Genoeg transitie...

[Astrid C.]

Ik zou graag op het werk als man door willen gaan.
Of in ieder geval voor het grootste deel.
Ik heb eigenlijk weinig zin in borsten groter dan cup B.
Ik kan straks zonder spiegel mijn eigen bord niet meer zien tijdens het eten.
Moet je met je veranderingen maar afwachten wat je krijgt,
omdat je van begin tot eind dezelfde dosis krijgt, en dat je er altijd "Full Power" in moet gaan?
Is het eigenlijk wel zo dat je automatisch dezelfde dosis blijft krijgen voor de rest van je leven?
En zo niet wat kan dan de reden zijn voor een verandering?
En mijn gezicht hoeft ook niet per se heel erg te veranderen.
Nou ja, een beetje dan, maar op een gegeven moment is het zat. Op welk punt dat is weet ik nog niet.
Dus op een gegeven moment wil ik het wat langzamer gaan doen met Estradiol,
en met die Dydrogesteron (Daar krijg ik mega borsten van) wil ik dan misschien helemaal stoppen,
zodat het in ieder geval niet meer zo hard gaat zoals nu.
Snapt iemand wat ik bedoel?
Misschien ben ik wel niet zo transgender als ik denk?

Misschien ben k bang voor de reacties van collega's en klanten waar ik kom?
Ik ben chauffeur, en het is vaak een mannenwereld.
Veel buitenlanders die raar zullen kijken en je niet zullen accepteren.

[Astrid C.]

Ik ben denk ik vooral crossdresser, maar ik vind dat dameskleding je véél beter past als je de juiste proporties hebt.
Ik heb veel kleding die ik simpelweg niet aan kan, omdat ik geen echte borsten heb. Bijvoorbeeld laag uitgesneden topjes.

Ik heb van die compressieshirts die je borsten plat kunnen drukken.
Ik heb ze voor als ik ze écht moet verbergen.

[Irene_de_Vreede]

De angsten zijn herkenbaar en begrijpelijk. De praktijk is doorgaans toch veel vriendelijker. De effecten en de doses hebben geen lineair verband (meer geeft niet per se meer en minder niet per se minder). Je kan met hormonen niet het een wel en het ander niet willen, het komt zoals het komt en het is per persoon verschillend en de meeste dingen onomkeerbaar (zeker na langdurig gebruik).

[Astrid C.]

De angsten zijn herkenbaar en begrijpelijk. De praktijk is doorgaans toch veel vriendelijker. De effecten en de doses hebben geen lineair verband (meer geeft niet per se meer en minder niet per se minder). Je kan met hormonen niet het een wel en het ander niet willen, het komt zoals het komt en het is per persoon verschillend en de meeste dingen onomkeerbaar (zeker na langdurig gebruik).

Nou die Dydrogesteron die ik gebruik, daar merk ik het uiterlijk na 2 dagen al als ik er 1 per dag extra gebruik.
Als ik die varieer, dan doe ik dat per halve per dag.
Ik moet me denk ik wijdere T-shirts en minimizer bh's aanschaffen.
Sport bh's worden toch aangeraden om borsten kleiner te laten lijken?
Maar in maat 120B is echt weinig keuze.
Alleen bij de Wehkamp hebben ze er een, en mensen die er een kochten raden een bandmaat groter aan.
En die hebben ze dus niet.
Minimizer BH's zijn er ook vooral in grotere cupmaten.
Als me dit allemaal zou lukken, dan zou ik er nog mee kunnen leven.

[Ylse]

Misschien ben k bang voor de reacties van collega's en klanten waar ik kom?
Ik ben chauffeur, en het is vaak een mannenwereld.
Veel buitenlanders die raar zullen kijken en je niet zullen accepteren.

Ik ben nu 57 jaar, dit jaar mijn eigen zaak (50% aandelen) verkocht. Ik heb 3 jaar geleden mijn C en CE gehaald en ben nu werkzaam als beroepschauffeur. Mijn transitie is ruim 10 jaar geleden gestart. Ik merk dus werkelijk niks van niet geaccepteerd worden onder de chauffeurs of adressen waar ik kom. Misschien ligt dat ook aan het type werk dat ik doe, dat weet ik niet.

En ja ik krijg wel eens vragen maar ik geef daar een eerlijk antwoord op. Dat resulteert soms in mooie gesprekken.
Mijn inschatting is dat het gerust meevalt over het algemeen.

[DominiqueB]

De grootste angst zit tussen je eigen oren en niet bij de buitenwereld.

[Astrid C.]

Misschien ben k bang voor de reacties van collega's en klanten waar ik kom?
Ik ben chauffeur, en het is vaak een mannenwereld.
Veel buitenlanders die raar zullen kijken en je niet zullen accepteren.

Ik ben nu 57 jaar, dit jaar mijn eigen zaak (50% aandelen) verkocht. Ik heb 3 jaar geleden mijn C en CE gehaald en ben nu werkzaam als beroepschauffeur. Mijn transitie is ruim 10 jaar geleden gestart. Ik merk dus werkelijk niks van niet geaccepteerd worden onder de chauffeurs of adressen waar ik kom. Misschien ligt dat ook aan het type werk dat ik doe, dat weet ik niet.

En ja ik krijg wel eens vragen maar ik geef daar een eerlijk antwoord op. Dat resulteert soms in mooie gesprekken.
Mijn inschatting is dat het gerust meevalt over het algemeen.

Bij mij op het werk werkt ook iemand van wie ik denk dat zij transgender is.
Zij maakt geen contact met collega's, en was al transgender toen zij bij ons kwam werken.
Zij werkt vooral 's nachts geloof ik. Als ik terugkom vertrekt zij.
We zeggen hallo, en zwaaien naar elkaar, maar verder niet.
Ik geloof dat zij liever afstand houdt, en dat respecteer ik.
Hoe lang werk je al bij je huidige bedrijf?
Ik probeer uit te vinden of jij het niet bent waar ik het over had.

Ik ben al meer dan 30 jaar chauffeur, en werd dat omdat ik thuis weg wilde zijn omdat men daar mijn crossdressing niet accepteerde.
Ik was altijd 2 weken van huis.

[Ylse]

Zoals gezegd heb ik nu 3 jaar mijn rijbewijzen. De afgelopen jaren reed ik alleen in het weekend of in de avonduren omdat ik mijn eigen bedrijf moest runnen.
In de avonduren kwam ik weinig tot geen collega's tegen. Deze week was mijn eerste volledige week in dienst bij mijn huidige werkgever. Ik heb wel eens vaker tijdens vakanties een weekje gereden maar dat was maar een paar keer.

Nu weet ik niet waar jij woont maar aan mijn woonplaats kan je zien dat ik in Friesland woon. Ik werk ook in Noord- Friesland.