Sociale transitie op je werk

[Renske]

Hallo allemaal,

Ik ben wat aan het tobben met mijn sociale transitie en ben benieuwd wat jullie vinden. Naar mijn partner, kinderen, vrienden en de rest van mijn sociale omgeving ben ik uit de kast en laat ik me ook gewoon zien als vrouw. Niets dan fijne en lieve reacties. Geen enkel probleem. Maar naar mijn werk ben ik nog een stuk terughoudender. Ik werk full time in een grote organisatie waar ik behoor tot het meubilair. Ik werk er al lang zeg maar. Er zijn een aantal directe collega’s die ik heb verteld over mijn ontwikkeling en as maandag heb ik een gesprek met mijn leidinggevende hierover. Ook hier alleen maar begripvolle reacties. Maar het idee dat ik daar de switch ga maken (en gevoelsmatig ook niet terug kan/wil) beklemt me nogal. Ik zie daar echt enorm tegenop en het levert me ook veel stress op. Gaan mensen anders tegen me aankijken? Heeft het invloed op mijn functioneren? Ik heb het gevoel dat ik privé kan spelen met mijn vrouwelijke identiteit. Maar professioneel stel ik hogere eisen aan mezelf en moet je vind ik super vertrouwd zijn met je “nieuwe ik” om de transitie te kunnen maken. Ook praktisch is het belastend. Het is nu steeds switchen tussen identiteit, tussen werk en privé. De komende weken wil ik mijn garderobe gaan uitbreiden want dat is wel de voorwaarde om de transitie te kunnen maken. Mijn vraag: hoe hebben jullie dit aangepakt of hebben jullie tips?

Liefs, Renske

[Irene_de_Vreede]

Echt tips heb ik niet; ik kan alleen mijn persoonlijke ervaring delen. Ook ik werk in een grote organisatie en ook al heel lang. Wat het voor mij lastig maakte was dat ik in de verkoop (b2b) zit, dus uiteindelijk heb ik mijn belangrijkste klanten als laatste geinformeerd en daarna is het gewoon vanzelfsprekend geworden. Het bleek in de praktijk allemaal reuze mee te vallen.

[Marije]

Ik had ook een plek waar ik al tig jaar werkte... positieve reacties maar toch achter mijn rug om stomme grapjes en mensen die me gingen vermijden.

Uiteindelijk een andere baan, daar weten ze niet beter... en snap ik inmiddels precies wat het betekent om vrouw te zijn tussen de haantjes.

Sterkte met je beslissing...

[Sweet Kayleigh]

Ik denk dat ik ook best wat tips en hulp kan gebruiken. Wij zijn eind Juli verhuisd naar Drachten en 1 augustus ben ik begonnen aan mijn nieuwe baan. Nu dus nog geen maand later mijn coming out. Door mijn positie in het bedrijf heb ik een algehele introductie gehad en kent iedereen mij als man en verwacht waarschijnlijk ook iedereen van mij dat ik initiatief en het voortouw neem. Nu vindt ik dat ook niet zo moeilijk, maar hoe ga ik dat ooit doen als vrouw of deels vrouw in een toch wel behoorlijk traditioneel bedrijf.
Ik weet dat het nog vroeg is en ik de tijd moet nemen, dat zeg ik ook 100 per dag tegen mijzelf, maar zo voelt het niet en soms wil er gewoon over vertellen, maar houd ik mijzelf nog in bedwang, maar voor hoelang?
Ik vind dit emotioneel enorm moeilijk en vermoeiend.

[Irene_C]

Ik heb het eerst aan mijn leidinggevende verteld en later aan alle collega's. Io ben pas een paar maanden nadat ik het vertel had in sociale transitie gegaan. Ik heb het idee dat iedereen daardoor al aan het idee kon wennen. Vanaf het moment van vertellen heb ik geen negatieve reacties gehad. Alleen maar positieve en meedenkende gesprekken.

Ik denk dat open en eerlijk zijn het belangrijkste is. Neem ze mee in jouw verandering.

[Eva]

In die periode had ik nog veel klanten (ben nu met pensioen). Ik ben er niet één kwijt geraakt. Wel zei een klant eens tegen iemand anders “Ik heb haar nog als man gekend”. Weliswaar een ongevraagde outing, maar goed. Wel lachen.

[Renske]

Bedankt voor jullie reacties! Ik heb gisteren een gesprek gehad met mijn leidinggevende en die reageerde ook heel positief en begripvol. Open en eerlijk zijn is inderdaad het beste. Een aantal directe collega's weten er van, en neem ik ook mee in mijn ontwikkeling, zodat ze aan het idee kunnen wennen. Het gevaar is wel dat het een eigen leven gaat leiden. Collega's praten er mogelijk onderling over, ook met mensen waartegen ik niets heb verteld. Op zich niet erg, maar ik wil voorkomen dat iemand aan mijn buro staat met de vraag wanneer "de grote" dag is. Mijn gevoel zegt daarom dat ik niet al te lang moet wachten. Ik ben het dagelijkse omkleden ook super zat. Het schept bij mezelf verwarring. Binnen de organisatie is ook een goed geformuleerd diversiteitsbeleid. Het zou me (hopelijk) moeten helpen.

[Sweet Kayleigh]

Hi Renske,
Ik vindt het echt stoer van je dat je deze stap hebt genomen om met je leidinggevende erover te praten, en natuurlijk erg fijn dat er begrip is.
Het zou mooi zijn als je de volgende stappen vanuit je eigen gevoel en planning kunt zetten.
Ik denk inderdaad ook dat open en eerlijk zijn het beste is, maar zo makkelijk is dat nog niet.
Terwijl ik jouw bericht lees krijg ik de kriebels en een beetje zenuwen aan de gedachte, natuurlijk omdat ik dit op mijzelf projecteer. Tegelijk vliegt mijn gevoel heen en weer en heb ik meerdere keren per dag de behoefte erover te praten. Zo af en toe twijfel ik of ik er met iemand over begin, maar gezien mijn nog korte tijd hier is dat best lastig. De persoon die mij het beste gevoel geeft om hierover te praten is iemand in mijn directe team en die ik dus zelf aanstuur, dat maakt het dan weer wat lastig.

[Renaat]

Tsja de start van mijn algehele sociale transitie was enigsinds chaotisch . Mn nu ex heb ik het heel snel verteld toen ik op een rijtje had gekregen hoe het allemaal voor mij zat en hoe diep dat eigenlijk ging . Ik was daarna niet meer te houden en moest af en toe naar buiten . Daarna volgde directe fam en dierbare vrienden .
Qua werk , ik werkte in de installatietechniek en dan specifiek de luchtbehandeling . Mijn werkgever heb ik vrij snel ingelicht en die wist dus al een tijd wat er met mij aan de hand was. Tsja en toen werd het teveel voor mijn dame . Mijn ex outte mij tijdens de kermis van Akersloot en dat hield in dat ik het de volgende dag accuut mn kinderen moest vertellen . Ze zouden het anders wel heel snel van anderen horen . De volgende dagen was ik gewoon local trending topic . Dit was in 2014 . Mijn ervaring daarna was dat wat men nog niet weet , gaat men verzinnen ..... openheid is dan eigenlijk je enige wapen maar het is wel handig als je dan weet wat je wilt uitleggen , wat niet en hoe je dat dan verteld. De vragen gaan zeker komen ....... maar je hoeft echt niet op alles te antwoorden

[Sweet Kayleigh]

Vandaag was daar opeens het moment dat het gebeurde. Ik was in gesprek met een dame in mijn team en kon het niet langer voor mij houden en heb verteld over mijn coming out. De reactie was fijn, begripvol en met complimenten. Zo blij dat er in ieder geval iemand is die er van weet en waar ik af en toe even mijn verhaal kwijt kan. Het was minder lastig dan ik vooraf dacht en de reactie zo mooi.
Aanstaande maandag naar de huisarts voor een doorverwijzing voor hulp. Grote stappen voor mij en daar wordt ik best blij van