Sociale transitie

[Irene_de_Vreede]

Het idee van je oude ik blijft nog wel een poosje vrees ik. Ik zeg altijd dat de spiegel mijn beste vriend(in) is, want die bevestigd dat ik er uitzie zoals ik me voel, maar ergens diep zit toch nog het wantrouwen jegens mezelf.

[Jeste]

Zoals al eerder naar voren kwam was het afhankelijk van de zelfverzekerdheid

En ook, het beeld wat je van jezelf hebt, meestal negatiever dan hoe de omgeving naar je kijkt, door die omgeving bevestigt te zien.

Met kleine stapjes ging ik er steeds vrouwlijke uitzien. De mensen die mij kenden zagen mij daardoor blijvend als jongen, maar na verloop van tijd begonnen onbekenden mij steeds vaker als meisje te zien. Helaas gebeurde het ook wel dat het opeens helemaal niet lukte om als meisje, dan wel vrouw, over te komen. In periodes dat ik slecht in m'n vel zat.

[Januca]

Ik ken dat ook wel.

Als ik mij normaal in de spiegel bekijk zie ik een man.
Maar een paar dagen geleden liep ik langs de spiegel en keek niet al te nauwkeurig, en toen zag ik een vrouw lopen.
Je hersens zijn constant bezig om je te bedotten.
Als ik ergens kom waar ik een afspraak heb zie ik de mensen aarzelen. Is dat die man die we verwachten? Ik zie een vrouw!
Dus niet te sterk proberen te kijken naar die man die je verwacht te zien. Er staat nu een vrouw!
Ik geniet van die momenten dat ik als vrouw gezien word.

[Vickey]

Op dit moment zit ik nog midden in de sociale transitie en dit gaat in kleine stapjes.
Helaas wil mijn vrouw er niets van weten en toch laat ze een deur op een kier staan: misschien later kan ik je advies geven wat wel en niet staat.
Ik heb het haar pas 3 wk geleden verteld in de periode ervoor droeg ik leggings onder mijn werkkleding en lingerie.
De kleding keuze van nu gaat langzaam aan naar vrouwelijk maar ik heb de tijd.

[Fay Ola di jee]

Heb van die momenten dat ik denk, ik stop ermee.

Want ik vind het doodvermoeiend allemaal

Waar is de leuk in de transitie?

Ik zie het niet

Ik sluit niet uit dat wat ik nu ben, het zo blijft.... En dat is dan ook ok

Dit is de mindset die nu een tijdje in me sluimert, heeft absoluut te maken met de dood van mijn ouders, het heeft alles op losse schroeven gezet.

Vooral de vraag, is mijn verdere transitie nu echt zo belangrijk, nee, een stuk minder dan voorheen

Fay

[Debbie-TV]

Ik herken je gevecht tegen je gevoelens. Voor mezelf schiet het ook alle kanten op. Ik sta nog helemaal aan het begin en het is zo overweldigend. Ik weet alleen dat ik van binnen vrouw ben. Ik laat dat leidend zijn en het uiterlijk is de moeilijke kant. Qua sociale acceptatie. Ga ik er zelf blij mee zijn. Ik vrees dat dit een dossier is wat ik iig nooit zal kunnen afsluiten. Sterkte Fay. Je bent niet alleen. Knuffel Debbie

[Fay Ola di jee]

Dankje, ja het is een hele reis die je aangaat, het gooit je kompleet overhoop

Je moet gemotiveerd genoeg zijn om alles aan te gaan, ik ben dat momenteel niet.

Wens je veel kracht op je tocht...

[Lotte Devoné]

Voorop gesteld, ik sta nog helemaal aan het begin van mijn transitie.

Ik heb mijn sociale transitie wel al ingezet, maar doe dit met babystapjes.
Eerst ben ik er met mijn behandelaar over gaan praten bij het GGZ. Daardoor kreeg ik al wat meer lef om er ook eens wat meer met vrienden over te praten. Eerst heel erg aan de oppervlakte en later steeds een beetje meer.

Toen brak daar een moment aan dat een van mijn vriendinnen zei dat ik ook gewoon als vrouw gekleed bij haar langs mocht komen. Dat vond ik best wel een beetje eng, maar maakte wel gebruik van de gelegenheid. Niet veel later volgden er nog een paar vriendinnen van mij en inmiddels ga ik gewoon als vrouw gekleed op bezoek bij mijn vriendinnen. Bij mijn mannelijke vrienden heb ik hier toch nog moeite mee, vooral omdat ik zelf van tevoren al invul, hoe zij zullen gaan reageren. Afwijzend dus. Of dit waar is, zal ik pas weten als ik het ook daadwerkelijk aan ga. Voor nu is dat nog iets te eng en doe ik dat dus nog eventjes niet.

Eerst vond ik het al eng als ik naar een vriendin op bezoek ging, om dan van mijn huis naar de auto te lopen in dameskleding. Het heeft me een tijdje gekost voor ik daar maling aan kreeg, maar inmiddels boeit het me niet meer als men mij ziet lopen als dame. Vervolgens ben ik wat meer stapjes gaan zetten. Zo ging ik bijvoorbeeld als dame gekleed tanken. Vond ik best spannend, want ik moest natuurlijk naar binnen om af te rekenen. Maar uiteindelijk deed ik dit toch en natuurlijk merkte ik heus wel dat mensen (raar) opkeken of in ieder geval bemerkte dat ik 'afweek' van wat maatschappelijk de norm is, maar ik liep gewoon door zonder me er verder druk om te maken.Dit heb ik beetje bij beetje uitgebreid naar de supermarkt. Nog niet die in mijn eigen woonplaats, maar een dorp verderop. Daar loop ik nu gewoon als dame over straat en door de winkels heen. Binnenkort waag ik de stap om het ook in mijn eigen dorp te doen. Ik zal daar heus bekenden tegenkomen. Zeker het personeel van de supermarkt zal het opvallen, maar ik moet er gewoon doorheen, dus binnenkort ga ik het aan.

Ook ga ik naar mijn behandelingen en therapieën toe in dameskleding en daar voel ik me prima bij.

Er zijn heus nog een hoop stappen te nemen voordat ik me volledig 'vrij' en op mijn gemak voel, maar ik ben op weg en zal niet stoppen voor ik mijn doel bereikt heb.

Lieve groetjes,
Lotte

[Maureen_]

ohh wat mooi omschreven Lotte! En wat knap dat je al zoveel stapjes gezet hebt.
Ik ben nog niet zover hoor.. Ik herken het wel van de babystapjes, ik ben begonnen met dragen van damesondergoed en damessokken.. nu draag ik gewoon een damesjeans, damessneakers naar werk.. en laatst durfde ik het zelfs aan om een armbandje te dragen . Ik vijl en lak mijn nagels (nog wel blanke nagellak hoor) en ik word daar zo blij van, langzamerhand zie ik steeds meer mijn vrouwenvingers.
Ik vind het wel een mooie tip om te gaan tanken als vrouw, ik ga dat eens proberen!

[Lotte Devoné]

ohh wat mooi omschreven Lotte! En wat knap dat je al zoveel stapjes gezet hebt.
Ik ben nog niet zover hoor.. Ik herken het wel van de babystapjes, ik ben begonnen met dragen van damesondergoed en damessokken.. nu draag ik gewoon een damesjeans, damessneakers naar werk.. en laatst durfde ik het zelfs aan om een armbandje te dragen . Ik vijl en lak mijn nagels (nog wel blanke nagellak hoor) en ik word daar zo blij van, langzamerhand zie ik steeds meer mijn vrouwenvingers.
Ik vind het wel een mooie tip om te gaan tanken als vrouw, ik ga dat eens proberen!

Nou, als ik dat zo eens lees Nathalie, dan ben jij ook al enorm op weg hoor!

Ennuh, ik heb letterlijk mijn hele leven nagels gebeten. Sinds een half jaar ongeveer bijt ik niet meer en mijn nagels worden steeds mooier. Mijn dochter wil eerdaags een keer mijn nagels doen. Kben benieuwd of het mooi zal worden!

Veel succes en hopelijk (steeds meer) plezier in jou weg naar sociale transitie!