Teleurstellende 1ste stap.

[Debbie-Lilian]

Vandaag ben ik naar de huisarts geweest. Na jaren van worsteling heb ik eindelijk de moed verzameld om een brief te schrijven waarin ik alles vertelde: de genderdysforie sinds mijn kindertijd, de wanhoop die ik dagelijks voel, de eenzaamheid, het feit dat ik mezelf nooit heb kunnen zijn.
Ik schreef dat ik acute hulp nodig heb, dat ik graag met een seksuoloog wil praten over genderdysforie, identiteit en seksualiteit.
Wat ik kreeg: een doorverwijzing naar een algemene psychologenpraktijk die op hun website zelf aangeeft dat ze geen ernstige of acute problematiek behandelen. Geen seksuoloog, geen genderzorg, geen spoed.
Ik heb een mail gestuurd om te vragen of dit klopt, maar de huisarts werkt pas weer maandag.
Het voelt alsof ik weer niet gezien word. Alsof mijn urgentie niet serieus wordt genomen. En dat na zo'n moeilijke stap.
Herkennen jullie dit? Dat je eindelijk hulp vraagt en dan toch niet de juiste hulp krijgt? Hoe gaan jullie daarmee om?
Ik voel me zo leeg
Debbie

[Maureen_]

Ach jeetje Debbie, ik hoor je en voel met je mee! Ik heb zelf in eerste instantie hulp gezocht bij mijn autisme-begeleider en diens reactie was vergelijkbaar: ik voelde me niet gehoord en gezien en wat ik opgeschreven had over genderdysforie werd gerelativeerd en gegeneraliseerd: “er zijn heel veel mannen met vrouwelijke trekjes zonder dat er sprake isvan genderdysforie”.
Je eenzaamheid herken ik, dus ik hoop dat je je hierdoor een stukje minder eenzaam voelt..
Liefs Maureen

[Marije]

De meesten zoeken zelf een gespecialiseerde ggz uit en vragen vervolgens de huisarts een verwijzing naar die plek. Neem zelf regie.

[Debbie-Lilian]

Dat ga ik morgen zeker doen. Vandaag is het me allemaal te veel. Ik hoop de nacht enigzins goed door te komen.

[Irene_de_Vreede]

Veel huisartsen hebben nog nooit te maken gehad met genderdysforie en weten dan ook niet precies wat ze moeten doen. Zoals Marije terecht opmerkt is het handiger goed voorbereid naar de huisarts te gaan en hem of haar voor te lichten.

[Laura2021]

Beste Debbie, ik voel erg met je mee want na al die moed die je hebt verzameld en dan niet voldoende serieus genomen wordt, dat doet echt iets met je.
Ik denk dat sommige huisartsen ook gewoon kiezen om een soort volgorde te volgen. Bijv. eerst de praktijkondersteuner, en als dat niet werkt, dan de standaard GGZ zoals een basispsycholoog, en als dat ook niet werkt pas de specialistsche GGZ zoals bijv. genderklinieken (zo ging het bij mij met het gevolg veel tijdsverlies).
Het lijkt me raadzaam om ook meteen een doorverwijzing te vragen voor een genderkliniek zoals als 'de Vaart' of een van de andere klinieken (even zelf uitzoeken) want bij genderklinieken zit de kennis als het gaat om genderdysforie en identiteit. Zonder een officiele diagnose van genderdysforie van een van aangewezen genderklinieken kun je niets als je verder in het proces wilt als je daarvoor zou willen kiezen. Sterkte.

[Debbie-Lilian]

Dank je wel goed advies. Ik snap dan wellicht de huisarts beter. Maar ik wou dat iemand mij eens snapte. Ik heb duidelijk aangegeven dat ik niet verder kan en helemaal vast zit.

[Dlearbuch]

Het voelt alsof ik weer niet gezien word. Alsof mijn urgentie niet serieus wordt genomen. En dat na zo'n moeilijke stap.
Herkennen jullie dit? Dat je eindelijk hulp vraagt en dan toch niet de juiste hulp krijgt? Hoe gaan jullie daarmee om?
Ik voel me zo leeg
Debbie

Dat was bij mij niet anders toen ik in 2023 bij het genderteam binnenstapte. Uiteindelijk heb ik ervoor gekozen mijn volledige transitie zelf te bekostigen, waardoor ik toch snel met HRT kon beginnen, maar dat vraagt natuurlijk om diepe zakken.

Verder heb ik weinig vertrouwen in de Nederlandse genderzorg, noch in de genderpsychologen, noch in de endocrinologen. Het geheel is gebaseerd op protocollen en wetenschappelijke inzichten die dateren uit de jaren tachtig en negentig.

[Fay Ola di jee]

Ik herken dit, ik doe de hele trahnsitie op eigen houtje, geen psychologen, want heb er niks aan, en ze zijn er niet
(nog los van het feit dat ik de informatie die ik hen geef niet in hun handen vertrouw)zelf veel uitzoeken, soms is het gewoon teveel bij elkaar

Geeft ook een vorm van vrijheid, ik zoek het zelf wel uit zoals ik mijn hele leven alles zelf uitzoek, gevolg van een jeugd waarin er niemand was

Het vu geeft me recepten, ik kijk wat het beste voelt daarmee, hoeveel ik neem, mijn gevoel bepaalt

alleen nog de srs op de agenda...

iig de muur van geen hulp en onbegrip, die is er en die is vervelend

[Marije]

Fay, als jij SRS gaat krijgen dan doe jij je transitie echt niet op eigen houtje zoals de anderen. Je krijgt geen SRS en recepten van het VU zonder officiële diagnose.