schuld gevoel ouders?

[Laura]

Ik heb helemaal geen schuldgevoelens tegenover mijn ouders. Zij zouden zich schuldig moeten voelen voor wat ze me hebben aangedaan. Door jarenlange emotionele mishandeling was mijn zelfvertrouwen en zelfbeeld zo laag dat mijn coming-out pas maar plaatsvond toen ik 36 jaar was.

L.

[Fay]

Schuldgevoel niet echt, wel houdt ik rekening met hen - 77 en 69 jaar oud, dat het voor hen ook - geen id eigenlijk ik vul dat even in, het contact is minimaal momenteel - niet makkelijk is om hun zoon dochter te zien worden na 42 jaar,maar ze willen dat ik gelukkig ben, daarnaast heb ik van hen ook ellende genoeg gehad, niet dat het perse in balans moet zijn maar het geeft toch een iets andere insteek

Vicky

[Engel]

Nee dat is niet meer van toepassing. De een is dood de ander is dement.
Toch had ik wel willen weten of mijn moeder het misschien altijd al vermoed had.

[Ted]

Mijn moeder is er nu eindelijk na acht jaar over uit dat het niet haar schuld is op een of andere vage manier. Ik heb het bijna dagelijks gezegd maar wat haar echt hielp is dat ze ziet hoe erg ik vooruit ben gegaan als persoon. Ik denk dat het schuldgevoel erger is als ouders zien dat hun kind doodongelukkig is met veel problemen.

Mooi verwoord FAtham! Iedere ouder wil dat zijn/haar kind gelukkig is.
Kan ik ook weer wat mee, thx.

[Harro]

Ik zie er als een berg tegenop om het mijn ouders te vertellen. Zelf ben ik ook (streng) gelovig opgevoed. Dat geloofaspect maakt het voor mij echt moeilijker.
Ik heb wel het idee dat ik hen enorm veel verdriet ga doen, maar merk wel dat ik het schuldgevoel steeds meer begin los te laten. Per slot van rekening is het niet een keuze van mij. Ik was ook liever geen transgender geweest. Nu ik voor mezelf kies, de weg van de transitie ben begonnen merk ik vooor het eerst dat ik echt geukkig wordt, echt mezelf.
In mijn ogen is dat ook juist hetgene wat het zo moeilijk maakt. Bij strenggelovige mensen gaat het er niet om dat jij je gelukkig voelt, maar dat je doet wat God van je wil (en dat hebben we het over de eigen interpretatie daarvan). Ik heb me daar los van moeten/kunnen maken, maar mijn familie zit nog wel in dat stramien.

[Fay]

Knuppel hoenderhok, dat is nou precies waarom ik zoveel moeite heb met het christelijke geloof, (of welk ander geloof dan ook) gisteren bij uit dekast, een jongen die zijn ouders met veel pijn en moeite vertelde homo te zijn, aanvankelijk werd er ok gereageerd, totdat het geloof om de hoek kwam,nee als de jongen praktiserend homo werd konden ze dat vanwege geloof toch echt niet accepteren

Bullshit! waar is je gevoel en liefde voor je eigen kind, die je als liefdevolle ouder het allerbeste wenst ter wereld , waar je als ouder de plicht hebt alles te doen wat in vermogen ligt de jongen te helpen, de liefd ete geven die hij nodig heeft,verdiend, los van dat geloof, common sense heet dat!

Ik kan er pislink van worden, verschuil je gvd niet steeds achter dat geloof en volg je eigen koers!!

Wat dat betreft denk ik dat je nog een ander gevecht hebt te leveren Harro, ik weet nie hoe je zelf in het geloof staat maar het lijkt mij zinvol je visie en gedachten daarover eens onder de loep te nemen, hoe verenig je genderdysforie met de bullshit van een bijbel of testament

Als advies zou ik je willen meegeven, expect te unexpected, of verwacht helemaal niks, het is niemands schuld dat jij bent zoals je bent, je bent ok zoals je bent, en hoe belangrijk je ouders ook zijn, en ouders vertellen is het moeilijkste in het verhaal, en je zal er , met of zonder hen,uiteindelijk toch komen

Je bent al een eind op weg te lezen aan de woordne die je schrijft, hou daar aan vast, blijf bij jezelf, jij bepaald je koers en niemand anders

Vicky

[J1nny]

Voor ondersteuning van afvalligen in het geloof kan je altijd nog kijken op http://www.freethinker.nl/forum

[Anon20180501]

ik heb 4 jaar lang samengewoond met een deels vrijgevochten man in een dorpje dat behoord bij de bible belt.
Het verschil in de manier van denken over de mensheid, de maatschappij en haar inrichting, wat rechtvaardig is
en het doel van het leven deed onze relatie de das om. Mijn GD was geen probleem voor hem maar wel zag hij
de behandeling als een gift van de maatschappij en daarom moest ik daarvoor een wederdienst leveren.
Exact hetzelfde als de voorwaarde die het VUmc mij toentertijd oplegde, ingefluisterd door onze aller christelijke
politieke vleugel die toen bezet werd door het CDA en om beurten de CU en de SGP.

Onderstaande is geen kwaadsprekerij of veroordeling. Alle ouders willen in principe het beste voor hun kinderen.

Weet je wat het is met mensen die streng in de 'Leer van de Heer' zijn, ze hebben een gigantisch grote familie. nl. de hele geloofsgemeenschap.
De hele geloofsgemeenschap heeft in figuurlijke zin de voogdij over alle nakomelingen die automatisch volgelingen worden.
De hele geloofsgemeenschap draagt gezamelijk de verantwoordelijkheid voor de opvoeding van de kroost en daarin schuilt het probleem...

GD is geen probleem mits je het maar niet publiekelijk praktiseerd en vruchtbaar blijft is mijn persoonlijke ervaring maar als het gedrag, de gedachten
en seksuele geaardheid van een spruit niet aansluiten bij hun gedachtengoed dan word je als liefhebbende ouders door de groepsdruk soms gedwongen
afwijzend tegenover je kind te staan. Je leeft om te werken en om voor volgelingen te zorgen is het meest gehoorde adagium onder strenggelovigen.
Ik hoop voor iedereen die hiermee te maken krijgt dat hun ouders kunnen relativeren en de groepsdruk laten voor wat hij waard is.

Al met al mogen we nog blij zijn dat het 2013 is en niet 1913 denk ik...

Liefs Daniéla

[Claire]

Zouden mijn ouders er geweest zijn dan zou ik zeker een schuld gevoeld hebben gehad.
Ik had al een schuldgevoel als ik een dag niet op bezoek was geweest laat staan hiermee.
Doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg was het devies.
Verwijten zal ik het ze nooit wat kan je ook verwachten van ouders die geboren zijn in 1919 en 1922 waar
ook de oorlog nog eens een enorme invloed op heeft gehad.
Ze woonden in Schiedam die tijd, vader afgevoerd naar Duitsland, moeders samen met 13 zussen en broers eten zien te regelen.
Tot het laatst kreeg ze nog rillingen als er een vliegtuig overkwam.
En mijn vader maar vertellen over die eerste mei dagen en weer en weer en weer.
Dan ben ik ook nog eens een nakomertje ouders allebei boven de 40 toen ik om de hoek kwam kijken.
Woonden inmiddels in Barneveld dan weten we genoeg denk ik zo.

Nu heb ik zelf 2 kinderen en kan ik alleen maar hopen dat ze gelukkig worden en wat voor vorm dan ook.
Dan zou je bij mij mij de vraag kunnen stellen voel je je schuldig naar de kinderen?
Nee dat doe ik niet daarentegen wel naar mijn vrouw die iets anders in gedachten had gehad voor onze middelbare leeftijd.
Maar sorry ik dwaal af.

[mick1984]

Ik zie er als een berg tegenop om het mijn ouders te vertellen. Zelf ben ik ook (streng) gelovig opgevoed. Dat geloofaspect maakt het voor mij echt moeilijker.
Ik heb wel het idee dat ik hen enorm veel verdriet ga doen, maar merk wel dat ik het schuldgevoel steeds meer begin los te laten. Per slot van rekening is het niet een keuze van mij. Ik was ook liever geen transgender geweest. Nu ik voor mezelf kies, de weg van de transitie ben begonnen merk ik vooor het eerst dat ik echt geukkig wordt, echt mezelf.
In mijn ogen is dat ook juist hetgene wat het zo moeilijk maakt. Bij strenggelovige mensen gaat het er niet om dat jij je gelukkig voelt, maar dat je doet wat God van je wil (en dat hebben we het over de eigen interpretatie daarvan). Ik heb me daar los van moeten/kunnen maken, maar mijn familie zit nog wel in dat stramien.

Ik herken het.. Ik had leiver ook geen transgender willen wezen maar ik wil gelukkig worden en dat word ik alleen maar als ik verder ga in eht traject. Volgende week vrijdag 2e gesprek diagnoscische fase bij vu.