Vrouw zijn/vrouwelijkheid...

[Jose]

Voor mij is dit een onwijs lastig onderwerp. Ik heb er mijn hele leven mee geworsteld. Zal proberen uit te leggen. Mijn gevoel is echt en mijn lichaam is echt. Alleen gevoelsmatig ben ik vrouw en lichamelijk ben ik man. Dit is al vanaf het begin van mijn leven en ik heb geen hekel aan mezelf of aan mijn lichaam. Met allebei ben ik dik tevreden, alleen ze passen niet bij elkaar. En hiermee begint voor mij de strijd. Heel lang heb ik ze als twee entiteiten gezien, die niet zonder elkaar kunnen. En door mijn mannenlichaam was het makkelijker om de mannenrol te spelen. Alleen hierdoor sneeuwde mijn geest onder en raakte ik onderweg met recht de weg kwijt. Een langdurige zoektocht naar mezelf en proberen eenheid te brengen tussen lichaam en geest en te accepteren dat dit betekent dat ik mijn lichaam moet aanpassen om mezelf te kunnen zijn. En daar ben ik nu mee bezig evenals het loslaten van de mannenrol om mezelf te worden. En dit is volgende horde, de sociale transitie. Maar wel een horde die ik met vertrouwen aan het nemen ben.

[CarlaJansen]

Hi Laura,

Sorry voor de extreem late reactie na je vraag - dit is waar ook ik het meest mee worstel. Imposter syndrome enzo. Ik zal proberen iets van mijn rookgordijn weg te blazen... ook ten behoeve van mijzelf.

Ja, die leuke kleding. Dat is echt wel een ding. Ik kan op een haar na in tranen zijn als ik een leuke jurk of iets anders in een etalage zie hangen en niet gewoon naar binnen kan lopen, passen, aanhouden, kopen en weer naar buiten. Mijn lijf heeft gewoon geen vrouwelijke maten en proporties en ik heb nog geen goede stijl voor mezelf kunnen ontwikkelen. En bang voor reacties natuurlijk. Het advies van Marije volgend moet ik nog steeds iets in Engeland bestellen bij LongTallSally.

Daar staat tegenover dat mannenkleding mij geen moer interesseert. Vond het vroeger prima als die voor mij werd uitgezocht en ik heb ook nu de neiging als ik iets moet kopen en het past: "doe maar 3 of 5 van dezelfde". Hoe dan ook: nog geen sociale transitie dus.

Het is wel erg leuk om met mijn vrouw voor haar kleding te kopen... voor de winkel blijven staan tot ze klaar is, is echt niet mijn stijl.
Los van die praktische zaken blijft het gevoel knagen "maar het mag toch niet zo oppervlakkig als kleding zijn"? En toch is het belangrijk. MakeUp vind ik leuk, en sieraden. Tot nu toe heeft nog niemand echt opmerkingen gemaakt over mijn vrouwelijke ring, horloge, armband die ik ook draag "in boymode". Misschien een klein beetje...

Gender is voor mij een spectrum, een "schaal van Barbie tot GI-Joe". Uitersten, stereotypen, zijn zeldzaam en alles wat je over mannen of vrouwen zegt kun je weer ontkrachten door een tegenovergesteld voorbeeld. Individuele verschillen en overeenkomsten lijken soms groter dan verschillen tussen genders. Ma Flodder als extreem voorbeeld iemand?

Dat gezegd hebbende, wat voor mij blijft is een soort vrouwelijk gevoel van grotere verbondenheid met de wereld en met elkaar en een meer spontane vrolijkheid. Vrouwen dansen, mannen staan met een biertje aan de kant. Bij mannen is het toch meer een geval van stoer doen over je nieuwe boormachine of de laatste voetbalwedstrijd. Op verjaardagen bijvoorbeeld ben ik liever tussen vrouwen dan tussen mannen - en ik heb zelfs een keer meegemaakt dat de gastvrouw zei dat ze een fijne stoel voor mij had neergezet zodat ik lekker tussen de mannen kon zitten. Ze weet nog niet meer en beter.

En dan dat lichaam, nou ja, ik ben bepaald niet blij met het hoofd in de spiegel maar dat wordt langzaamaan beter nu de elektrische epilatie vordert en dat rare zwiebelding, die kluit die in de weg zit halverwege mijn neus en tenen hoort er ook niet. Maarja. Voor nu.
En dan mijn DIY experiment met de pleistertjes, ongeveer 1 jaar met 100 microgram estradiol per etmaal. Heeft mini borstjes opgeleverd daar waar mijn borstkast voorheen super plat was, geen spier te bekennen. Ik wordt ERG blij van die borstjes, niet erotisch, maar gewoon trots en blij. Ze zijn er eindelijk. Binnenkort, als alles goed gaat, het experiment met 2 pleistertjes tegelijk voortzetten. Pleisters zijn nu op en ik heb een gevoel van "het voelt niet echt anders maar ik mis ze toch op de een of andere manier wel een beetje". Wie het weet mag het zeggen.
Ah, het staat er toch geloof ik: jezelf thuisvoelen in een lichaam wat bij "het breintje" past. En dat gewenste lichaam is nu eenmaal vrouwelijk.

En dat is mijn schamele uitleg. Beter weet ik niet wat het betekent om echt vrouw te zijn. Ik heb wel een soort gevoel ontwikkeld van "misschien ben ik wel een trans vrouw" tot nu "ik ben een (trans) vrouw, hoe krijg ik dat verder op de rit".
Who am i kidding? Gezichtsontharing (auw, tijd, €€€), 1 jaar HRT experiment, een kast vol kleding (OK, dat moet VEEL beter passend qua maat en vooral stijl), makeup (cursussen).

Tot slot een link, een beetje langs de rand van jouw vraag maar wie weet heeft iemand er iets aan: https://sonjamblack.substack.com/p/what ... om-knowing

Succes met je ontdekkingstocht,
Liefs, Carla

[Laura2021]

Beste @CarlaJansen

Dankjewel voor je openheid en je verhaal. Ik herken ontzettend veel uit bovenstaande en ook in de link die je geeft, bijvoorbeeld op het schoolplein is exact wat er met mij is gebeurt. Ook ik ben begonnen met het helpen kleding kopen voor mijn vrouw destijds, dat was erg leuk.

Krijg je wel veel steun van je vrouw?

Voor veel transgenders die pas op latere leeftijd ontdekken dat ze transgender zijn, zijn zeer kritisch en zelfoordelend, ook het verlies van tijd is erg pijnlijk. En die jurk in de etalage, ozo herkendbaar. Waarom lukt het me nou niet om naar binnen te gaan...?

Vragen als wat zullen de mensen wel niet denken, of ben ik wel veilig? Ondanks wat ik doe, ik zie toch dat ik biologisch man ben, dus andere mensen zien het toch ook? Maar die aanname is niet gegrond denk ik, als ze kijken registreren ze dan ook? Dat weet je niet, waar is hun gedachte en je zult het ook nooit weten mits je het vraagt. Maar de gedachten schieten wel door je hoofd en je dan aan herinneren dat je meer in kop haalt dan dat er is, is lastig. Besef wel, het vergt enorm veel kracht en doorzettingsvermogen om de stappen te nemen die we moeten nemen om meer bij onszelf te komen. Een CIS vrouw of CIS man heeft die problemen niet.
Maar het wordt wel makkelijker naarmate je meer wordt zoals je je van binnen voelt door bijvoorbeeld de hormonen en de akties die je onderneemt zoals ontharing en kleding etc.en eventueel later de operaties als je daarvoor zou willen kiezen. Gesprekken met een psycholoog of goeie vrienden/vriendinnen kunnen daarbij ondersteunend zijn. Het is een wisselwerking en de hersenen veranderen mee en dat proces kost gewoon tijd en energie en daarbij geldt iedereen is anders.

Advies als "gewoon jezelf zijn" werkt simpelweg niet als je eigenlijk kapot schaamt voor je bent. De enorme frustratie die daardoor ontstaat doordat je wilt forceren en het niet lukt trekt je helemaal omlaag als je niet oplet. Daarom is mijn advies doe wat jij op dat specifieke moment comfortabel vind en bouw het langzaam op met zelfvertrouwen door de veranderingen die je doorvoerd. Dat werkt beter denk ik.

[emmy]

ik worstel er ook steeds meer mee . ik ben in een mannenlichaam geboren , maar hoe ouder ik word hoe meer moeite ik er mee ga krijgen , steeds vaker vraag ik mezelf af wat is er 60 jaar geleden fout gegaan dat ik als jongen geboren ben en niet als meisje . ik ben gewoon een vrouw, maar in een mannenlichaam geboren , want ik vond toen ik heel jong was al , alles wat vrouwen deden en hadden , leuk . zodra ik kon lezen , las ik al in vrouwenbladen , keek ik naar vrouwen ondergoed en kleding in postorderboeken . toen ik jong was werd er over in het verkeerde lichaam zitten gewoon niet gepraat . in die tijd had ik al een damesfiets , bij krantenbezorgers was dat heel gewoon ,maar er werd wel over gepraat , mensen in mijn omgeving vroegen zich zelfs af of ik toch ook wel een gewone herenfiets had ! vandaag de dag heb ik veel vrouwen schoenen , kleding , en ik heb ook vrouwen hobbys , echte mannenhobbys zoals bier drinken ,autosport , motoren , daar ben ik helemaal niet in geintereseerd . winkelen shoppen naar mooie kleding kijken , make-up , oorbellen , lingerie dat zijn mijn dingen . het enige is dat ik een mannenberoep heb gekozen want ik ben timmerman , maar dat ga ik ook steeds minder leuk vinden

[DominiqueB]

Heel herkenbaar Emmy

dikke knuffel Dominique

[Matijs]

Ik wilde altijd als kind meedoen met de jongens, voetballen bijvoorbeeld, maar dat mocht ik als 'meisje' niet.

[Fay Ola di jee]

Oef, tot mijn 11e hoorde ik bij de ' meiden', en hing bij hen, totdat zij ineens vonden dat dat niet klopte, ik moest weg, naar de jongens, ik snapte er niks van, maar dat moment was bepalend...

Het heeft ervoor gezorgt dat ik me extreem ging aanpassen, aan 'de jongens' ,wat me een soort van heeft gered, zelfs de lts overleefde ik daardoor

Vreemd dat ik daarna steeds mannelijk zwaardere beroepen ging uitoefenen, ,mannenwerelden, en daar ook nog eens goed in was

Werd echter wel steeds depressiever, 3 burn outs gehad, uiteindelijk werd ik 100 % afgekeurd...de dysforie wist ik erbuiten te houden ,maar was uiteindelijk wel een hele bepalende factor van 3 burn outs

10 jaar later kwam de dysforie echt naar boven...inmiddels zijn we 14 jaar verder, en vraag ik me nog steeds af, wil ik dit wel...

De hrt is helder, de chemie klopt, maar ben ik daardoor een vrouw?

Fay

[Lotte Devoné]

Ik kan me nog als de dag van gisteren voor ogen halen dat ik toen ik tussen de 3 en 4 jaar oud was, dat ik dan altijd samen speelde met mijn pleegbroertje. Een van de dingen die we vaak deden was verkleden. Mijn pleegouders hadden een hele grote ouderwetse hutkoffer met daarin allemaal oude kleren van mijn pleegbroertje en zusje. Mijn pleegbroertje was net zo oud als ik, maar mijn pleegzusje was een jaar of 4 ouder. Er zaten dus ook heel veel kleren van haar in die hutkoffer. Letterlijk altijd trok mijn pleegbroertje oude legerkleding van mijn pleegvader aan, maar ik verkleedde me altijd als mijn pleegzusje. Ik vond het zulk leuke en mooie kleren. Het zat zo fijn, het zag er mooi uit en ik voelde me net een prinsesje, want mijn pleegzusje was altijd al een echt 'meisje meisje' en dat zag je dan ook terug in haar oude kleren. Na mijn 4e jaar ging ik helaas naar een internaat en kon ik me nooit meer als prinsesje verkleden. Ik heb dat altijd als een heel groot gemis gevoeld.

[Fay Ola di jee]

Toch typisch he, dat de meesten eea wel wist op 4 a 5 jarige leeftijd

Idem hier, stond op straat met mijn fietsje, keek om me heen en realiseerde me dat ik geen jongetje was, of geen meisje

ik schrok daar zo van, zware paniek

Mijn conclusie, heel triest, dan houdt mijn leven hier dus op, en ik stopte het heeeel diep weg

Mijn ouders waren er niet in die tijd dus delen kon ook niet

anno 2025 heerst vaak de opvatting dat kinderen zoiets niet kunnen weten zo jong

Ammehoela, dat weet en voel je in elke vezel en bot van je lijf, zoiets WEET je op die leeftijd al