Stealth als trans vrouw en daten

[Rap_Libel_Bunzing]

Ik loop de laatste tijd erg vast op daten en het feit dat ik trans ben, en ik ben benieuwd hoe anderen hiermee omgaan.

Ik merk dat ik mezelf als vrouw aantrekkelijk en vrouwelijk kan voelen, en dat anderen mij ook zo kunnen zien. Ik heb dates gehad waarbij er duidelijke aantrekkingskracht was, er werd geflirt, gekust, hand vastgehouden, enzovoort. Maar zodra ik vertel dat ik trans ben, voelt het voor mij alsof alles ineens verandert. Soms merk ik daarna minder warmte of twijfel bij de ander. Of dat daadwerkelijk altijd door mijn trans-zijn komt weet ik natuurlijk niet, maar zo voelt het wel heel sterk.

Dat raakt me behoorlijk. Niet alleen omdat ik bang ben voor afwijzing, maar omdat ik eigenlijk heel graag gewoon als vrouw wil daten. Ik wil verliefd worden, iemand zoenen, intimiteit en seks hebben zonder dat mijn medische geschiedenis ineens het belangrijkste onderwerp wordt. Ik vind het heel moeilijk dat iets uit mijn verleden zoveel invloed kan hebben op hoe iemand mij daarna ziet, terwijl diegene mij daarvoor wel aantrekkelijk vond.

Ik ben behoorlijk stealth en wil in de toekomst nog FFS en een vaginoplastiekrevisie laten doen, deels voor mijn eigen dysforie en deels omdat ik graag wil dat mijn lichaam gewoon vanzelfsprekend vrouwelijk voelt in intimiteit. Daardoor denk ik steeds vaker: misschien wil ik helemaal niet meer vroeg vertellen dat ik trans ben. Misschien wil ik iemand eerst gewoon mij laten leren kennen, en pas veel later in een verbinding vertellen — of in sommige situaties misschien helemaal niet.

Tegelijkertijd vind ik dat ingewikkeld. Als ik het direct op een datingprofiel zet, krijg ik minder matches en gaan sommige mensen meteen allerlei transvragen stellen, waardoor ik me juist weer gereduceerd voel tot “de trans vrouw”. Als ik het niet vertel, ben ik bang voor een pijnlijk moment later. Het voelt alsof er geen optie is waarbij trans-zijn gewoon een klein, onbelangrijk onderdeel van mijn leven mag zijn.

Ik merk ook dat dit veel doet met mijn zelfbeeld. Ik heb er verdriet om dat ik trans ben, en soms voelt het alsof ik daardoor minder gewenst ben of minder kans heb op gewone liefde en intimiteit. Ik weet rationeel dat dat niet hetzelfde is als minder waard zijn, maar emotioneel voelt dat soms anders.

Hoe gaan jullie hiermee om?

Wanneer vertellen jullie dat je trans bent bij daten?

Hebben jullie ervaring met later vertellen in plaats van meteen?

Hoe voorkom je dat trans-zijn het hele gesprek of de hele relatie gaat domineren?

En hoe gaan jullie om met het gevoel dat iemand je eerst aantrekkelijk vindt, maar mogelijk anders naar je kijkt zodra diegene weet dat je trans bent?

Ik ben vooral benieuwd naar ervaringen van mensen die stealth leven of die trans-zijn liever niet centraal hebben staan in hun identiteit.

[Machtig_Libel_Spreeuw]

Ik kan je niet echt helpen. Ik heb mijn transitie volledig binnen mijn relatie gedaan. Om stealth te leven heb ik teveel historie opgebouwd, dus daar ga ik niet eens aan beginnen. Normaal gesproken is transzijn niet bepaald het het centrale thema in mijn identiteit, ik ben gewoon ik en doe een hoop dingen die niets met mijn transitie te maken hebben. Aangezien ik aan het herstellen ben van mijn vulvaplastiek speelt het op dit moment een iets grotere rol dan normaal, maar zodra ik weer genezen ben zal het transzijn meer en meer naar de achtergrond verdwijnen.

[Rap_Libel_Bunzing]

Ik kan je niet echt helpen. Ik heb mijn transitie volledig binnen mijn relatie gedaan. Om stealth te leven heb ik teveel historie opgebouwd, dus daar ga ik niet eens aan beginnen. Normaal gesproken is transzijn niet bepaald het het centrale thema in mijn identiteit, ik ben gewoon ik en doe een hoop dingen die niets met mijn transitie te maken hebben. Aangezien ik aan het herstellen ben van mijn vulvaplastiek speelt het op dit moment een iets grotere rol dan normaal, maar zodra ik weer genezen ben zal het transzijn meer en meer naar de achtergrond verdwijnen.

Voor mij is het trans-zijn ook heel lang op de achtergrond geweest. Maar ik merk nu mijn langdurige relatie geëindigd is en ik weer aan het daten ben dat ik heel erg worstel met wanneer ik dit 'moet' vertellen. Ik vind het heel pijnlijk om te merken dat mensen mij aantrekkelijk vinden, naar mij verlangen, totdat ze weten dat ik trans ben. Ik voel me steeds weer afgewezen op het feit dat ik trans ben, terwijl mijn lichaam grotendeels gewoon vrouwelijk is. Ik wil mij gewoon vrouw voelen in intimiteit, zonder dat het een rol hoeft te spelen dat ik trans ben.

Maar met mannen speelt voor mij ook veiligheid een rol. Soms wil ik intiem zijn met een man, maar ben ik bang dat hij op een voor mij kwetsbaar moment er misschien achter kan komen. Ik val toch vaak op meer exotische mannen die niet altijd even trans vriendelijk zijn. Ergens is dit misschien ook niet handig van mij... Maar ik kan er ook niks aan doen dat ik dat voel.

Met vrouwen is het anders. Een vrouw zou veel sneller zien dat ik een neovagina heb, en ik vertel het daarom meestal wel. Alleen ook door vrouwen wordt ik puur daarop afgewezen, ook al was er voor het vertellen echt aantrekking. Ik vind het maar pijnlijk. Ik kan er ook niks aan doen dat ik trans ben, en ik kan ook niks doen aan op wie ik me aangetrokken voel.

Soms voel ik me heel depressief door al deze ervaringen en struggles

[Machtig_Libel_Spreeuw]

Ik kan me wel voorstellen dat het frustrerend en lastig is en ik ben blij dat ik niet meer hoef te daten. Ik wens je hele lieve partners toe.