... voor wie het volgen kan... in een andere rol ben ik een idiote socioloog
Ehm, zhe heeft allesbehalve een 'multiple identity'
In het interview legt zhe klip en klaar en in begrijpelijke taal uit dat ze zich van kinds af aan bewust was een meisje te zijn en later dus MTF.
En de reden waarom zhe teru gegaan is wordt ook klip en klaar en in begrijpelijke taal uitgelegd en dat zhe zich nog steeds MTF/vrouw voelt ook.
En bij zhaar naam gevraagd als antwoord geven 'I don't know', lijkt me omdat ze zichzelf als MTF beschouwd maar niet als zodanig gezien werd/wordt.
Misschien is zhe zo ontzettend dapper en eerlijk om zich te laten interviewen omdat zelfs MTF haar niet kunnen/willen begrijpen.
kun je voor jezelf niet proberen uit te pluizen om erachter te komen waar het onbehagen vandaan komt?
Ik kan me voorstellen dat je twijfelt, en ik wil je niet in de war maken of erger aan het twijfelen maken, maar ik ken jou natuurlijk via Transvisie, en ik ervaar dat je echt 'enorm vrouw bent.' Je bent al zover in het accepteren hoe de dingen zich ontwikkelden, dus vanwaar zoveel twijfel?
Laatst gewijzigd door Paul op 04 mar 2013, 16:50, 1 keer totaal gewijzigd.
Ik ben het eens met Paul; of je nu doorgaat of teruggaat, ik denk dat het verstandig is om eerst goed uit te zoeken waar die twijfel vandaan komt. Twijfel je zelf, of heb je onbewust dat je je laat tegenhouden door je omgeving (en de verwachtingen die anderen van je hebben), is het dat je twijfelt over de genderrol, of echt de operatie (want bijvoorbeeld met die nieuwe transgenderwet zou je ook als vrouw kunnen doorleven zonder de operatie natuurlijk als je twijfelt over de operatie), is het te snel voor je gegaan, etc? (Ik noem maar wat dingen hier, ik ken je natuurlijk verder niet.)
Ik ken of ben niet zo iemand, dus daarin kan ik je niet verder helpen. Maar veel succes in ieder geval met je situatie en ik hoop voor je dat je je goed zult voelen, welke keuze je ook gaat maken.
Lisa,
Om maar weer even terug te komen bij jouw vraag, voordat de discussie geheel ontaard tussen wat wel en wat niet zou kunnen.
Ik heb niet besloten terug te stappen in mijn mannelijke identiteit, maar na bij de VU te zijn geweest, en een flink deel van de diagnostiek te hebben doorlopen ging ook ik me afvragen of "dat" hetgene zou zijn wat mij het levensgeluk zou moeten brengen. In ieder geval ik kreeg genoeg twijfel of ik het wel door moest zetten, en had het gevoel dat ik me in een leven van leugens zou moeten verstoppen om af te moeten wachten of het mij iets zou brengen.
Ik heb verder niet de beslissing genomen om terug te stappen in wat ik ooit was. De verschillen met wat ik nu mag zijn zijn te groot, en dat stuk maakt me echt wel gelukkiger, maar een complete overgang, inclusief vrouwelijk lichaam lijkt daarvoor op dit moment niet nodig. Dat blijkt ook voor acceptatie door de buitenwereld niet van belang, en ik ben nu gelukkig met wat en wie ik ben. Met de mogelijkheid om af en toe even dat stapje terug te doen, al is het niet even van harte. Maar nog wel in staat om tijdelijk als jongetje in het leven te staan.
Wie weet heb je wat aan mijn voorlopig nog korte verhaal, dan lees ik je wel.
Claudia
If only I could find a way, I'd feel like I'm the one you believe I am
But it gets harder every day for me, to hide behind this dream you see: Someone I'll never be
Lieve mensen, dank jullie voor alle reacties.
@Dora: dank voor de link naar de video.
Het verhaal roept ook hier op dit forum stevige reacties op. Het is een relevant verhaal voor mijn puzzel. Een transitie levert aan de ene kant 'gedoe' op rondom sociale acceptatie en stress die het oplevert. Aan de andere kant levert de transitie een goed gevoel op; meer innerlijke rust of meer ruimte om helemaal jezelf te zijn, zodat je andere kwaliteiten (naast vrouw zijn) ook meer tot hun recht kunnen komen. Die twee dingen moeten in een positieve balans staan. En dat waren ze voor Kelly/John duidelijk niet. En ik wil niet in diezelfde situatie belanden, want naar mijn idee heb je dan minder dan je had vóór de transitie. Kelly/John is zijn partner en het directe contact met zijn kinderen kwijt én hij leeft niet als vrouw. Lose-lose, dus...
@hedwig: als ik je links over Multiple Identities lees dan heb ik het gevoel dat het vooral gaat over sociale rollen en niet over identiteit op het fundamentele niveau waar transgenders in bewegen. Ik gebruik die begrippen ook wel eens slordig door elkaar. Verschillende sociale rollen die verschillende aspecten van wie ik ben naar voren halen of juist onderdrukken? Dat herken ik helemaal. Dat is volgens mij ook de bedoeling als je enig empatisch en aanpassingsvermogen hebt. Maar mijn gender-vraag is nu juist: ga ik de stap van 'man-zijn in verschillende smaken' naar 'vrouw-zijn in verschillende smaken' ook echt maken?
@Paul: dank je voor het compliment, lief van je. Ik voel me als ik Lisa ben ook 'enorm vrouw'. Maar als ik in mijn mannelijke rol ben zit ik in twijfel en pijn. En daar kan ik mijn ogen niet voor sluiten, ook niet als ik vrouw ben.
Mijn twijfel zit hem eigenlijk in twee punten (of eigenlijk is het één):
- ik wil niet in Kelly/John's situatie terecht komen: gaat de balans positief uitpakken? Zo beroerd was mijn mannenbestaan nou ook weer niet. Het was te doen. Met horten en stoten, weliswaar, maar het ging.
- zijn die 'horten en stoten' waar ik het net over had nu gevolg van mijn genderdysforie? Of misschien wel oorzaak? Vrouw worden als coping-mechanisme. Misschien geen goed idee...
Deze aarzeling neem ik serieus, omdat de beslissing nogal impact heeft. Ik ga mijn zoontje verdriet doen, ik ga door een mega-zwaar proces waar ik vrienden en werk kan kwijtraken. Better safe than sorry.
En tegelijk realiseer ik me dat ik het antwoord op mijn twijfel waarschijnlijk nooit ga vinden. Aangezien de wetenschap nog steeds niet weet waar genderdysforie nou precies vandaan komt. Nature/nurture, bla bla... En dan denk ik de puzzel in mijn geval wél te kunnen oplossen??
@Claudia: dank je voor je verhaal. Ben heel benieuwd hoe je dit in je leven precies vormgeeft en wat je ervaringen zijn.
Pff... misschien had ik iets eerder moeten reageren. Nu is het een hele hap ineens...
Nou, ik zal maar eens beginnen met niet langer op mijn (eerste deel van mijn) reactie te laten wachten. Steeds was ik bezig met andere dingen, of had ik de inspiratie niet, maar ik kan mensen ook niet tot in eeuwigheid laten wachten.
Laat ik trouwens eerst maar eens vertellen hoe ik tot mijn "versie" ben gekomen, omdat dat deel uitmaakt van hoe ik er nu mee omga in het dagelijks leven.
Het wordt dus een verhaal in stukjes en beetjes, en vragen en reacties zijn welkom.
Om te beginnen heb ik het gevoel dat het niet helemaal past al sinds mijn jonge jaren. Het uitte zich vooral door het feit dat ik er net niet helemaal bij hoorde, niet altijd met alle ruige spelletjes mee wilde doen, en daarnaast vooral niet bereid was om altijd achter de meute, de sterkste en populairste van de klas, aan te hollen. Aan een vorm van genderdysforie dacht ik niet, al was het alleen maar omdat ik daar nog nooit van gehoord had. Ik kom uit een opvoeding met een sterk "zo hoort het"-gevoel, en jongetjes waren jongetjes en meisjes waren meisjes. Mijn ouders zetten de tv al uit als Andre van Duijn in een jurk verscheen.
Later had ik altijd moeite met relaties, en dat weet ik aan het feit dat ik verlegen en teruggetrokken was, ook toen kwam "iets anders" nog niet in me op.
Dat kwam dus pas toen ik zelf de beschikking kreeg over de zegeningen van het internet, en er veel meer informatie los kwam. Eerst plaatste ik het nog onder het kopje travestie, waarbij ik mezelf strenge regels oplegde over wanneer, waar en hoe lang. Maar die regels werden steeds vaker overtreden, en ik bedacht me dat er waarschijnlijk wat meer aan de hand was.
Uiteindelijk leidde dat ook bij mij tot een "echt vrouw willen zijn" en dientengevolge een aanmelding bij de VU. Maar naarmate de VU dichterbij kwam sloeg de twijfel toe. Heb ik het niet allemaal zelf bedacht? Heb ik het, door mijn contacten op internet, mezelf niet voor een gedeelte aan laten praten? Is dit wel wat ik echt wil, en als dat zo is, gaat het me dan ook gelukkiger maken?
Eenmaal in de diagnostiek bij de VU, waarbij ik jammer genoeg een "oude stempel" psych kreeg toegewezen werd me al snel duidelijk dat ik me zou moeten verstoppen, halve waarheden en leugens zou moeten gaan vertellen om door te komen. Mijn psych was van mening dat "een onbeschrijflijk lijden aan mijn huidige lichaam" essentieel was, iets wat ik nooit zo heb gevoeld. Noem het realiteitszin of relativeringsvermogen, maar ik heb het altijd geaccepteerd voor wat het was, omdat het niet 1,2,3 te veranderen zou zijn. Bovendien waren er geen klachten over de werking van mijn lichaam. Uiteindelijk heb ik dus geweigerd een verhaal op te hangen zoals van mij werd verwacht, en dat werd dan ook mijn "ondergang" bij de VU, met de mededeling dat ik terug mocht komen als het "erger" werd.
Daardoor kreeg ik alle kans om na te denken over alle twijfels die ik had. Hoewel ik nog steeds wel eens dacht dat ik het allemaal had verzonnen, bleek een stap terug toch niet mogelijk. Dus bleef ik me naar de buitenwereld zoveel mogelijk presenteren als vrouw. Blijkbaar nog overtuigend ook, want ik word maar zelden als "man" aangesproken, het ergste wat er gebeurt is dat mensen weleens vragen hoe ik zelf wil dat het is. En dit doende kwam ik tot de conclusie dat het voor mij werkt. De al eerder genoemde realiteitszin en relativeringsvermogen maken voor mij duidelijk dat een totale overgang naar een ander gender lang niet alle problemen zal oplossen. Werkstress, familieproblemen en andere zorgen zullen net zo zijn als ze nu ook zijn. Of ik er dus veel gelukkig van zou worden is een grote vraag. Een te grote vraag om een volledig traject aan te gaan volgens mij.
Ja, en ook mijn manier van leven heeft beperkingen. Werk, sommige andere gelegenheden, het zijn geen mogelijkheden om me als vrouw te presenteren. Ik kan niet aantonen dat ik "bezig" ben met een volledige overgang, lichamelijk blijft het bij het oude, en dan zijn er toch mensen van mening dat ik dan ook geen vrouw kan zijn. Ik neem dat op de koop toe, er blijft voldoende over, en de verpakking bepaalt niet de persoon. Kostuum of Mantelpakje bepaalt niet wie ik ben, er zit dezelfde persoon in. En die persoon ben ik. Geen man, geen vrouw.......mijn eigen ik, met een voorkeur voor vrouwelijk, maar voor de buitenwereld geen "vrouw in wording."
Claudia
If only I could find a way, I'd feel like I'm the one you believe I am
But it gets harder every day for me, to hide behind this dream you see: Someone I'll never be
Bedankt Irene, maar ik vraag me af of we wat dat betreft ooit wel stabiel worden.
In periodes lijkt het bij mij stabiel (dat valt dus doorgaans samen met wanneer ik op het forum schrijf), maar in andere periodes vallen mij weer allerlei twijfels ten deel. Om er een paar te noemen.......De balen er van hebben dat "borsten" niets voorstelt, dat ik niet als vrouw aan de slag kan, dat het -misschien- allemaal zoveel mooier zou kunnen zijn als ik wel de volledige stap zou maken.
Maar dan is er ook de andere kant. Niet bereid zijn om er alles (oftewel mijn leven tot nu toe) voor op te geven. Op zeker kan bijvoorbeeld mijn familie er niet mee omgaan, qua werk praat je toch vaak over "betrouwbaar overkomen" (net of dat als vrouw niet zou kunnen, maar blijkbaar gaan uiterlijkheden nog steeds boven goed werk), en daarnaast heb je in de loop der jaren een leven opgebouwd met bezigheden, contacten enzovoort. Daarin word je herkend als degene die je was, niet als degene die je wilt zijn, en met name bij de wat oppervlakkigere contacten heb je niet altijd zin die te gaan overtuigen van.....enz.....
Daarnaast komt dat ik als jongetje nooit een echt slecht leven heb gehad, of reuze ongelukkig was. Het was meer een kwestie van net niet wat het had kunnen zijn. Het zijn dus behalve mijn innerlijke twijfel zeker ook externe factoren die me daar laten zijn waar ik ben.
Daarom laat ik ook altijd de vraag open of ik daar blijf, of uiteindelijk toch ergens anders heen ga.
Claudia
If only I could find a way, I'd feel like I'm the one you believe I am
But it gets harder every day for me, to hide behind this dream you see: Someone I'll never be
