Twijfel

[Zwierig_Krab_Delta]

@Felicity
Mijn punt met mijn lengte was vooral dat andere grotere en stevigere jongens/mannen altijd al in een gesprekskring gewoon voor mij gingen staan, alsof ik er niet al was, of op straat door mij heen liepen als ik niet aan de kant ging, of mij, als we in een groep liepen, als derde persoon aan de buitenkant en dus naar achteren drukten als het pad smal werd. Met luisteren was dat ook altijd een ding. Ik heb meerdere keren in groepssituaties inbreng gebracht waar dan niet op gereageerd werd, maar als iemand anders die dan groter en meer aanwezig was hetzelfde zei, dan was het opeens het luisteren waard. Vaak werd niet eens onderkend dat ik het dan al geopperd had. Dat soort gedrag is mij nu dus ook al niet zo vreemd als man. Soms wordt van kleinere mannen wel gezegd dat ze extra aanwezig zijn, druk, luid. Punt is dat als je dat niet bent, je ook gewoon vaak genegeerd wordt.

[Vief_Zeester_Woud]

Dat klopt wel ja... kleine mannetjes moeten extra compenseren... en doen dat vaak ook

Maar als lange vrouw wordt je ook gewoon genegeerd...

[Machtig_Libel_Spreeuw]

Twijfel is gezond. Koudwatervrees voor het onbekende is ook normaal. Als je durft te springen valt het allemaal wel op haar plaats. Voor mij was de sociale transitie een grotere uitdaging dan de medische, al helpt het natuurlijk wel als je zelden of nooit misgenderd wordt

[Klein_Dolfijn_Rivier]

Het lijkt erop dat het met die twijfels best wel meevalt.
Je schreef er al over dat je aan vrouwenkleding gewend bent en dat je ook wel als vrouw wordt gezien.

Dit komt mij bekend voor:

Met luisteren was dat ook altijd een ding. Ik heb meerdere keren in groepssituaties inbreng gebracht waar dan niet op gereageerd werd, maar als iemand anders die dan groter en meer aanwezig was hetzelfde zei, dan was het opeens het luisteren waard.

Maar nu heb ik dat nog steeds in situaties met meer dan één persoon tegelijk. Het lijkt wel of ik een soort mist ben. Wel aanwezig, maar er kan ook zomaar doorheen gekeken worden. Daar maak ik mij niet eens meer druk om. Ik leef wel onafhankelijk van de groep. op sommige gebieden wel eens lastig, maar beter dan energie steken in dingen die toch geen zin hebben.

[Zwierig_Krab_Delta]

Twijfel is gezond. Koudwatervrees voor het onbekende is ook normaal. Als je durft te springen valt het allemaal wel op haar plaats. Voor mij was de sociale transitie een grotere uitdaging dan de medische, al helpt het natuurlijk wel als je zelden of nooit misgenderd wordt

Dank je Irene. Ik denk dat dat het is. En dat ik daarbovenop gewoon belachelijk veel heb meegemaakt de afgelopen twee jaar, hele intense dingen en dat wordt soms gewoon eventjes te veel.

Ik vond het sociale wel een uitdaging, ja. Ik weet dat ik vooral nog als mannelijk gezien wordt, maar wat ik heel fijn vond was dat de kleding mij gewoon heel goed pastte, waardoor het toch een stap met een lage drempel in een heel logisch geheel was. Ik was ook eerder verbaasd toen ik twee keer achter elkaar met mevrouw werd aangesproken de eerste keer dat ik iets vrouwelijker droeg.

Maar ik maak me geen illusies, ik zie vooral heel veel mensen twee keer kijken. Maar weet je? Ergens interesseert dat me ook niet. Dat is dan weer het voordeel dat ik over de toppen van mijn emotionele kunnen gegaan ben. Schroom heeft niet echt betekenis meer. Als iemand mij afkeurend aanstaart, dan knik ik juist even uitdrukkelijk naar ze om aan te geven dat het me koud laat. Ja, ik heb mij best ongemakkelijk gevoeld in heel veel situaties: de eerste keer nachthemden passen bij een C&A, in de rij moeten staan bij de pashokjes, je buren tegen het lijf lopen in een rok, in vol vrouwelijk ornaat naar een openbaar toilet voor heren en daar alles omhoog houden bij het urinoir, terwijl er niets wil komen omdat de ogen branden in je rug. Maar ook heb ik tegelijkertijd ervan genoten om zo mijzelf te kunnen zijn en rond te lopen en als ik dan naar mijn weerspiegeling in glazen fascades kijk, dan heb ik gewoon een heel goed figuur met een kleine torso en mooie vrouwelijk ogende benen en armen. En het wordt nog zo veel beter waarschijnlijk. Dank je Irene dat je mij daaraan helpt herinneren.

[Zwierig_Krab_Delta]

Het lijkt erop dat het met die twijfels best wel meevalt.
Je schreef er al over dat je aan vrouwenkleding gewend bent en dat je ook wel als vrouw wordt gezien.

Het is een beetje een aan of uit ding en het steekt vooral de kop op als ik er niet inzit en alles overzie. Dan bij de gedachte van een vrouwelijk lichaam weet ik niet meer waar ik sta. Ik heb nog een te klein kader voor stabiele oriëntatie. Ik doe het rustig aan.