SRS in Thailand met dr. Chettasak

[Bloemetje]

Hoi allemaal! Een tijdje geleden had ik deze post gemaakt: viewtopic.php?t=11066 met later erin vermeld het goede nieuws dat CZ het besloot te vergoeden. Uiteindelijk ben ik nu inmiddels geopereerd en wil ik jullie een beetje meenemen in mijn ervaring met dit gehele proces!

Opties klinieken en aanvraag vergoeding
Mijn grootste wensen FFS en VFS heb ik eerder dit jaar gehad, toen deze klaar waren kwam voor mij de volgende vraag op: hoe kom ik zo spoedig mogelijk bij een kliniek die mijn SRS wil doen omdat dit mijn leven op veel gebieden enorm pauzeert en mij veel onzekerheid geeft. In behandeling bij Psytrans heb ik bij hen geïnformeerd over de opties in Nederland om er al snel achter te komen dat er niet zoveel opties zijn, en dat het al snel nog wel jaren wachten zou worden. Dit was voor mij absoluut geen optie en heb ik net als met mijn FFS en VFS besloten het buitenland op te zoeken.

Zelf erg actief op Reddit en /r/transgender_surgeries wist ik al wel een beetje van verschillende chirurgen af, daarnaast is er een super handige wiki voor alle operaties en een index van alle chirurgen over de wereld https://www.reddit.com/r/TransSurgeriesWiki/wiki/index/. Als eerst ben ik een beetje binnen Europa gaan zoeken omdat dat het meest vertrouwd voelde, wel met in mijn achterhoofd dat ze door Europa vrijwel alleen maar de penile inversion methode gebruiken waar ik geen fan van ben omdat het vaker minder mooie resultaten oplevert (naar mijn mening). Maar ook hier kwam ik niet echt uit op plekken waar de wachttijd onder een jaar is en waar veel resultaten zijn te vinden van de chirurgen wat voor mij erg belangrijk is.

Vervolgens was dus de logische stap om verder te kijken buiten Europa en kwam ik al snel uit bij Thailand. Over meerdere chirurgen in Thailand zijn erg veel ervaringen te vinden online, resultaten te zien en kon je al binnen 3 maanden terecht. De keuze was toen voor mij snel gemaakt: ik ga naar Thailand. Met veel lezen, post-op foto's bekijken en klinieken mailen (en 1 consult met dr. Chettasak) ben ik uiteindelijk bij dr. Chettasak terecht gekomen in het WIH International Hospital omdat de techniek en look mij het meest aanspraken, en daarnaast kon ik hier binnen no-time terecht voor een operatie.

Toen eenmaal mijn keuze was gemaakt ben ik het proces van vergoeding aanvragen bij CZ in gang gaan zetten. Ik heb zelf mijn FFS en VFS beide ook in het buitenland laten doen dus ik wist al wel wat ik inmiddels nodig had voor de aanvraag. Voor iemand die bij Psytrans & CZ zit hier een toelichting van wat er benodigd is om SRS in het buitenland aan te vragen:
- Verwijzing huisarts
- Verwijzing regiebehandelaar Psytrans
- Behandelplan van de kliniek waarin staat wat ze precies gaan doen
- Offerte van de kliniek
- Aanvraagformulier CZ geplande zorg buitenland.

Op het aanvraagformulier CZ geplande zorg buitenland heb ik gewoon ingevuld 'vaginaplastiek met huidtransplantatie' en zij vinden dan wel uit welke vergoeding hierbij past. Dit was ook bij mijn VFS het geval, ik las eerder veel over codes etc. maar bij CZ lijken ze zelf er wel uit te komen in positieve zin.

Week na dit verstuurd te hebben kreeg ik het goede nieuws dat ik een budget van circa 14.5k euro toegewezen kreeg om de operatie uit te laten voeren! De operatie bij dr. Chettasak kostte ongeveer rond de 11.5k euro dus dit past meer dan prima met ruimte voor extra kosten. Als toelichting hierop, de vergoeding bevat de operatie, ziekenhuis kosten, eventuele kosten van complicaties etc. Dit moet je wel allemaal zelf voorschieten. De declaratie kan je pas indienen zodra je weer thuis bent.

De operatie en mijn ervaring met het WIH/Chettsak
Eenmaal vergoeding goedgekeurd kon ik al binnen een maand terecht bij het WIH, in verband met wat praktische planning heb ik besloten om mijn operatie begin november te plannen. Het proces hiervan met het WIH ging super soepel, ze zijn erg snel en makkelijk in communicatie via de e-mail.

8 november
Hier begon voor mij het avontuur! 8 november 2025 vloog ik samen met mijn moeder naar Bangkok waar ik in de ochtend aan zou komen. Eenmaal gearriveerd ging alles vrij soepel en stond er een taxi van het ziekenhuis mij op te wachten om mij met een ritje van een half uur naar het ziekenhuis te brengen. Hier werd ik naar mijn kamer gebracht die er super luxe uit zien https://www.wihhospital.com/patient-rooms/ en konden we gaan uitpakken na wat standaard papierwerk en metingen.

Voor de operatie willen ze dat je darmen leeg zijn en moest ik al in het vliegtuig stoppen met eten en over gaan op een vloeibaar dieet (voor mij praktisch alleen maar Cola en sportdrank). Hier keek ik erg tegenop maar viel uiteindelijk best wel mee.

8 november hebben we verder weinig gedaan behalve een beetje de buurt rondom het ziekenhuis verkennen.

9 november
Deze dag stond er niks gepland behalve niet eten. We zijn deze dag de stad ingegaan en nog geprobeerd wat leuke dingen te doen.

10 november
De dag van de pre-op consultatie in persoon met de chirurg, hier loopt die nog een keer extra met je over alles heen wat die gaat doen en heb je ruimte om vragen te stellen. Voor mij wat dit niet heel bijzonder omdat alles al wel duidelijk was. Na het consult kreeg ik mijn eerste laxeermiddelen (tabletten). Uiteindelijk besloten om nog maar wat leuke dingen te gaan doen in de stad voor deze zouden gaan werken.

11 november
De dag voor de operatie, hier kreeg ik in de ochtend een laxeermiddel in de vorm van een drankje. Dit hielp een stuk meer om de boel op gang te krijgen en de bedoeling is om al je ontlasting eruit te krijgen over de dag. Eind van de middag kreeg ik een tweede drankje en in de avond kwamen ze checken of mijn ontlasting er daadwerkelijk volledig uit was (foto's maken van je ontlasting elke keer als je naar de wc gaat, wat uiteindelijk gewoon praktisch water moet zijn). Als dit niet voldoende is zullen ze een enema uitvoeren, dit heb ik gelukkig niet hoeven krijgen.

12 november en de dagen direct erna
De grote dag! Mijn operatie stond gepland in de ochtend en werd dus al vrij vroeg opgehaald. Uiteindelijk na een uur of 6 opereren werd ik wakker rond eind van de middag in de uitslaapkamer. Eenmaal een beetje wakker werd ik teruggereden naar mijn eigen kamer, hierbij was het niet mogelijk om het resultaat te zien nog omdat er veel verband omheen zit. Verder had ik helemaal geen pijn, wel gebruikte ze medicatie waar ik blijkbaar erg gevoelig voor ben wat resulteerde in een nare eerste 48 uur van bijna alleen maar braken.

Gedurende de dag op de operatie en de directe dagen erna heb ik nooit echt grote pijn gehad, wel dus erg veel braken ondanks een infuus tegen misselijkheid. Rond dag 3 als ik me goed herinner halen ze je infuus eruit, toen ging ik over op vooral tramadol als pijnstilling, ook hiervan werd ik weer erg ziek en toen hebben ze besloten om mij van alle opiaten af te halen en voelde ik me meteen stukken beter.

Uiteindelijk na een paar dagen leren ze je zelf hoe je je urine zak moet legen, mag je dus ook af en toe uit bed en voelde ik me met de dag beter. Verder is het belangrijk om gewoon veel in bed te liggen deze dagen en waren er voor mij verder geen bijzonderheden.

19 november
De dag waarop het verband er eindelijk af ging! In de ochtend kwamen de verpleegkundigen langs (wat echt allemaal mega lieve grappige meiden zijn) om het verband eraf te halen. Het meeste pijn had ik hier van het plakkerige spul eraf halen wat aan mijn huid op de buik zat (zelfde gevoel met een pleister eraf trekken maar dan een stuk erger). Verder deed dit niet echt zeer en was ik blij om voor het eerst het resultaat te zien. Eenmaal het verband eraf was het erg 'apart' maar ook heel normaal om te zien dat ik nu een vagina i.p.v. een piemel had. Ik zag ook meteen dat alle wonden super goed aan het genezen waren en alles er mooi uit zag. Dit stelde mij enorm gerust en ik wist al meteen dat ik erg blij was met het resultaat!

Direct na het eraf/eruit halen van het verband moet je starten met je eerste dilatatie van 30 minuten. Dit was even erg spannend maar viel uiteindelijk enorm mee. De eerste keer hoef je hier zelf niks voor te doen en doen de verpleegkundigen alles voor je. Eenmaal dilatatie klaar mag je ook weer voor het eerst een douche nemen en kan je je eigen kleren weer aan. Direct was mijn energielevel en mobiliteit weer een stuk hoger.

13 november en de dagen erna
De dagen na het verband eraf halen ga je elke dag 30 minuten hoger in hoe lang je moet dilateren tot je op de 120 minuten zit. Dit moet je 3x op 120 minuten doen voor je pas naar het normale dilatatie schema toe gaat. Elke dag merkte ik dat ik weer meer energie kreeg en alles makkelijker ging. Mijn moeder was ook 5 dagen na de operatie al vertrokken en was het dus erg fijn dat ik nu weer wat meer zelf kon rondlopen. Ook mag je op dit punt weer rustig beginnen met eten. Je kan hier kiezen om in het ziekenhuis eten te bestellen of je kan het via Grab bestellen (soort Thuisbezorgd alleen veel goedkoper). Dit is voor mij uiteindelijk de goto app geworden om elke dag aan mijn eten te komen.

Na de initiële dagen van het dilatatieschema ga je over op het normale schema van 2x75 min per dag dilateren. Voor mij gaat dit tot zo ver erg gemakkelijk. Verder zijn er weinig bijzonderheden geweest in de dagen na het verwijderen van het verband. Elke dag is mijn energie blijven stijgen en is alles een vrij gemakkelijke tijd geweest.

Via een groepsapp heb ik ook twee erg leuke meiden leren kennen waar ik veel van mijn tijd hier in het ziekenhuis doorbreng. Uiteindelijk op 30 november is het me ook gelukt om met de taxi naar een winkelcentrum te gaan en hier met 1 van die meiden een beetje rond te struinen.

1 december
Ik schrijf deze post nu 1 dag hierna. Op 1 december, 5 dagen voor mijn vertrek stond mijn post-op consultatie/check-up gepland. Hierbij heeft de chirurg alles grondig nagekeken, dit zag er allemaal precies uit zoals het hoort en zoals die bedoeld had. Hierna kon ik in een gesprek nog alles aan hem vragen.

2 december
De dag waarop ik de post schrijf! Ik verblijf hier nog tot 6 december en dan vlieg ik weer terug. Ik kan alleen maar complimenten geven voor hoe de chirurg en de verpleegkundigen hier met mij zijn omgegaan. Ik ben enorm blij met het resultaat en super blij met mijn keuze dat ik hierheen ben gegaan.

Hopelijk geeft deze post wat inzicht in mijn ervaring met het hele proces om eventueel anderen te helpen die ook naar deze optie willen kijken. Om de post niet te lang te maken zal ik het hierbij afsluiten. Er zullen vast dingen zijn die ik vergeten ben dus ik zal eventuele vragen natuurlijk beantwoorden indien die er zijn via de reacties.

Ik heb niks anders dan goede woorden voor dr. Chettasak en het WIH.

[Sweet Kayleigh]

Hi Bloemetje,
Wat een verhaal dat je hebt gedeeld en waaruit ik begrijp dat je het over het geheel als heel positief hebt ervaren.
Je geeft een geweldige inkijk in wat er nodig is en wat er gebeurd bij deze stap en ik ben heel blij met deze informatie.
Vooraf zou ik zelf nooit gekozen hebben om dit in zo ver van huis in Thailand te laten uitvoeren, maar door jouw verhaal kan ik mij voorstellen dat ik daar over na zou denken als het zover is.
Dank je wel dat je dit gedeeld hebt en heel veel sterkte met het verdere herstel en gefeliciteerd met dit resultaat.

[Marije]

Er staat ergens op het forum een vergelijkbaar dagboek waarin de verzorging in Thailand beschreven is. Doordat de lonen daar zoveel lager zijn dan hier kun je een totaal ander format aanbieden, en dat moet natuurlijk ook omdat je niet even voor een complicatie heen en weer kunt.

Als ik dit lees ben ik toch heel blij dat ik "gewoon" in Nederland ben geopereerd door dr. Kanhai.

Maar fijn dat het kan, dat het zo goed gaat, en zeker omdat hier in Nederland alles weer minder wordt.

[Femke]

Super, dank je wel Bloemetje. Uitwijken naar het buitenland zal voor mij ook de weg zijn, als ik zie welke barrières er in ons land - bij voorbaat - worden opgeworpen voor 70+-ers; de wachttijden daargelaten. Dat is in het buitenland anders. daar houden ze zich aan de Standards of care (8) van de WPATH. Met psytrans heb ook ik intussen een plan van aanpak kunnen maken c.q de mogelijkheden op een rij gezet om tot de gewenste operatie (vulvaplatiek) te komen.
Goede reis terug!

[Bloemetje]

Hi Bloemetje,
Wat een verhaal dat je hebt gedeeld en waaruit ik begrijp dat je het over het geheel als heel positief hebt ervaren.
Je geeft een geweldige inkijk in wat er nodig is en wat er gebeurd bij deze stap en ik ben heel blij met deze informatie.
Vooraf zou ik zelf nooit gekozen hebben om dit in zo ver van huis in Thailand te laten uitvoeren, maar door jouw verhaal kan ik mij voorstellen dat ik daar over na zou denken als het zover is.
Dank je wel dat je dit gedeeld hebt en heel veel sterkte met het verdere herstel en gefeliciteerd met dit resultaat.

Befankt !

Er staat ergens op het forum een vergelijkbaar dagboek waarin de verzorging in Thailand beschreven is. Doordat de lonen daar zoveel lager zijn dan hier kun je een totaal ander format aanbieden, en dat moet natuurlijk ook omdat je niet even voor een complicatie heen en weer kunt.

Als ik dit lees ben ik toch heel blij dat ik "gewoon" in Nederland ben geopereerd door dr. Kanhai.

Maar fijn dat het kan, dat het zo goed gaat, en zeker omdat hier in Nederland alles weer minder wordt.

Je verblijft wel een gehele maand in Thailand waardoor de meeste grote complicaties wel zullen optreden hier. Bij dr. Chettasak is ook het idee dat er geen revisie nodig is wat bij bijvoorbeeld dr. Bank in Bangkok wel zo is.

Eventuele kleinere problemen zullen Nederlandse chirurgen vaak wel kunnen oplossen.

Het is jammer dat ze in Nederland gewoon zo erg achterlopen en lage volumes draaien waardoor er bijna geen ervaring wordt opgedaan (van wat ik van het UMCG weet in ieder geval) wat tot ook vaker slechte resultaten leidt. Kanhai lijkt inderdaad in Nederland wel de beste optie die wat meer voorop loopt en consistente resultaten biedt. Jammer dat er nu een aanmeld stop is bij hem, had me er anders ook wel aangemeld.

Super, dank je wel Bloemetje. Uitwijken naar het buitenland zal voor mij ook de weg zijn, als ik zie welke barrières er in ons land - bij voorbaat - worden opgeworpen voor 70+-ers; de wachttijden daargelaten. Dat is in het buitenland anders. daar houden ze zich aan de Standards of care (8) van de WPATH. Met psytrans heb ook ik intussen een plan van aanpak kunnen maken c.q de mogelijkheden op een rij gezet om tot de gewenste operatie (vulvaplatiek) te komen.
Goede reis terug!

Ja het is echt treurig in Nederland (en eigenlijk het grootste deel van Europa) hoe ver wij achterlopen op bijvoorbeeld een Thailand waar je gewoon hormonen bij de apotheek kan halen met informed consent en waar SRS veel verder ontwikkeld is met veel meer ervaring en mogelijkheden.

Voel je altijd vrij om een DM te sturen naast de hulp die je al krijgt vanuit Psytrans. Voor mijn FFS heeft Annabel (vanuit Psytrans) mij heel goed kunnen helpen!

[DominiqueB]

Fijn dat alles goed is gegaan.
Maar voor mij zou het bedrag voorschieten een onmogelijke hindernis zijn en dus zal ik het gewoon in Nederland ondergaan.

Dikke knuffel Dominique