Hersenmist door hormonen

[Sterk_Buizerd_Strand]

Hoi. Sinds ik vorige week weer mijn testosteronblokker gehad heb voor 3 maand en nu verhoging van oestrogeen pleister naar 150, heb ik behoorlijk last van Hersenmist. Kan mij slecht concentreren en gevoel dat je continu in een droom leeft. Dit verergert ook mijn angsten. Ook samen met het warme weer en wat ze aangeven voor deze week.

Zijn er meer die hier ervaring mee hebben? En wat hielp jullie om beter te voelen? Slaap er ook onrustig door.

Graag tips

[Trots_Spreeuw_Moeras]

Echt ervaring niet maar je lichaam moet natuurlijk wel wennen aan de nieuwe levels van hormonen.

[Sierlijk_Gletsjer_Strand]

Mijn geval is anders, ik heb cypro als testosteronblokker, en 50 μg/24 estradiol pleiser. Na een maand of drie vielen de verandering wel op, maar ik heb wel een tijd (wat maanden? klein jaar? ik weet niet eens meer) een stuk minder energie gehad dan ik voor die HRT had. Mijn energieniveau is wel weer terug op het niveau dat ik gewend was. Dus wat DominiqueB/Dominique Johanna al zegt, "je lichaam moet natuurlijk wel wennen", lijk ik ook ondervonden te hebben. Ik heb niets anders gedaan dan anders en het ging dus over. Hersenmist herken ik helemaal niet (maar daar heb jij nu niets aan).

[Groot_Beek_Das]

@rosan1987 ik vind het echt goed van je dat je dit deelt

[Groot_Berg_Bruinvis]

Hoi ik zit aan androcur en estradiol 100 nu bijna 4 maanden.
Ik heb geen ervaring met hersenmist alleen vrijwel aan het begin was ik het gezeur in mijn hoofd kwijt en ik had wat last van vermoeidheid en een beetje hoofdpijn maar geen hele gekke dingen.

[Paars_Delta_Konijn]

Mooi gezegd gezeur in je hoofd, ik relateer dat aan testosteron

al zorgen de vrouwelijke hormonen ook wel voor een hele hoop gedraaikont en dan alsnog niets beslissen, merk ik, heel erg wennen:)

[Stil_Haas_Kikker]

Ik weet nog goed, 16 jaar geleden voor het eerst estradiol injectie kreeg bij huisarts (die het aandurfde).. voelde me rustig, kalm, en hoe zeg ik het... hemellijk? alsof ik in de hemel was... 180 graden verschil met testosteron. Zou nooit meer willen ruilen!

[Vief_Zwaan_Moeras]

Ik had onbewust een hele berg trauma in m'n rugzak gegooid en door slechte opvoeding geinternaliseerd dat ik 'gewoon niet zo zielig moet doen' en hop, gewoon weer verdergaan en niet zo zeuren. Toen ik een aantal maanden aan hormonen was, barstte wel de dam, was m'n hele gevoelsbeleving en hoe ik mezelf tot m'n emoties verhoud anders, en kon ik er niet meer omheen, en ben ik een tijdje een emotioneel wrak geweest. Alleen ik heb dit niet als ongezond ervaren, eerder als verwerking die ik al veel langer nodighad die ik simpelweg niet langer meer kon verstoppen.

Als autist leun ik enorm op gewenning, routine, en gewoonte. Het was voor mij best moeilijk om gewend te raken aan de nieuwe hormoonhuishouding, dus ik zag wel even door de bomen het bos niet meer, en voelde ik me ook best vaak verward. Dat heeft een tijdje geduurd. Het voelde daarnaast als een soort tweede puberteit in fast-forward.

Maar uiteindelijk vind ik het veel beter zoals ik nu ben. Het voelt een stuk intuitiever om goed om te gaan met emoties ipv er een ongeleid projectiel van te worden. M'n competitiedrang (en onbewust haantjesgedrag) zijn totaal verdwenen. Ik merkte hiervoor nieteens hoeveel invloed hormonen hadden op mijn gedachteproces en gedrag, maar sinds het is omgedraaid en ik het verschil merk, snap ik veel meer van mijn gedrag, wat ik communiceer, wat ik meemaak en hoe, en waar dat door komt.

[Groot_Beek_Das]

Ik had onbewust een hele berg trauma in m'n rugzak gegooid en door slechte opvoeding geinternaliseerd dat ik 'gewoon niet zo zielig moet doen' en hop, gewoon weer verdergaan en niet zo zeuren. Toen ik een aantal maanden aan hormonen was, barstte wel de dam, was m'n hele gevoelsbeleving en hoe ik mezelf tot m'n emoties verhoud anders, en kon ik er niet meer omheen, en ben ik een tijdje een emotioneel wrak geweest. Alleen ik heb dit niet als ongezond ervaren, eerder als verwerking die ik al veel langer nodighad die ik simpelweg niet langer meer kon verstoppen.

Als autist leun ik enorm op gewenning, routine, en gewoonte. Het was voor mij best moeilijk om gewend te raken aan de nieuwe hormoonhuishouding, dus ik zag wel even door de bomen het bos niet meer, en voelde ik me ook best vaak verward. Dat heeft een tijdje geduurd. Het voelde daarnaast als een soort tweede puberteit in fast-forward.

Maar uiteindelijk vind ik het veel beter zoals ik nu ben. Het voelt een stuk intuitiever om goed om te gaan met emoties ipv er een ongeleid projectiel van te worden. M'n competitiedrang (en onbewust haantjesgedrag) zijn totaal verdwenen. Ik merkte hiervoor nieteens hoeveel invloed hormonen hadden op mijn gedachteproces en gedrag, maar sinds het is omgedraaid en ik het verschil merk, snap ik veel meer van mijn gedrag, wat ik communiceer, wat ik meemaak en hoe, en waar dat door komt.

Fijn om dit te lezen, heel herkenbaar ook.. dank je wel! Ik heb zelf ook een diagnose autisme en ik weet niet goed wat de hormonen me gaan brengen. Ik wil het heel graag!
Ook bij mij spelen wat trauma's uit mijn verleden. In mijn omgeving speelt de discussie of ik eerst met de trauma's aan de slag moet gaan of eerst met de genderdysforie. Zij zijn van mening dat de trauma's de oorzaak zijn van mijn genderdysforie.
Ik geloof daar niet in, de genderdysforie speelde al in mijn kind-tijd.

Maar goed, ik ga nu een beetje off-topic

[Pienter_Dolfijn_Strand]

Ik zit nu vanaf oktober aan de systen 50 pleisters, sedert een aantal maanden last van angst, bang, paniekaanvallen. Niet elke dag maar bv in groepen mensen, gevoel dat ik.niet weg kan, controle verlies.
Mijn oestrogeen waarde is niet zo hoog 170, mijn leeftijd 79 jaar

Zouden de Hormonen hier een rol in spelen?