Ik zie dat als "losse delen", niet de kern. De term "delen" of "parts" heb ik geleend van IFS (internal family systems), een psychologisch framework dat onze psyche verklaard. Daar praat men ook over een "kern" met delen er omheen: beschermers, managers, directors, innerlijk kind. etc. Net zoals Carl Jung met z'n "archetypen".Pienter_Spreeuw_Riet schreef: 04 aug 2026, 00:16 Je kern identiteit is vrouwelijk (vrouw?-wat is het verschil?) kan je kernidentiteit ook mannelijk en vrouwelijk zijn?
Ik zie bijvoorbeeld mijn innerlijk kind (mijn kern) als twee innerlijke kinderen een jongetje en een meisje, die elkaars hand vasthouden en samen werken intern in mij in de juiste balans. Hoe kijk jij hiernaar? Ben ik wel erg benieuwd naar.
De kern wordt, net zoals uit mijn eigen ervaring, gezien als neutraal en objectief wat de anderen delen vaak niet zijn... de kern kan wel vrouwelijk of mannelijk prefereren, en zal dat altijd zo zijn, ongeacht wat de delen in de psyche van je willen.
Ik zie de kern dus niet als innerlijk kind. Deze schijnt namelijk ook "gevormd" te zijn, een deel, dat een rol vervuld binnen het kader van het psyche, al vormt het wel een grote rol. Ze noemen het innnerlijk kind in IFS "verbannelingen", omdat deze vaak de zwaarste lasten dragen van onderdrukking, trauma. etc.
Nu bestaan er ook "introjecten", dit is weer een ander psychologisch systeem. Introjecten vormen in iedereen: we kopieeren eigenschappen van anderen, en maken deze ons eigen. We kunnen dan gaan handelen als introject. Soms kunnen ze ons overnemen. De link tussen gender-expressie en introjecten is nauwelijks onderzocht, en zou bijzonder interessant zijn.
Introjecten als externe controle: Als iemand zich gedwongen voelt om zich te conformeren aan genderstereotypen (bijv. "Ik moet me vrouwelijk gedragen om een echte vrouw te zijn"), kan dit leiden tot zelfkritiek en dysforie. Er is nog veel onontgonnen terrein op dit gebied.