Goed dat je dat zegt. Dit is een vaakgebruikt tegenargument en is niet gebaseerd op iets wetenschappelijks, alleen een conclusie uit een onderbuikgevoel, vaak van mensen die uberhaupt skeptisch zijn over of 'transgender' echt bestaat, en weigeren het serieus te nemen, misschien omdat ze een hele hoop anti-trans retoriek hebben gelezen/gezien.Groot_Beek_Das schreef: 21 jul 2026, 17:45In mijn omgeving speelt de discussie of ik eerst met de trauma's aan de slag moet gaan of eerst met de genderdysforie. Zij zijn van mening dat de trauma's de oorzaak zijn van mijn genderdysforie.
Ik geloof daar niet in, de genderdysforie speelde al in mijn kind-tijd.
Natuurlijk moet je vooral iets doen met je trauma. Maar trauma gaat nooit weg. Je kunt het een plekje geven en ermee leren leven. Maar weg gaat het niet. Zelf zou ik allebei doen, niet het een of het ander. Zeker omdat in allebei de gevallen de wachtlijsten echt enorm kunnen zijn, en je anders gerust 5 jaar verder bent voordat je eindelijk in transitie bent.
Het zorgtraject genderdysforie dat is niet zomaar "ik meld me aan en krijg hormonen en WOEP daar ga ik". In dat traject zitten al gespecialiseerde psychologen die je ondervragen en echt met je proberen uit te zoeken wat er allemaal speelt in je identiteit en je verleden, en daar absoluut niet je een bepaalde kant op duwen. Zij zijn zelf ook bijzonder kritisch, en bij iedere stap gaat er een hoop tijd overheen. Het is oprecht zonde om daarmee te wachten tot later, zeker als je zelf echt overtuigd bent van je eigen identiteit en er weinig vragen bij hebt.
Het terugvinden en opbouwen van je eigen identiteit los van je trauma is juist een hele belangrijke stap in het herstellen van trauma. Ik ervaarde het zelf ook als 1 en hetzelfde pad om uit m'n gebroken verleden te kruipenn en regie terug te krijgen over mijn eigen toekomst. Niet dat mijn transgender zijn is voortgekomen uit trauma, maar zelfs als dat het geval zou zijn, vind ik niet dat het daardoor maar niet serieus genomen zou moeten worden.
