Lange relatie zonder acceptatie

[Sweet Kayleigh]

Hoi Mariëlle,
Ik ben ervan overtuigd dat jij uiteindelijk voor jezelf zult kiezen en dat dit ook nodig is.
Tegelijk begrijp ik heel goed jouw probleem en de voorzichtigheid naar jouw partner. Maar jouw vrouw weet dit ook al heel erg lang en heeft het geen reden gevonden om de relatie te beëindigen, dus zal ze het voor een deel ook geaccepteerd hebben. Daarbij is jouw vrouwelijke innerlijk ook al lang aanwezig en is zij daar blijkbaar ook aan gewend.
Heel veel mensen houden in heel veel gevallen rekening met "wat vind de omgeving ervan" en gaan daarmee voorbij aan wat ze er zelf van vinden.
Het gaat hier echter om jouw eigen geluk en wie jij werkelijk bent, jezelf zijn is het grootste dat je kunt bereiken als mens volgens mij.

Ook ik denk dat duidelijkheid uiteindelijk zal winnen en voor een situatie zal gaan zorgen waar zij misschien toch best mee kan leven. Nu ben jij de enige die zich altijd aanpast, mag misschien ook best eens andersom zijn.
Ik ben wel benieuwd hoe jouw kinderen hier in staan.

Ik wens jou heel veel succes hiermee en hoop dat je hier een beetje hulp gaat vinden om de juiste beslissingen te nemen.

[Hanna1954]

Lieverd,
Ik heb je gehele verhaal gelezen en zie dat jou verhaal bijna hetzelfde us als die van mij.
Ik zelf loop ook te worstelen met de situatie dat mijn vriendin (na 30 jaar mag ik wel mijn vrouw zeggen) het niet wil dat ik als vrouw de deur uit fa en me ook zo profileer bij klanten en op het werk.
Op her werk weet nog niemand ervan en ik ben er pas 2½ achter dat ik eigenlijk diep van binnen vrouw ben.
Een oplossing kan ik je niet bieden die heb ik niet, ik jan je wel een luisterend oor bieden.

Liefs vickey


Verstuurd vanaf mijn SM-A266B met Tapatalk

Het is erg fijn om te weten dat ik niet de enige ben die hiermee worstelt. Ik ben er inmiddels alweer bijna 15 jaar achter dat ik mij liever als vrouw manifesteer. Als je -net als ik doe- ervoor kiest om binnen het compromis naar een oplossing te zoeken, is het een lange weg, maar voor mij is dat het blijkbaar wel waard. Het is iedere keer weer kleine of grotere stappen doen. Wat bij mij wel heeft gewerkt, is dat ik zo’n jaar geleden een keer heel duidelijk heb gezegd dat ik de relatie op deze manier niet meer zag zitten. Ik voelde daarna de vrijheid om meer ruimte voor mezelf te nemen. Ik besefte me ook dat ik misschien ook teveel moeite deed om mijn gevoel bij haar weg te houden. Dat vond ik ook niet terecht. Ik kon daardoor toch ook niet verwachten dat zij het zou gaan accepteren, laat staan omarmen.

Goed om te blijven delen met elkaar!!

[Hanna1954]

Hoi Mariëlle,
Ik ben ervan overtuigd dat jij uiteindelijk voor jezelf zult kiezen en dat dit ook nodig is.
Tegelijk begrijp ik heel goed jouw probleem en de voorzichtigheid naar jouw partner. Maar jouw vrouw weet dit ook al heel erg lang en heeft het geen reden gevonden om de relatie te beëindigen, dus zal ze het voor een deel ook geaccepteerd hebben. Daarbij is jouw vrouwelijke innerlijk ook al lang aanwezig en is zij daar blijkbaar ook aan gewend.
Heel veel mensen houden in heel veel gevallen rekening met "wat vind de omgeving ervan" en gaan daarmee voorbij aan wat ze er zelf van vinden.
Het gaat hier echter om jouw eigen geluk en wie jij werkelijk bent, jezelf zijn is het grootste dat je kunt bereiken als mens volgens mij.

Ook ik denk dat duidelijkheid uiteindelijk zal winnen en voor een situatie zal gaan zorgen waar zij misschien toch best mee kan leven. Nu ben jij de enige die zich altijd aanpast, mag misschien ook best eens andersom zijn.
Ik ben wel benieuwd hoe jouw kinderen hier in staan.

Ik wens jou heel veel succes hiermee en hoop dat je hier een beetje hulp gaat vinden om de juiste beslissingen te nemen.

Bedankt voor je weloverwogen reactie!
Ik snap je verhaal erg goed. Het klopt dat ik me aanpas en dat kost me behoorlijk veel moeite. Ik weet ook zeker dat zij hetzelfde ervaart, omdat ze Mariëlle nu steeds meer meemaakt. Het is uiteindelijk allemaal persoonlijke ervaring. Ik heb niet het idee dat zij niet haar best doet. Het is wel zo dat zij haar eigen angst niet wil benoemen en er zeker ook niet naar wil kijken.
Mijn (onze) kinderen weten dat het voor ons allebei lastig is. Ze kiezen geen partij en vinden het knap van ons allebei


Laten we

Hoi Mariëlle,
Ik ben ervan overtuigd dat jij uiteindelijk voor jezelf zult kiezen en dat dit ook nodig is.
Tegelijk begrijp ik heel goed jouw probleem en de voorzichtigheid naar jouw partner. Maar jouw vrouw weet dit ook al heel erg lang en heeft het geen reden gevonden om de relatie te beëindigen, dus zal ze het voor een deel ook geaccepteerd hebben. Daarbij is jouw vrouwelijke innerlijk ook al lang aanwezig en is zij daar blijkbaar ook aan gewend.
Heel veel mensen houden in heel veel gevallen rekening met "wat vind de omgeving ervan" en gaan daarmee voorbij aan wat ze er zelf van vinden.
Het gaat hier echter om jouw eigen geluk en wie jij werkelijk bent, jezelf zijn is het grootste dat je kunt bereiken als mens volgens mij.

Ook ik denk dat duidelijkheid uiteindelijk zal winnen en voor een situatie zal gaan zorgen waar zij misschien toch best mee kan leven. Nu ben jij de enige die zich altijd aanpast, mag misschien ook best eens andersom zijn.
Ik ben wel benieuwd hoe jouw kinderen hier in staan.

Ik wens jou heel veel succes hiermee en hoop dat je hier een beetje hulp gaat vinden om de juiste beslissingen te nemen.

Dank voor je bericht. Je zegt echt heel fijne dingen die voor mij zeker belangrijk zijn. Als het over geluk gaat: ik vind juist ook heel veel geluk in de relatie met haar en de (klein-)kinderen. Dat wil ik niet missen en ik neem een enorm risico dat dat op deze manier niet verder gaat, als ik voor mezelf kies.
Eigenlijk passen wij allebei ons aan. Ik ben al over grenzen gegaan bij haar en ik weet dat dat haar moeite kost. We willen allebei onze relatie in stand houden. Zoveel is duidelijk.
Je bent ook benieuwd hoe mijn kinderen erin staan. Zij staan er heel vrij in, maar snappen ook de angst die bij mijn vriendin speelt. Zij willen haar -net als ik dat wil- haar beschermen. Misschien zit daar wel het hele probleem hiervan.

Dank voor je meedenken.

[Hanna1954]

Hoi Mariëlle,
Ik ben ervan overtuigd dat jij uiteindelijk voor jezelf zult kiezen en dat dit ook nodig is.
Tegelijk begrijp ik heel goed jouw probleem en de voorzichtigheid naar jouw partner. Maar jouw vrouw weet dit ook al heel erg lang en heeft het geen reden gevonden om de relatie te beëindigen, dus zal ze het voor een deel ook geaccepteerd hebben. Daarbij is jouw vrouwelijke innerlijk ook al lang aanwezig en is zij daar blijkbaar ook aan gewend.
Heel veel mensen houden in heel veel gevallen rekening met "wat vind de omgeving ervan" en gaan daarmee voorbij aan wat ze er zelf van vinden.
Het gaat hier echter om jouw eigen geluk en wie jij werkelijk bent, jezelf zijn is het grootste dat je kunt bereiken als mens volgens mij.

Ook ik denk dat duidelijkheid uiteindelijk zal winnen en voor een situatie zal gaan zorgen waar zij misschien toch best mee kan leven. Nu ben jij de enige die zich altijd aanpast, mag misschien ook best eens andersom zijn.
Ik ben wel benieuwd hoe jouw kinderen hier in staan.

Ik wens jou heel veel succes hiermee en hoop dat je hier een beetje hulp gaat vinden om de juiste beslissingen te nemen.

Bedankt voor je weloverwogen reactie!
Ik snap je verhaal erg goed. Het klopt dat ik me aanpas en dat kost me behoorlijk veel moeite. Ik weet ook zeker dat zij hetzelfde ervaart, omdat ze Mariëlle nu steeds meer meemaakt. Het is uiteindelijk allemaal persoonlijke ervaring. Ik heb niet het idee dat zij niet haar best doet. Het is wel zo dat zij haar eigen angst niet wil benoemen en er zeker ook niet naar wil kijken.
Mijn (onze) kinderen weten dat het voor ons allebei lastig is. Ze kiezen geen partij en vinden het knap van ons allebei


Laten we

Hoi Mariëlle,
Ik ben ervan overtuigd dat jij uiteindelijk voor jezelf zult kiezen en dat dit ook nodig is.
Tegelijk begrijp ik heel goed jouw probleem en de voorzichtigheid naar jouw partner. Maar jouw vrouw weet dit ook al heel erg lang en heeft het geen reden gevonden om de relatie te beëindigen, dus zal ze het voor een deel ook geaccepteerd hebben. Daarbij is jouw vrouwelijke innerlijk ook al lang aanwezig en is zij daar blijkbaar ook aan gewend.
Heel veel mensen houden in heel veel gevallen rekening met "wat vind de omgeving ervan" en gaan daarmee voorbij aan wat ze er zelf van vinden.
Het gaat hier echter om jouw eigen geluk en wie jij werkelijk bent, jezelf zijn is het grootste dat je kunt bereiken als mens volgens mij.

Ook ik denk dat duidelijkheid uiteindelijk zal winnen en voor een situatie zal gaan zorgen waar zij misschien toch best mee kan leven. Nu ben jij de enige die zich altijd aanpast, mag misschien ook best eens andersom zijn.
Ik ben wel benieuwd hoe jouw kinderen hier in staan.

Ik wens jou heel veel succes hiermee en hoop dat je hier een beetje hulp gaat vinden om de juiste beslissingen te nemen.

Dank voor je bericht. Je zegt echt heel fijne dingen die voor mij zeker belangrijk zijn. Als het over geluk gaat: ik vind juist ook heel veel geluk in de relatie met haar en de (klein-)kinderen. Dat wil ik niet missen en ik neem een enorm risico dat dat op deze manier niet verder gaat, als ik voor mezelf kies.
Eigenlijk passen wij allebei ons aan. Ik ben al over grenzen gegaan bij haar en ik weet dat dat haar moeite kost. We willen allebei onze relatie in stand houden. Zoveel is duidelijk.
Je bent ook benieuwd hoe mijn kinderen erin staan. Zij staan er heel vrij in, maar snappen ook de angst die bij mijn vriendin speelt. Zij willen haar -net als ik dat wil- haar beschermen. Misschien zit daar wel het hele probleem hiervan.

Dank voor je meedenken.

Sorry, twee keer gereageerd. Ik zag die reactie opeens als sneeuw voor de zon verdwijnen, maar hij was al gepost……

[Hanna1954]

Hanna,
Dit is inderdaad een probleem, maar toch denk ik dat je meer voor jezelf moet kiezen. Anders kom je er op een gegeven moment achter dat je te laat bent.
Echt ik spreek uit ervaring. Ik heb mij gedurende 55 jaar huwelijk geschikt naar de gedachtengang van mijn inmiddels overleden vrouw.
Nu blijft er voor mij alleen nog maar, gezien mijn leeftijd en gezondheid, de "sociale transitie" over.
Daar geniet ik nu uiteraard met volle teugen van maar ik ben er wel achter gekomen dat ik mezelf heel veel te kort heb gedaan.
Het valt zelfs mijn dochter op dat ik nu veel liever en plezieriger in de omgang ben geworden.

Probeer dat inhouden van je gevoelens tegen te gaan en kijk vooruit naar meer geestelijke en lichamelijke vrijheid.
Kom weer terug naar Mariëlle en geniet daarvan.

Succes en een knuffel van Jannie.

Dank voor jouw verhaal.
Inderdaad, heftig dat je 55 jaar jezelf hebt ingehouden en dat je nu die ongelofelijke vrijheid eindelijk kunt voelen! Als je het goed vindt, zou ik je toch nog wat willen vragen.
Wat raad je me nu aan? De knuppel in het hoenderhok gooien en de relatie stoppen? Als je terugdenkt aan jouw relatie, weet je dan nu zeker dat je dat op dat moment ook had moeten doen? Kun je je nu nog voorstellen waarom je dat toen niet gedaan hebt?
Ik vraag mijzelf steeds af waarom ik het nu niet doe. Voel ik me te gelukkig met wat ik nu heb? Ben ik te laf? Houd ik teveel vast aan hoe het hoort? Ben ik zelf ook bang voor isolement?

Ik hoor graag van je.
Liefs van Mariëlle

[Mevr B]

Tja, alles hangt of staat met de relatie an sich.
Ik heb 4 weken nadat wij samenwoonden tegen mijn lief gezegd dat ze de facto samenwoonde met een vrouw.
Na 20 jaar zei zij, als je er iets mee wilt doen moet je het nu doen, straks hoeft het niet meer.
Eerlijkheid gebied me te zeggen dat het toen ook niet heel goed met me ging.
Inmiddels zijn we een 33 jaar samen.
Een deel van de (zeer) oude hap hier op het forum kent haar, en sommigen die wel eens in Breda geweest zijn ook.

Iedereen heeft zijn of haar eigen weg, en soms betekent dat afscheid nemen, soms kan je door.

[Hanna1954]

Beste Mevr B,

Dank voor je reactie. Blijkbaar kunnen er opeens wonderen gebeuren als de nood hoog is, toch? Moedig van haar!!

Groeten van Mariëlle

[Januca]

Hanna / Mariëlle,

Waarom heb ik mij ingehouden? Ja, dat is een goede vraag.
Toen ik er achter kwam dat er een vrouw in mij zat kon ik er eigenlijk niet veel mee. Het was nog een redelijk "onbekend verschijnsel". Je kon die gevoelens wel hebben maar de omgeving begreep er eigenlijk niets van. Het was toen nog zelfs zo dat je gearresteerd kon worden als je als man in het openbaar in vrouwenkleren rondliep.
Mijn vrouw begreep er ook niets van en was er ook fel tegen. Een veel gebruikte reactie vn haar was: "als je zo gek blijft doen ga je maar terug naar je moeder. Ik ben met een man getrouwd en niet met een vrouw" Dus slikken en verder gaan.
Daarnaast heb je ook je verplichtingen naar je kinderen toe. Die wil je niet opzadelen met ruzies en een eventuele scheiding. Dus slikken en verder gaan.
Binnen mijn huwelijk was er absoluut geen mogelijkheid voor een transitie.
Toen ik 50 was heb ik wel gaatjes in mijn oren laten maken voor oorbellen. Dat heeft al ongelooflijk veel ruzies opgeleverd, maar ik heb volgehouden en daar ben ik nu nog steeds blij om.
En nagellak. Lang geleden ook mee begonnen. Was wel blanke nagellak zodat het niet te veel opviel, maar eigenlijk werd het niet getolereerd.
"mannen dragen geen nagellak" terwijl het toch steeds meer werd gedaan.

Maar wat jij moet doen is voor mij echt niet te zeggen. De situatie verschilt per persoon. Je zult zelf moeten bepalen of, en wanneer, je begint met uiterlijke veranderingen. Ik kon het echt niet eerder dan na de dood van mijn vrouw. Maar oh oh wat heb ik veel gemist.

Ik wens je heel veel wijsheid (maar wacht niet te lang).

Succes Jannie

[Hanna1954]

Hanna / Mariëlle,

Waarom heb ik mij ingehouden? Ja, dat is een goede vraag.
Toen ik er achter kwam dat er een vrouw in mij zat kon ik er eigenlijk niet veel mee. Het was nog een redelijk "onbekend verschijnsel". Je kon die gevoelens wel hebben maar de omgeving begreep er eigenlijk niets van. Het was toen nog zelfs zo dat je gearresteerd kon worden als je als man in het openbaar in vrouwenkleren rondliep.
Mijn vrouw begreep er ook niets van en was er ook fel tegen. Een veel gebruikte reactie vn haar was: "als je zo gek blijft doen ga je maar terug naar je moeder. Ik ben met een man getrouwd en niet met een vrouw" Dus slikken en verder gaan.
Daarnaast heb je ook je verplichtingen naar je kinderen toe. Die wil je niet opzadelen met ruzies en een eventuele scheiding. Dus slikken en verder gaan.
Binnen mijn huwelijk was er absoluut geen mogelijkheid voor een transitie.
Toen ik 50 was heb ik wel gaatjes in mijn oren laten maken voor oorbellen. Dat heeft al ongelooflijk veel ruzies opgeleverd, maar ik heb volgehouden en daar ben ik nu nog steeds blij om.
En nagellak. Lang geleden ook mee begonnen. Was wel blanke nagellak zodat het niet te veel opviel, maar eigenlijk werd het niet getolereerd.
"mannen dragen geen nagellak" terwijl het toch steeds meer werd gedaan.

Maar wat jij moet doen is voor mij echt niet te zeggen. De situatie verschilt per persoon. Je zult zelf moeten bepalen of, en wanneer, je begint met uiterlijke veranderingen. Ik kon het echt niet eerder dan na de dood van mijn vrouw. Maar oh oh wat heb ik veel gemist.

Ik wens je heel veel wijsheid (maar wacht niet te lang).

Succes Jannie

Hoi Januca,

Wat enorm veel herkenning in jouw verhaal!!! Wat afschuwelijk eigenlijk dat ook jij pas echt verder kon toen je vrouw overleden was. Het is ongelofelijk, maar ik heb ook weleens gedacht wat ik zou gaan doen, als mijn vrouw/vriendin zou overlijden. Ik vind het soms beschamend dat ik dan denk dat dat een bevrijding kan zijn, maar ja, zoals ik al zei, is het leven met haar ook zeer waardevol.
Ook zo herkenbaar dat jij dingen bent gaan doen die onvermijdelijk waren, maar die zoveel ruzies en ellende veroorzaakten!

Fijn dat jij ook geen pasklaar antwoord weet (dat meen ik, hoor). Zo'n luisterend oor en een herkenbaar verhaal help enorm! Waar het ook op uitdraait.

[Januca]

Hanna,

Dank je wel voor je antwoord.

Je zegt dat je soms wel eens denkt dat het overlijden van je partner misschien een bevrijding zal zijn. Die uitspraak is voor mij een herkenning van mijn situatie. Ook ik heb dat regelmatig gedacht. En als het dan uiteindelijk zover is, weet je in eerste instantie niet wat je overkomt. Pas na een hele tijd begint het besef van geestelijke vrijheid op te borrelen. Maar oh, wat is het dan nog moeilijk om er voor de buitenwereld voor uit te komen dat je je anders voelt dan je je er uit ziet.
Dan is het toch tijd om je omgeving te laten weten wat er zich in jou afspeelt, en wat jij wilt wat er gaat, en moet, veranderen om jou geestelijk de vrijheid te geven in transitie te gaan.
Dat allemaal kost tijd, maar oh wat ga je dan een ander leven krijgen.
Maar soms is het wel moeilijk hoor.

Ik ben zoals dat heet pas vorig jaar openlijk "uit de kast" gekomen. Ik heb in het BRP mijn voornamen en geslacht laten wijzigen en leef nu volledig als vrouw. En weet je het is allemaal dan nog zo nieuw en geweldig als je merkt dat de mensen je veranderingen waarnemen en aanspreken als vrouw en ook de nieuwe naam gaan gebruiken.

Ik leef af en toe echt nog op die bekende roze wolk. Ik gun dat iedereen.

Knuffel van Jannie.