schuld gevoel ouders?

[Rood_Vijver_Strand]

Thanks voor de tip Jinny

Graag gedaan....

[Trots_Kikker_Rots]

Hey Vicky

Ben er voor mezelf nog niet helemaal uit hoe ik mijn geloof wil gaan beleven. Ben nog druk bezig met 'afkicken' van de kerk.
Inmiddels ben ik er achter dat het vooral de uitleg van mensen is die vaak verwrongen is.
De Bijbel op zich niet. Daarnaast vergeten mensen dat dit boek duizenden jaren geleden geschreven is en dat het de bedoeling is dat je de rode draad overneemt, en de boel dus niet zo letterlijk lezen.

De rode draad die ik in de Bijbel lees is (naast heel veel andere dingen) goed zorgen voor jezelf, open oog en hart hebben voor mensen om je heen, bewust omgaan met de natuur etc

Ik zelf ben ook gelovig,mijn geloof in God is sterk.Mijn geloof daar ben ik net als mijn genderdysforie mee geboren.Ik heb mij zelf ook vaak afgevraagd,waarom voel ik mij een meisje terwijl God geen fouten maakt in de schepping want ik heb immers een jongens lijf.Ik heb hier veel over nagedacht maar kwam niet tot een oplossing,een antwoord.Tot ik anders ben gaan denken,wellicht wil God dat ik de weg vind naar het vrouw zijn vanuit het mannelijke en dat heeft mij er mede toe aangezet om toch een transitie aan te gaan en mijn gevoel achter na te gaan.

Ik zelf ben helemaal niet religieus opgevoed,verre van dat zelfs.Een instelling met een religieus achtergrond vertrouw ik ook niet.Ook de diverse stromingen op de wereld die zich geloof noemt moet ik niks van weten.Alle geloven zit vol met dogma,s en barrières die er voor zorgt dat een mens niet zich zelf kan zijn zonder dat zij de grenzen van hun geloof raken.Nee neem de paus,een leider van de rooms katholieke kerk die wel even denkt te weten hoe het zit met de term man en vrouw zijn.En zon iemand spreekt dan namens God en vertegenwoordigt liefde,zo,n iemand moet een spreekverbod hebben.Nee een kerk of een gelijke instelling word gerund door mensen,mensen met ieder zijn/haar interpretatie van het geloof die denkt te weten hoe het moet,laat mij niet lachen.Wij zijn allemaal kinderen van God,ieder bewandelt zijn of haar levenspad en een ieder beleeft het geloven op zijn of haar manier en daar hebben we geen kerk,moskee of tempels voor nodig.Een huis waar liefde woont daar woont ook God en de kerk heeft in het verleden wel laten zien dat het nog niet weet wat liefde is.

[Braaf_Zwaan_Konijn]

Waarom zou je transseksualiteit zien als een fout van god?

Vicky

[Rood_Vijver_Strand]

Hmmmm, ik ben diehard atheïste, geloof is er naar mijn mening met de paplepel bij ingegoten.......

[Grijs_Strand_Ven]

Waarom zou je transseksualiteit zien als een fout van god?

Vicky

Wat is god eigenlijk, een man of een vrouw. En inderdaad waarom zou het een fout zijn.

[Koel_Woud_Rots]

Ik denk dat er een groot verschil is tussen in God geloven en een religie aanhangen. De kerk zegt dat God een man is en vrouwen zondig zijn en mensen als wij ons maar moeten neerleggen bij ons verkeerde lichaam omdat je niet mag sleutelen aan wat God je gegeven heeft. Maar als ik kijk hoe veel mensen steun, troost en liefde krijgen door in God te geloven denk ik dat de kerk het bij het verkeerde eind heeft en dat ze door je dogma's en regels op te leggen juist niet begrijpen wat het mooie van geloven is. Een persoonlijke relatie met God, het overtuigen dat er iemand-of dat nou een man of een vrouw is-is die naar je luistert en waarvan je instinctief weet dat hij/zij van je houdt, hoe je ook bent. Dus ook transgender. Dat is geloven zoals het op z'n mooist en op z'n krachtigst is.

Zelf ben ik niet gelovig of religieus opgevoed en ik ben er ook niet zo mee bezig, maar ik geloof wel dat iedereen een stukje in zich heeft dat die liefde en vertrouwen oproept. Of je dat dan God noemt of iets anders is irrelevant, het is wat het is; iets heel persoonlijks en iets dat je steun en liefde kan geven als je er zelf even niet meer uitkomt.

[Moedig_Klif_Bos]

Ondanks dat ik niet religieus ben heb ik wel een schuldgevoel gehad naar mijn ouders. Dat kwam omdat ik ook zelf niet goed wist wat er aan zat te komen toen ik uit de kast kwam en ik het gevoel van mijn ouders kon begrijpen. Ze zagen ook als een berg op tegen de toekomst. Gelukkig normaliseerde dat na een tijdje (paar jaar) weer. Ouders willen kinderen gelukkig zien en dat ze weinig problemen hebben. Daarom had ik een schuldgevoel. Kon ze geen happy end geven. Nu ik goed in mijn vel zit en zij dat gezien hebben is dat gevoel weer weggegaan.