Durf de stap nog niet aan

[Debbie-TV]

Hallo,

Al zolang ik me kan herinneren, voel ik me vrouw. Niet in hoe ik eruitzie, maar in wie ik ben. Diep vanbinnen had ik het liefst als vrouw geleefd — voluit, open en zichtbaar. Toch heb ik tot nu toe de stap naar een sociale of medische transitie niet gezet, om allerlei persoonlijke redenen.

Wat niet verandert, is mijn gevoel: ik ben een vrouw, ook al ziet de buitenwereld dat misschien niet. En dat gemis — dat ik niet de vrouw kon zijn zoals ik me voel — weegt soms zwaar.

Daarom zoek ik contact met andere trans vrouwen die zich hierin herkennen. Vrouwen die ook voelen dat ze vrouw zijn, maar (nog) niet in transitie zijn gegaan. Om ervaringen te delen, te praten over wat het met je doet, of gewoon om elkaar te steunen en te begrijpen.

Herken jij dit gevoel? Dan zou ik het fijn vinden om van je te horen.

Liefs Debbie

[Marije]

Hoi Debbie, ik durfde pas 4 jaar geleden in transitie te gaan. Ik was toen 44.

Wat mij tegenhield was de angst alles kwijt te raken, mijn huwelijk, mijn kinderen en mijn carrière. Ik was ook bang dat de wereld me nooit als vrouw zou zien en dat ik gedoemd was tot een leven als een soort freakshow.

Mijn huwelijk liep toen slecht maar mijn partner en ik besloten het toch te proberen en niet zomaar een relatie van 20 jaar op te geven die ons vijf kinderen had gebracht. Ik bleek tot mijn eigen verbazing (tot op de dag van vandaag) passabeler te zijn dan ik dacht en mijn sociale en medische transitie heb ik hele fijne herinneringen aan.

Een rollercoaster is het wel geweest en uiteindelijk heb ik heel ander werk gekregen en ben ik een aantal maanden geleden toch gescheiden.

Ik voel me met enige regelmaat schuldig, vooral richting de kinderen omdat die zoveel over zich heen hebben gekregen.

Toch zou ik het zo opnieuw doen. Jezelf mogen zijn... in de spiegel en voor de buitenwereld... dat is zo onbeschrijfelijk fijn...

[Irene_de_Vreede]

Hoewel ik wel intransitie ben gegaan (en daar nooit spijt van heb gehad) herken ik hier veel in, de angst alles te verliezen wat ik had opgebouwd. Veel daarvan blijkt later allemaal tussen mijn oren te hebben gezeten.

[Debbie-TV]

Wat een lieve reacties. Dank jullie wel. Precies mijn probleem, bang voor sociale afwijzing en dat boven je eigen geluk stellen. Helaas ben ik erg lang en als man al een bezienswaardigheid. Dat zal als vrouw niet minder worden. Eerst maar eens proberen in gezins kring of er acceptatie voor Debbie kan zijn. Dat is na 27 jaar huwelijk al een hele uitdaging.

[Laura2021]

Alhoewel ik niet aan je vraagstelling voldoe Debbie (1 jaar hormonen) herken ik die gevoelens wel en struggle daar nog vaak mee.
Ik wist (weet) dat ik man was door de interactie van de buitenwereld op mij en hoe ik eruit zag/zie, van binnen was het een heel ander verhaal.

Ben naar de huisarts gegaan omdat ik vrouwelijke gevoelens had en niet omdat ik transgender was. Dat kwam later pas ter sprake. Ik wist niet goed hoe ik met die gevoelens om moest gaan, ik wist dat dit niet o.k. was. Misschien een midlife crisis, misschien wat gesprekken met een psycholoog en we kunnen weer verder. Dat liep anders...

De vrouwelijke gevoelens werder sterker en sterker en wilde er steeds meer aan toegeven. Dit voelt goed maar ook weer niet. Door te ontdekken wie je nou eigenlijk bent moest ik emotioneel loskomen van de wereld van vroeger, mijn opvoeding, mijn ouders en familie(het systeem), in feite was ik identiteitsloos, het voelt als verloren zijn, eigenlijk niet weten wie je nou eigenlijk bent. Ik was min of meer geprogrammeert.
Die reis vervolgt zich nog iedere dag en ontdek steeds meer van mezelf en durf steeds meer mezelf te tonen. Helaas gaat het soms ten koste van relaties en dit doet pijn maar hoop uiteindelijke mezelf te kunnen zijn.

[Debbie-TV]

Lief dat je dit deelt met me. Zo herkenbaar. Het is die eerste stap die je moet nemen. A point of no return. Nu is het veilig maar wat gebeurt er als ik naar buiten treed. Wat raak ik kwijt en wat krijg ik terug?? Wist ik het maar.

[DominiqueB]

Wat een lieve reacties. Dank jullie wel. Precies mijn probleem, bang voor sociale afwijzing en dat boven je eigen geluk stellen. Helaas ben ik erg lang en als man al een bezienswaardigheid. Dat zal als vrouw niet minder worden. Eerst maar eens proberen in gezins kring of er acceptatie voor Debbie kan zijn. Dat is na 27 jaar huwelijk al een hele uitdaging.

Mijn ervaring is dat het een stuk makkelijker wordt wanneer je een achtergrond verhaal er bij hebt. Niet iedereen al het accepteren maar dat is met alles wat je doet.
Als je je innerlijk laat opbloeien dat straal je dat ook uit naar buiten, en de grootste angst zit echt tussen de oren.

Dikke knuffel Dominique

[DominiqueB]

Lief dat je dit deelt met me. Zo herkenbaar. Het is die eerste stap die je moet nemen. A point of no return. Nu is het veilig maar wat gebeurt er als ik naar buiten treed. Wat raak ik kwijt en wat krijg ik terug?? Wist ik het maar.

Lieverd echte vrienden blijven je trouw, wie dat niet kan of wil inzien is geen echte vriend of vriendin.
In transitie gaan is heel egoïstisch, je doet het 99,9% voor je zelf en je komt er beter uit en daar krijg je ook veel voor terug.

Liefs Dominique

[Januca]

Debbie, als het mogelijk is ga dan zo snel mogelijk in transitie.
Ik heb ook véél te lang gewacht. Altijd mijn gevoelens onderdrukt en pas vorig jaar echt uit de kast gekomen.
Ik kon het voor mijn gevoel niet eerder door een huwelijk van 55 jaar, kinderen en een woning. Ik had "mijn verantwoordelijkheidsgevoelens".
Nu mijn vrouw is overleden en ik 83 jaar ben moet ik genoegen nemen met een sociale transitie.
De medische transitie is niet meer mogelijk door mijn leeftijd en chronische ziektes.
Ik leef nu volledig als vrouw en geniet daar met volle teugen van.
Hopelijk kan ik eind van het jaar alsnog de M laten veranderen in een V op mijn identiteitskaart.
Dus wacht niet te lang.

[Debbie-TV]

Eigenlijk doet het pijn dat we dit soort gevoelens niet openlijk kunnen beleven in deze wereld. Wat jij schrijft, raakt me diep.