Verbazing bij anderen

[Eline_B]

Hoi allemaal! Ik ben inmiddels een paar maanden volledig uit de kast en ik val gelukkig in een warm bad van steun en lieve, begripvolle reacties in mijn omgeving. Wat ik wel keer op keer merk, is dat iedereen zo verbaasd is. Ik heb dan wel heel erg mijn best gedaan mijn vrouwelijke ik 40 jaar lang te verbergen, maar ik had stiekem toch gehoopt dat er een paar mensen zouden zeggen dat ze altijd al zoiets gedacht hadden. Op 1 of 2 mensen na, die zeggen dat er veel puzzelstukjes op zijn plek vallen, zie ik alleen maar verbazing.

Aan de ene kant vind ik dat niet zo erg. Maar toch, onbewust, bekruipt me soms het geval van 'zou het dan wel kloppen'?

Herkennen jullie dit? Hoe gingen of gaan jullie hiermee om?

[Ylse]

Je wordt gewoon ontzettend goed in het verbergen van je ware ik. Tenminste zo heb ik dat gezien.

[Januca]

Ook ik heb alles mijn hele leven verborgen moeten houden, maar het schijnt dat je onbewust toch andere signalen uitzendt over wie je bent.
Toen ik mijn wens tot transitie bekend maakte kreeg ik ook reacties van sommigen dat ze niet verbaasd waren. Ze zeiden het al heel lang te weten maar dat ze wachtten tot ik er zelf mee kwam.
Tja, als je er dan goed over gaat nadenken kom je er zelf achter wat je uitstraalde. Heel verrassend hoor.

[Laura2021]

Eline, allereerst goed om te horen dat je in een warm bad van steun en liefdevolle reacties valt, dat is soms wel anders.
De twijfel of het wel zou kloppen herken ik zeker ook en zoals Ylse zegt je word erg goed in het verbergen van je ware ik, met name als je veiligheid in je eerste jaren van je leven in het gedrang komt. Je hebt erg afhankelijk van je primaire verzorgers voor liefde, aandacht eten, drinken, warmte etc. en als die verzorgers duidelijk maken dat sommige dingen echt niet kunnen dan splitst je persoonlijkheid om je veiligheid te kunnen blijven waarborgen, dat doe je onbewust.
Toch zul in de loop van de tijd dingen ontdekken die daadwerkelijk bevestigen dat er al vroeg signalen waren. Het zijn dan misschien niet mensen die het zeggen maar bijvoorbeeld bij mij was het feestboekje van het 25 jaar huwelijk van mijn ouders dat ik recent terug vond en las waarin toen ik 13 was er al twijfel was of ik een jongen of meisje was. Die kwam binnen, die zag ik niet aankomen maar wat wel een steun in de rug was.
Bevestiging zoeken is logisch en dat hoort bij de reis.
Wat anderen soms zeggen, "ik wist wel dat je echt anders was" maar specifieker verklaren konden ze niet wat weer heel begrijpelijk is, want gendervraagstukken en twijfelen over het geslacht komen echt niet op in hun gedachten, dat is zo ver van hun eigen eigen realiteit. Zeker als je uit een dorp komt waar religie nog erg speelde, gevoelens weggedrukt worden, dus de maatschappelijke omgeving en tijd waarin je opgroeid zijn allemaal factoren die van invloed kunnen zijn op de gedachtes van anderen op dat moment.

[Irene_de_Vreede]

Ik herken het wel, niemand zag het aankomen; ik was blijkbaar beter in mezelf verbergen dan ik zelf dacht

[Jeste]

Ook bij hadden veel mensen verbazing. Met name dan onder familie. Als ik op dat moment werk zou hebben, dan was die verbazing er waarschijnlijk ook onder collega's.
Dat er bij familie grote verbazing was kon ik wel begrijpen. Als kind had ik niet de neiging om meisjesachtig te zijn. Pas later begon ik het zelf te beseffen dat ik eigenlijk best wel vrouwelijk ben. Zodoende was ik daar zo veel mogelijk naar gaan leven. Ondertussen hield ik het voor familie en op het werk verborgen. Wel begon ik mij stapje voor stapje androgyner te kleden, maar door dat dat geleidelijk ging viel het niet op.
Alleen onder mensen die ik tegenkwam in situaties waarbij ik mij duidelijker als queer-persoon uitte was het al duidelijk voor dat ik er zelf over begon.

Mijn eigen verwachting was al dat er bij veel mensen grote verbazing zou zijn over dat ik een trans-persoon ben, wanneer ik dat zou vertellen. Daarom dacht ik ook "Zou het dan wel kloppen?".
Dankzij vele gesprekken die ik heb gevoerd met andere queer-mensen (ook op groepsbijeenkomsten van Transvisie) was mij duidelijk geworden dat vrouw zijn heel erg breed kan zijn. Er zijn stereotypen, maar als trans-persoon kan je daar evengoed van afwijken.

[Sweet Kayleigh]

Eline, geweldig om te lezen dat je volledig uit de kast bent en ook zoveel steun krijgt. Ik vindt het echt stoer dat je er zo mee om gaat.
Tegelijk besef ik mij mijn eigen lastige ontwikkeling, maar ik ben ook pas een week uit de kast. Mijn vrouw vindt het geweldig en leuk, was ook zeker niet verbaasd en steund mij in alles. Afgelopen weekend hebben we ook gelijk een beetje een vrouwenweekend gehad zoals ik het ook graag wilde. Zij kent immers al mijn vrouwelijke eigenschappen en karaktertrekken.
Maar ik ken alleen nog maar haar mening en ondanks haar warme bad zie ik ook de moeilijkheden voor mij. Iedere dag naar mijn werk, waar ik ook nog eens recent nieuw ben begonnen en een leidinggevende en bestuurlijke rol heb, en daarnaast de gedachte dat ik vader ben van 3 kinderen en opa van 2 snoepies van kleinzoons. Ik weet eigenlijk helemaal nog niet wat ik moet, hoe ik moet en wanneer. Ik moet eigenlijk even rustig aan doen en wennen aan wat er allemaal met mij is gebeurd de afgelopen maanden en wat er nog steeds gebeurd, maar kan dat bijna niet. Ik wil eigenlijk alles tegelijk. Emotioneel vind ik het echt heel erg lastig, al trek ik dat wel. Het voelt zo fijn om iedere avond terug te keren naar vrouw zijn dat het mij ook trots maakt en ik er eigenlijk tegen iedereen over zou willen vertellen, maar ook weet dat het niet handig is, of in ieder geval... nog niet.

[Lotte Devoné]

Heel herkenbaar. Niemand in mijn omgeving zag het aankomen.
Wel heb ik gelukkig een aantal vriendinnen die mij heel erg fijn opvingen en met begrip en liefde omarmden.
Ze hadden het inderdaad niet verwacht, maar ik ben voor hen nu niet ineens iemand anders.
Ze namen het aan ter kennisgeving en soms kletsen we er wel over, maar het is in zijn geheel geen issue gelukkig.

[Sweet Kayleigh]

Update; wij hebben een goede vriendin die 2,5 geleden haar man is verloren en door een diep dal is gegaan en behoorlijk van het padje af was. WIj hebben haar altijd gesteund en geholpen door er gewoon te zijn. Gisteren heb ik haar verteld over mijn coming out. Het leverde een mooi gesprek op met heel veel begrip en mooie woorden, en vooral een heel fijn en trots gevoel bij mij. Ondanks dat ze er nooit over had nagedacht was ze niet met stomheid geslagen of zoiets, maar vooral erg liefdevol naar mij en mijn vrouw.
Ik kreeg later via de app nog een heel mooi bericht van haar: "Jezelf zijn.... is het mooiste cadeau dat je jezelf kunt geven"
Wordt ik zo blij van

[Renske]

Ik ben vooral zelf verbaasd dat anderen níet verbaasd zijn. Ik zit nog midden in mijn sociale transitie, maar tot nu toe is het eigenlijk geen issue. De meesten vinden het leuk als ik het vertel, zijn nieuwsgierig en laten het verder bij mij. De reacties zijn warm en lief. Verbazing (zoals: “dit had ik bij jou niet verwacht”) ben ik nog niet tegengekomen. Wat Januca aangeeft, herken ik wel: naast de bewuste signalen heb ik denk ik ook onbewust signalen afgegeven. Geen verbazing betekent trouwens niet dat iedereen in mijn omgeving het makkelijk vindt. Mijn zoons moeten bijvoorbeeld echt wel wennen aan de nieuwe situatie.