Twijfel

[Zwierig_Krab_Delta]

Het is nog vier dagen voor mijn afspraak voor hormoontherapie en... Er besluipt mij een gevoel dat ik niet zo ken. Het is geen twijfel, maar wel een gevoel dat er iets mis is. Als ik mijzelf onderzoek in mijn gevoel, dan wil ik het nog steeds heel graag. Ik kan niet wachten totdat ik er uitzie als vrouwelijk... Maar als ik dan mij voorstel hoe dat zou voelen, dan wordt het wel erg wennen. Ik ben gewend aan mijn volwassen jongetjes lichaam en nu past het makkelijk binnen hokjes. Straks komt er zo veel onzekerheid op mij af. Ga ik dit nieuwe lichaam met nieuwe dimensies ook voelen als het mijne? Of blijft het gewoon hetzelfde. Wat doen die hormonen verder met mij? Ik kan niet wachten op het hebben van borstjes, maar ergens voelt het ook vreemd. Mijn lichaam wordt een mengelmoes. De protheses die ik gedragen heb om aan het idee te wennen, kon ik ook afleggen. Dat zal straks niet meer zijn. Leef ik constant met een idee dat ik mijn verschijning uitleggen en verdedigen moet? Ik kan tegen starende blikken, maar... altijd? Ik zal mijn oude vorm verliezen. Ik haat die niet echt, maar volledig is zij niet. Ik wil dit. Maar ben ook bang voor de seksualisering en het geweld dat daarmee misschien op mij af komt. Ik ben al een keer praktisch aangerand in mijn nieuwe zijn en dat laat mij toch ook niet koud, al doe ik er ook niet heel dramatisch over. Speelt dat ook een rol in dit gevoel? Ik weet het niet, ik voel te veel en te veel door elkaar. Zou je onder hormonen daar beter huishouden in kunnen houden? Ook dat vraag ik mij af.

Eerst nog maar dagen aftellen.

[Vief_Zeester_Woud]

Je krijgt niet zomaar van de ene-op-de-andere dag borsten... dat is een proces van jaren en meestal een teleurstelling.

Als het niet fijn voelt kun je stoppen en met aan zekerheids grenzende waarschijnlijkheid zijn er dan geen blijvende veranderingen.

Twijfel is gezond & normaal bij grote veranderingen

[Zwierig_Krab_Delta]

Lieve Felicity,

Ja, dat is waar. In mijn voorstelling vooraf zie ik meteen het hele traject voor mij, in zijn gehele onzekere bandbreedte. Dat geeft ook dat gevoel van te lopen over die smalle bergkam met aan weerszijden zoveel diepte. Ik hoef alleen maar pasje voor pasje.

Ik wil van de komende jaren genieten. Een echte puberteit had ik niet en het voordeel nu is dat ik de kinderlijke onzekerheid en de chaos van een veranderend brein al lang niet meer heb. Ik ga er vanuit dat ik er letterlijk wel in ga groeien. Wat ik dan ook worden mag, mot of vlinder. Ik voel mij nu leeg en onaf. Dat is ook alleen maar een basis om als persoon op te groeien. Het is niet dat ik nog (echt?) depressief ben, ik ben gewoon nog niet volledig. Ik geniet nu al van mijn vrouwelijke verschijning en dat kan alleen nog maar beter worden. De overgang daarheen hoort er bij. Stapje voor stapje.

[Trots_Spreeuw_Moeras]

Er is ook een grote kans dat je dan juist veel meer rust in je hoofd krijgt.
Weet je al de waardes van je 0 meting?

[Vief_Zeester_Woud]

Mocht het goed gaan en de buitenwereld zie je als vrouw dan zul je wellicht merken dat de verschillen zitten in honderden kleine nuances in hoe je behandeld wordt. Vrouwen onderling zijn vriendelijker, zitten en staan dichter bij elkaar. Mannen zullen je minder serieus nemen, of helemaal niet.

Voor mijzelf zit het grootste merkbare verschil op mijn werk waar ik harder moet vechten om serieus genomen te worden. Ik heb sinds twee jaar een nieuwe baan en 99% van mijn collega's weet niks van mijn transitie.

[Zwierig_Krab_Delta]

Er is ook een grote kans dat je dan juist veel meer rust in je hoofd krijgt.
Weet je al de waardes van je 0 meting?

Dat hoop ik heel erg. Ik denk soms dat daar nu ook een van de grootste conflicten zit. Mijn brein heeft eigenlijk altijd al redelijk vrouwelijk gefunctioneerd. Het platform, waarop dat programma draait, wordt hopelijk een stuk passender. Ik hoop dat ik meer plaats krijg voor liefdevol zijn en minder de neiging heb alles met mijzelf vechtend aan te gaan. Ik heb dat nodig gehad om te overleven, maar dat hoeft nu niet meer en ik wil dat die zachte liefde, die in mij zit onder alles, eindelijk echt de ruimte krijgt. Al verwacht ik ook geen wonderen en ben ik ook ergens bang dat het anders reageert op de traumas die ik wel grotendeels verwerkt heb, maar die ik toch nog wel met mij meedraag. Sommige dingen zullen nooit verdwijnen. Daar heb ik geen illusies over. Ik ben zo benieuwd naar het hormonaal psychisch vrouw zijn.

Endocrinologische 0 meting vind denk ik maandag plaats. Dan wordt voor de eerst keer bloed afgenomen. Ik vraag mij af hoeveel testosteron ik nu eigenlijk al heb. Mijn lichaam is het niet echt aan te zien, mijn functioneren ook niet. Ik heb mij wel afgevraagd of ik er ook gewoon niet heel ongevoelig voor ben. Weet iemand of gevoeligheid voor testosteron ook iets voorspelt over gevoelig zijn voor oestrogenen?

[Pienter_Dolfijn_Strand]

Lieve schat laat het over je heen komen, als je besluit op een gegeven moment dat het niet past bij je, kan je stoppen met hormonen, enige wat niet omkeerbaar is, is borstgroei en dat gaat heel langzaam.
Dus volg je gevoel en geniet ervan.

[Zwierig_Krab_Delta]

Mocht het goed gaan en de buitenwereld zie je als vrouw dan zul je wellicht merken dat de verschillen zitten in honderden kleine nuances in hoe je behandeld wordt. Vrouwen onderling zijn vriendelijker, zitten en staan dichter bij elkaar. Mannen zullen je minder serieus nemen, of helemaal niet.

Voor mijzelf zit het grootste merkbare verschil op mijn werk waar ik harder moet vechten om serieus genomen te worden. Ik heb sinds twee jaar een nieuwe baan en 99% van mijn collega's weet niks van mijn transitie.

Ja, dat heb ik zelfs al een beetje gemerkt. Het klinkt misschien gek, maar de laatste stap in dit proces heb ik in eerste instantie gezet omdat ik niet meer in mannenkleding paste omdat ik behoorlijk afgevallen was over de jaren heen (170cm/58kg). Eenmaal om bleek alles wat vrouwelijk was veel beter op mijn lichaam te passen. Ik heb inmiddels een volledig vrouwelijke garderobe, inclusief meerdere rokken. Ik wordt nu al soms als vrouw gezien en vaak als zodanig behandeld. Wat mij opvalt is dat mensen toeschietelijker zijn en vrouwen zijn inderdaad vriendelijker, alsof mijn verschijning ontwapenend werkt. Gezien mijn postuur werd ik toch al nooit heel serieus genomen door andere mannen. Ik kom uit het noorden en was toch altijd al klein en dun en niet masculien in mijn gedrag. Het verschil is dat ik daar nu niet meer iets mee moet. Ook dat lucht enorm op.

[Zwierig_Krab_Delta]

Lieve schat laat het over je heen komen, als je besluit op een gegeven moment dat het niet past bij je, kan je stoppen met hormonen, enige wat niet omkeerbaar is, is borstgroei en dat gaat heel langzaam.
Dus volg je gevoel en geniet ervan.

Dank je, dat zal ik doen. Ik denk dat het ook een beetje komt doordat het, nu alles opeens tezamen komt en op zijn plaats valt, heel erg snel gaat... en toch voor mijn gevoel niet snel genoeg. Ik heb een enorme luxe situatie hier. In mei ben ik overstag gegaan, mij vrouwelijk gaan kleden, gewoon gaan leven wat ik voelde. Mijn vrouw heeft het geaccepteerd, mijn kinderen ook, mijn familie van afkomst en mijn vrienden. Het is gewoon heel vlotjes en natuurlijk gegaan. Mijn psycholoog heeft daarna meteen mijn situatie erkent en de weg naar transitie vrijgesteld. Daarna heb in een afspraak gemaakt bij een gespecialiseerd gezondheidscentrum voor over twee weken (maandag dus), want dat kan kennelijk in Duitsland zonder wachttijden. Ik vind het fijn hoe snel dit gaat, maar het is daardoor ook een beetje overrompelend. Het wordt sowieso hierna noch bureaucratisch met een goedkeuringsprocedure van twee maanden, maar misschien is dat ook wel goed.

Ik ga het beleven en moet gewoon niet te veel vooruit leven, in verlangen dan wel in zorgen. Wat ik ook lastig vind is dat het komt met de obsessieve belevingskracht van verliefdheid. En dat heeft bij mij altijd al mijn gewone leven danig in de war geschopt. Er is zo veel wat ik ook nog moet doen en ik kom er niet aan toe. Maar dat is misschien een ander punt.

Dank je wel voor je lieve berichtje.

[Vief_Zeester_Woud]

Dan zal het allemaal vast goed komen. Wat je zou kunnen overwegen is om naar logopedie te kijken.

Voor mij was toen logopedie effectiever dan HRT. Men sprak mij eigenlijk altijd aan met "mevrouw" om vervolgens zich te corrigeren naar "meneer" als ik begon te praten.

Lengte heeft daar minder mee te maken, in ben "gewoon" 1.85.