Lange relatie zonder acceptatie

[Hanna1954]

Dit wordt een lang verhaal. Hopelijk wil je de tijd nemen dit te lezen. Als is het maar een stukje….
Af en toe ben ik volkomen wanhopig! Als iemand met mij mee wil denken: heel graag. Oplossingen zijn niet zomaar voorhanden, maar een luisterend oor met begrip zal mij zeker ondersteunen!

Dit is de situatie.
Ik leef al bijna 44 jaar samen met mijn vriendin. Wij hebben prachtige jaren achter de rug met grote verliefdheid en goede seks. Dit laatste overigens tot ongeveer 2013.
Sinds 2011 bloeide bij mij (voor de tweede keer overigens) mijn behoefte op om regelmatig als vrouw naar buiten te treden op. Het werd alleen maar sterker en bepaalt nu zo’n beetje mijn leven. Toen het letterlijk opbloeide en ik dat aan haar vertelde, stortte haar wereld zo’n beetje in en was er blinde paniek bij haar. Zij wil niet dat ik hiermee naar buiten treed. Ze voelt zich dan niet veilig en dat is het. Inmiddels zijn we nogal wat jaren verder en is er veel gebeurd, maar haar gevoel en houding is in beton gegoten.
Van 2020 tot 2024 heb ik op mijn toenmalige werk de gelegenheid gekregen om volledig als vrouw te functioneren. Ik bezocht klanten als mevrouw en men noemde mij Mariëlle binnen en buiten de werkkring. Voor mij was dit misschien wel de mooiste tijd van mijn leven!
Thuis kon ik bij tijd en wijle mezelf zijn, maar mijn vriendin werd en wordt nog steeds panisch bij het idee dat de buren Mariëlle zouden kunnen ontdekken.
Sinds 2024 ben ik gepensioneerd en heb ik de uitlaatklep niet meer dat ik 3 dagen per week mezelf kan zijn in een omgeving waar ik volledig zo word erkend. Ik heb een jaar nodig gehad om met het beklemmende gevoel dat ontstond, te kunnen omgaan. Dat gaat nu beter, omdat de relatie die ik heb met mijn vriendin nog steeds heel sterk is. Dit komt ook doordat we twee volwassen dochters hebben met ongelofelijk fijne kinderen. Als we samen zijn (inmiddels met zijn tienen!) is er veel saamhorigheid. Ik ben dan altijd de vader/opa. Enerzijds altijd weer even slikken omdat ik mezelf moet wegcijferen, maar anderzijds word ik ook altijd weer meegenomen in het enthousiasme en de liefde van mijn dochters en kleinkinderen.
Dit alles maakt dat ik me op de stille momenten af en toe ongelofelijk wanhopig voel. Ik heb dan het idee dat ik moet kiezen tussen twee mooie en fijne situaties. Enerzijds het onbeschrijfelijk mooie gevoel om in harmonie te zijn met mezelf als Mariëlle. Anderzijds het prachtige warme gevoel om een liefdevolle omgeving te hebben, die ik niet wil missen.
Voor alle duidelijkheid: als ik nu vanuit huis als Mariëlle de deur uit zou gaan of in de tuin zou gaan zitten, breekt mijn vriendin. Ik pieker me suf waarom ik dat niet doe, maar het lijkt erop dat ik haar dat niet aan wil doen.

Een lang verhaal! Als je dit al helemaal hebt willen lezen, ben ik wel benieuwd wat je gedachtes hierover zijn.
Ik hoor graag van je.

[Vickey]

Lieverd,
Ik heb je gehele verhaal gelezen en zie dat jou verhaal bijna hetzelfde us als die van mij.
Ik zelf loop ook te worstelen met de situatie dat mijn vriendin (na 30 jaar mag ik wel mijn vrouw zeggen) het niet wil dat ik als vrouw de deur uit fa en me ook zo profileer bij klanten en op het werk.
Op her werk weet nog niemand ervan en ik ben er pas 2½ achter dat ik eigenlijk diep van binnen vrouw ben.
Een oplossing kan ik je niet bieden die heb ik niet, ik jan je wel een luisterend oor bieden.

Liefs vickey


Verstuurd vanaf mijn SM-A266B met Tapatalk

[Irene_de_Vreede]

Laat ik met de deur in huis vallen Mariëlle; de situatie is niet houdbaar op lange termijn, maar het kan uiteindelijk meevallen. Toen ik een aantal jaren geleden aan mijn transitie begon heb ik eerst geaccepteerd dat mijn langdurige relatie met met de moeder van van mijn kinderen (Ik blijf hun vader, maar zoals mijn dochter het verwoord: dit is mijn vader, ze is een vrouw) het niet zou redden. Je schrijft dat de positie van je vriendin in beton gegoten is, maar misschien hou je die situatie ook wel een beetje zelf in stand. Als je gewoon als jezelf gaat leven, trekt ze uiteindelijk misschien wel bij, maar als jij haar hoop blijft bieden dat het zo'n vaart niet zal lopen, zal ze niet bewegen.
Het zijn geen makkelijke beslissingen, maar vanuit mijn perspectief wel de moeite waard.

[Hanna1954]

Dank voor je lieve reactie. Eigenlijk weet ik ook wel wat je zegt, maar soms is het zo moeilijk om het risico te voelen dat al de bouwstenen die je zo lang hebt opgebouwd onder je te voelen verdwijnen. Ik voel me soms een lafaard dat ik dat niet aanga!

[Hanna1954]

De vorige tekst was n.a.v. Irenes reactie.
Vickey, ook jij bedankt voor je lieve reactie. Het steunt me om te weten dat ik niet de enige ben. We moeten elkaar sterkte wensen, blijven luisteren naar elkaar en anderen en zoeken naar manieren om hier echt iets mee te kunnen.

[Januca]

Hanna,
Dit is inderdaad een probleem, maar toch denk ik dat je meer voor jezelf moet kiezen. Anders kom je er op een gegeven moment achter dat je te laat bent.
Echt ik spreek uit ervaring. Ik heb mij gedurende 55 jaar huwelijk geschikt naar de gedachtengang van mijn inmiddels overleden vrouw.
Nu blijft er voor mij alleen nog maar, gezien mijn leeftijd en gezondheid, de "sociale transitie" over.
Daar geniet ik nu uiteraard met volle teugen van maar ik ben er wel achter gekomen dat ik mezelf heel veel te kort heb gedaan.
Het valt zelfs mijn dochter op dat ik nu veel liever en plezieriger in de omgang ben geworden.

Probeer dat inhouden van je gevoelens tegen te gaan en kijk vooruit naar meer geestelijke en lichamelijke vrijheid.
Kom weer terug naar Mariëlle en geniet daarvan.

Succes en een knuffel van Jannie.

[Irene_de_Vreede]

Dank voor je lieve reactie. Eigenlijk weet ik ook wel wat je zegt, maar soms is het zo moeilijk om het risico te voelen dat al de bouwstenen die je zo lang hebt opgebouwd onder je te voelen verdwijnen. Ik voel me soms een lafaard dat ik dat niet aanga!

Het is absoluut heel erg moeilijk, maar ook noodzakelijk om uit een impasse te komen. Op een gegeven moment wint moed het van de angst, vooral wanneer de nood het hoogst is.

[Laura2021]

Zij wil niet dat ik hiermee naar buiten treed. Ze voelt zich dan niet veilig en dat is het. Inmiddels zijn we nogal wat jaren verder en is er veel gebeurd, maar haar gevoel en houding is in beton gegoten.

Thuis kon ik bij tijd en wijle mezelf zijn, maar mijn vriendin werd en wordt nog steeds panisch bij het idee dat de buren Mariëlle zouden kunnen ontdekken.

Ik begrijp je frustratie en wanhoop. Mijn advies zou zijn probeer juist door te vragen...Waarom wordt ze panisch en waarom voelt ze zich niet veilig? Probeer met doorvragen tot de kern te komen van haar gevoelens. Probeer haar beter te begrijpen en zeg dat dan ook gewoon, dat je haar kant graag wil horen en begrijpen omdat je van haar houdt. Misschien biedt de nieuwe informatie nieuwe openingen en ruimte om jezelf te zijn.

[Lise]

Ik denk dat het belangrijk is te achterhalen of het bezwaar van je vriendin angst voor de buitenwereld is (ze is bang wat haar omgeving ervan vindt, ze is bang dat iedereen naar jullie kijkt, ze schaamt zich, wat dan ook), of dat die in haar zelf zit (ze valt op mannen, niet op vrouwen, ze is bang dat ze je niet meer aantrekkelijk gaat vinden).

Als het dat eerste is, kan je daar absoluut over in gesprek. Je kan "onderhandelen", ze kan ervaren dat het met dat ge-kijk in de praktijk echt best wel mee valt, jij kan aanpassingen doen aan hoe je je wil uiten of kleedt zodat zij daar zich comfortabel bij voelt.
Dat tweede lijkt mij veel minder makkelijk op te lossen. Ik vind dat er soms op dit forum wel heel makkelijk wordt gedaan over het moeten wegcijferen door de ander van aantrekkingskracht voor de persoon met wie je al heel lang bent, maar die voortaan een kant van zichzelf wil laten zien waar die ander nooit voor gekozen heeft en gewoon niet aantrekkelijk vindt. Uit je verhaal kan ik niet zo goed opmaken waar het bezwaar van je vriendin precies ligt. Weet jij (of zij) dat zelf?

Trouwens, als het vroeger voor jullie relatie zo goed werkte dat jij drie keer per week op je werk Mariëlle was, is er dan geen alternatief te verzinnen voor dat werk dat er nu niet meer is. Drie keer per week vrijwilligerswerk waar ze je kennen als Mariëlle?

Sterkte!

[Hanna1954]

Jeetje, wat een fijne reacties van jullie, Januca, Laura2021 en Lise. Het geeft me veel mee om te bedenken hoe verder. Dank jullie allemaal!!
Ik merk dat het me ook heel goed doet om te zien dat ik niet de enige ben met deze situatie.