mezelf in de spiegel

[Maureen_]

Ik had gisteren een hele bijzondere ervaring. Ik liep door een zalencomplex langs een spiegel en ik zag mijn spiegelbeeld.. En zo gek: ik zag mezelf en ik dacht: "Hee dat klopt niet".. en daarna dacht ik "oh ja, ik ben in mannen-modus".. Dit was voor het eerst in 43 jaar dat ik mezelf in de spiegel zag.
Hebben jullie soortgelijke ervaringen gehad ?

[Sweet Kayleigh]

Wat een leuk moment. Ik heb mijn hele leven al ruzie met de spiegel en kijk er dan ook liever niet in.
Sinds heel kort kijk ik eindelijk af en toe eens in de spiegel met een nieuwe blik en voel ik ver weg iets van acceptatie.
Ik weet dat dit mijn acceptatiepunt is, omdat mjn vrouw en andere tegen mij zeggen dat het wel meevalt hoe mannelijk ik eruit zie.
Voor mij is dit dus meer een soort van verrassing dat ik ergens iets zie wat mij niet tegenstaat, of dat misschien wel iets vrouwelijks heeft.

[Irene_de_Vreede]

Het verandert op den duur, dan wordt de spiegel je beste vriend(in) want die bevestigd dan dat je meer op je innerlijke jij lijkt dan jezelf soms denkt. Geen wonder dat iedereen me altijd mevrouw noemt denk ik dan, dat is niet uit beleefdheid.

[Vivienne diamond]

Ik was ook nooit een fan van de spiegel. Niet dat ik daar mee bezig was, ik had er geen behoefte voor. Maar dat is nu heel anders. Eerst alleen als ik gekleed was als dame. Nu zie ik haar (mezelf) in het spiegel beeld, los van hoeveel ik mijn make up/kleding daar op af stem. Is een bijzonder proces. Maar wel heel mooi en het voelt goed! Jezelf een kusje blazen in de spiegel is zo gaaf en bevestigend, pure zelf liefde!

[Maartje-nb]

Herkenbaar. Dat gebeurde vroeger bij mij als ik “uit contact” was met mezelf. Eigenlijk gedissocieerd zijn, zeg maar. Hoe meer je in contact bent met jezelf hoe gelukkiger je bent met jezelf onafhankelijk van je uiterlijk. Ik ben zelf non-binair. Ik zie er de ene dag “super vrouwelijk” uit en de andere dag “enorm mannelijk”. Zeg maar hoe de maatschappij dat zou betitelen. Vroeger liet ik dat afhangen van “hoe de buitenwereld mij zou willen zien”, en was ik uit contact met wie ik in wezen ben. Nu zie ik er uit, hoe ik eruit zie, omdat ik dat mooi vind en houd me niet meer bezig met de buitenwereld. (Kan nooit helemaal natuurlijk, want dat doen we allemaal het feit dat ik dit opschrijf betekent namelijk al dat ik me met de buitenwereld bezig houd) Maar dat het geen dusdanig invloed op me heeft dat ik me er door laat leiden en uit contact ga met mezelf. Dus dat betekent dat ik eruit zie hoe ik eruit zie. De ene keer “zo” en dan weer “zo”, gewoon omdat ik daar zin in heb of dat mooi vind.
Dus elk spiegelbeeld die ik zie van mezelf is ok.
Ik zou je aanraden om te stoppen met “mannen modus” of “vrouwen modus” en te zijn wie je bent. Dan kun je natuurlijk zeggen: dat is makkelijk praten. Had ik vroeger ook gezegd. Maar ik ben er de afgelopen jaren steeds meer achter gekomen dat hoe jij je voelt en wat jij doet en laat zien echt een kwestie is van een keuze. Jij kunt echt kiezen wie je wilt zijn. Waarom nog vasthouden aan iets wat je niet langer gelukkig houd?
Succes

[Januca]

Prachtig gezegd Maartje.
Ik voel helemaal met je mee.

[Jeste]

"Hee dat klopt niet"

Als man, dan wel jongen, zag ik mijzelf ook zo in de spiegel. Dat was geen verrassing. Wel een ongewenst beeld, dat dus een foute weerspiegeling was van wie ik werkelijk was.
Later werd het juist omgekeerd. Dan was ik verbaasd dat ik een vrouwelijk persoon in de spiegel zag.
Ja, ook bij mij veranderde dat op den duur.
Met mijn schaduw heb iets vergelijkbaars
Het blijft mij nog steeds verbazen, ook al is het nu zo gewoon om in de gedaante van vrouw (feminien gendercreatief) te leven. Een paar dagen geleden had ik dat nog - dat was met mijn eigen schaduw - toen ik aan het dansen was en er van achteren licht op mij viel. Prachtig.

Maureen: Hopelijk gaat dat jou ook gebeuren.

[Vivienne diamond]

Ik zou je aanraden om te stoppen met “mannen modus” of “vrouwen modus” en te zijn wie je bent. Dan kun je natuurlijk zeggen: dat is makkelijk praten. Had ik vroeger ook gezegd. Maar ik ben er de afgelopen jaren steeds meer achter gekomen dat hoe jij je voelt en wat jij doet en laat zien echt een kwestie is van een keuze. Jij kunt echt kiezen wie je wilt zijn. Waarom nog vasthouden aan iets wat je niet langer gelukkig houd?
Succes

In de fase van acceptatie en steeds meer ontdekken wie ik ben als vrouw en wat ik fijn vind, kleed ik mij al best androgyne. Steeds meer vrouwelijke elementen. Sjaaltjes, sieraden, mijn nagels, schoenen etc. Het mannen modus en vrouwen modus label begint ook steeds meer te voelen als niet passend. Het is lastig natuurlijk, zoals je zelf aangeeft. Maar ik voel me goed zoals ik me kleed, half om half of alleen deels. Natuurlijk voel ik me op me best volledig gekleed als vrouw. Ik probeer het ook steeds meer te zien als ja ik voel me vrouw, of steeds meer vrouw. Als ik in de spiegel kijk als ik niks aan vrouwelijke elementen draag in welke vorm dan ook, zie ik ook niet meer de man die ik was. Maar iets nieuws, ik zou zeggen dat het voelt alsof ik mijn nieuwe ontdekte zelf al zie. Natuurlijk helpt het wel als ik me vrouwelijk kleed. Anyway on a rant again. Het is best wel een brain teaser dit proces. Leuk om over te bomen met elkaar hier