Vu, een verhaaltje

[Laura2021]

Goh. Dus voor jou is het ook een middel waar je voorzichtig mee moet zijn.

Crashen betekent voor mij dat ik niet meer functioneer, zo ellendig voelen.

Benieuwd of het nu beter gaat, ik kan stoppen wanneer ik wil.

Ik weet nog wel dat ik er prachtig haar van kreeg, zijdezacht.

Als het bij jou niet werkt, dan injecties?

Btw, het vu beweerde toen wel doodleuk tegen dat je maar aan andro moet wennen

Gelukkig zijn ze bijgedraait.

B12 is een goeie. Ik heb er oa door tekort mede tinnitus van gekregen, we krijgen sws niet genoeg vitamines binnen.

Ik kon inderdaad niet meer functioneren en viel in een isolement en kwam niet meer buiten. Gelukkig had ik het snel genoeg door.
Nu gaat het goed want zodra ik afbouwde en stopte verdwenen de klachten maar het heeft wel even geduurd.
Nu bouw ik het langzaam op en probeer een zo laag mogelijke dosis te realiseren en tegelijk toch de effecten van de blokker te behouden.
Misschien een rare conclusie maar ik kan zien aan het sperma of de blokker iets doet. Zonder de blokker is het nog steeds dik en met blokker heel dun, maar uiteindelijk is het de bloedtest en mijn gesteldheid die bepaald of de dosis voor mij werkt. Het is maatwerk.

Injecties wil ik niet omdat je iedere keer langs de huisarts moet en omdat er ook veel bijwerkingen bij zijn. Ik heb het liever zelf in de hand.
Spiro wil ook niet, moet al veel naar de wc en zoals ieder medicijn ook hier zijn bijwerkingen.

Dat je maar moet wennen vind ik persoonlijk erg kort door de bocht en het getuigd van weinig bewustzijn, ze volgen gewoon protocollen zonder begrip en voorstelling van individuele consequenties.
Zoals een kok een recept volgt en als het mislukt pas gaat kijken of de ingrediënten wel kloppen???
Er zijn wel endo's die een interesse hebben om zich daadwerkelijk te verdiepen in hormoontherapie voor transgenders en wat het doet met de mensen maar mijn indruk is dat deze artsen zeldzaam zijn. Het merendeel volgt gewoon de richtlijnen zonder echte knowhow.

[Fay Ola di jee]

Het blijft een hoop gekloot he

En er is er maar 1 die voelt of je ok bent of niet.

Ik hoop echt dat de srs daarin wat rust brengt.

Heb nogal een off day btw, onverdraagbaar gevoel dat ik nog steeds met dat ding tussen de benen zit en moet wachten op srs datum...

Het zuigt alle energie wel weg na 50 jaar...

Je wil gewoon jezelf zijn... Het is nog niet gegund..

Enfin dank voor je heldere aanvulling

[Laura2021]

Ik snap en begrijp het onverdraagbaar gevoel van hetgeen wat er tussen je benen hangt.
Natuurlijk was het beter als het in de basis al goed was bij de geboorte maar de realiteit is anders.
Daarom probeer ikzelf om er een positieve draai aan te geven want het is uiteindelijk wel de penis die gebruikt wordt door de artsen om met dit weefsel een vagina te kunnen maken, met andere woorden, het is geen penis maar een vagina in wording... Masturberen doe ik al jaren op de vrouwelijke manier. Alles om de mindset maar de goeie richting op te krijgen. Je eigen lichaam afkraken gaat je echt niet helpen. Ik begrijp het helemaal, het machteloze vastzittende en oneerlijke gevoel.., maar afkraken helpt echt niet want je voelt je alleen maar belabberder. Geloof me, dit deel heeft (ook) liefde nodig, dat helpt je nu maar ook straks ook verder.

[Fay Ola di jee]

Ik vind het zon zonde van de tijd, je kunt simpelweg jezelf niet zijn, en staat in de wachtkamer.

Zo kan het voelen maar is niet helemaal waar.

Sinds de hrt 11 jaar geleden staat mijn leven pas echt in het teken van het t zijn, en dat was en is een ongelooflijke reis.

Soms vergeet je waar je vandaan komt.

Maar het gevoel blijft vreten... En ik ben dat zat.

Vraag me af hoe ik dat toch bijna 50 jaar heb gedaan.

Door in mijn hoofd te kruipen, dan voel ik het minder.
Nog ff doorzetten, maar dan gaat ook daarna het leven gewoon door.

Ik kijk wel uit naar die ontdekkingstocht met het relatief juiste lijf

Tot dan, maar ff on hold.. Hoe lastig ook

Liefde en zachtheid lijken me wel op hun plaats

Hoe ver ben jij eigenlijk? Mag ook privé...

[Fay Ola di jee]

Hi all, vandaag werd ik weer eens gebelt door het vu , of de operatie ingepland kon worden, 22 oktober zou de dag zijn

Ik heb afgelopen jaren gekloot met mijn gezondheid en het is nog niet op orde, ik wilde de srs pas aangaan als ik van die klachten af was, maar dat is niet het geval

Dit speelt nu sinds 2 1/2 jaar

In die tijd heb ik een keer of 4 de mogelijkheid tot srs afgewezen om gezondheidsredenen, het ging niet

Nu, vraag ik me weer af, wanneer is nu het juiste moment, ik kan wel blijven wachten en hopen dat mijn klachten verdwijnen, en geloof me, ik heb er inmiddels alles aangedaan, niemand weet wat ik precies mankeer maar heb wel elke dag pijn, maar dat vreet ook, de dysforie is er nog op dat gebied

Ik zweet peentjes als ik moet beslissen de srs aan te gaan, ik ben doodsbang, en ik twijfel nog steeds, wil ik dit wel..

Maar er zit ook een gevoel van bevrijding onder als ik ja zeg tegen de srs, eindelijk ga ik er voor...

Met toch twijfe......

sjonge hoe doen jullie dat, hoe kun je nu beslissen voor zoiets

Wat ook blijft is de organisatie er erachter, vervoer heen en terug regelen, revalideren elders want ik woon op een camping en dat kan hier niet, waar elders etc, logistiek dus, adhd hoofd, chaos, maar ook mentaal,dat lijkt me het allerzwaarste

Heb de huisarts maar gemeelt ter ondersteuning van een psycholoog en de praktische kant

Heb nu zoiets van, je kunt wel uit blijven stellen maar je weet daarvan het resultaat

Zon beslissing is imo amper te doen toch?

Zo confronterend allemaal, worstel worstel...en alleen ik kan beslissen...ga er maar aan staan

[Fay Ola di jee]

ok, ik ga het doen, en er komt vooral wil naar boven

Kan wel rond blijven draaien in hetzelfde ja maar geleuter , ontwijkend denken etc , lost niets op

zolang de srs niet is gedaan leef je op halve kracht , met een depressie in je achterhoofd, je leeft met de rem erop

je wil vanalles maar dat kanniet, vooral je vrij voelen in je eigen lichaam en alles kunnen doen wat elke vrouw kan doen

Ik heb gekozen voor vulvaplastyiek, minst ingrijpend

dus, we gaan het doen en er komt levenslust in mij naar boven als gevolg van deze beslissing:)

yess:)

[Mevr B]

Top.
Succes en sterkte met het revalideren.

[MichelleB]

Hii Fay,
Ik ben admin van een Nederlandse chatgroep met mensen die de srs hebben gehad/gaan hebben. Een soort safe space voor je vragen, frustraties, en ervaringen. Mijn DMs hier zijn open