PIG vs VU

[Tyler]

Voor zover ik weet kan je via het PIG ook in Nederland chirurgie krijgen maar kan zijn dat dat allen FtM is.

Raisa, ik begrijp je punt maar al te goed. Ik wil alleen eerst mijn eerste gesprek bij het VU afwachten om te kijken wat ze daar zeggen en de voordelen zouden zijn om over te stappen. Kan heel goed zijn dat ik na dat eerste gesprek al zeg laat maar zitten en dan komt er meteen weer een plekje vrij bij het VU. Wat betreft het PIG, ik vlieg echt door mijn screening heen dus wat dat betreft houd ik de boel ook niet op.

[Engel]

Hoi Sandra en Aafke, Dank voor jullie antwoorden
Wat ik nu niet helemaal begrijp is dat de RLE toch de fase na de diagnostieke gesprekken en voor de operatie? Maar wat als je (nog) niet besloten heb of je een operatie wil? Dat zou betekenen dat je alleen maar hormonen zou krijgen als je besluit tot een operatie, maar dat zou dan weer niet kloppen met wat in het intervieuw met Jos Megens wordt gezegd "Een aantal man-vrouw transseksuelen willen wel de hormonen, maar geen operaties. Dus dat doen we nu ook."

Overigens kan ik me goed vinden in de opmerking van Raisa.

[Holden]

Je kan de RLE volgens mij al in ook als je geen operaties wilt. De diagnostiek gaat volgens mij meer om of de hormoon behandeling in jouw voordeel ligt of niet. Je moet de RLE 1 jaar volgen voordat je in aanmerking komt voor de operaties. En het is niet zo (denk ik) dat iedereen de RLE ook de operaties mag doen - het genderteam houdt nog een vergadering over jouw en besluit dan of je het 'groene licht' hebt voor de operaties. Het kan natuurlijk ook zo zijn dat je de operaties helemaal niet wilt, en dat is ook geen probleem - ze kunnen je moeilijk dwingen om iets te doen dat je niet wilt doen.

De RLE is meer een instrument voor hun (en jezelf) om te kijken of de HRT wel de goede weg was voor jou.

(dit is allemaal maar speculatie van mijn kant, misschien dat ik de plank helemaal mis sla).

[Venka]

Het is natuurlijk ieders goed recht om 2 trajecten tegelijkertijd te bewandelen maar persoonlijk vind ik dat vrij egocentrisch omdat de wachtlijsten er nodeloos lang door worden.

Ik begrijp jouw reactie en ik kan het ook wel ergens plaatsen maar ik ga mijn klein puntje van kritiek ook onderbouwen en ik denk ook dat menigeen zich daar in kan vinden of ze moeten zelf egocentrisch zijn.

Ik voel mij niet verantwoordelijk voor de wachtlijsten bij de zorg centra v.w.b. genderdysforie in Nederland,bij mijn screening vorig jaar kreeg ik te horen "er is wel een wachtlijst van 18 maand".Ik kan niks aan die wachtlijst doen,ik kan alleen accepteren dat die er is.Voor mij was die te lang en ik wil verder met mijn transitie (egocentrisch?) en niet gaan wachten tot je een ons weegt.Dat er een alternatieve route is,n.l. het P.I.G. kwam voor mij als een welkome verrassing die ik met beide handen heb gegrepen(egocentrisch?).

Nou nee ik vind dat iemand die(zoals ik) ingeschreven staat bij 2 zorg instellingen niet egocentrisch.Toen ik mij aanmelde bij het P.I.G. met een wachtlijst van 4/5 maand(Juli vorig jaar) en een wachtlijst bij het VU van 18 maand is een keuze snel gemaakt.Dat het VU zo snel inliep met de wachtlijst dat kon ik niet voorzien,maar 12 maand vind ik nog buiten proporties.Ik als patiënt weiger te accepteren dat ik genoegen moet nemen met de wachtlijst van het VU.Ik betaal mij scheel aan zorgkosten en ik als klant van een zorgverzekeraar wil ook waar voor mijn geld.

Dat beide trajecten in mijn geval nagenoeg gaan samenlopen dit jaar dat kon ik niet voorzien.Maar egocentrisch vind ik het allerminst.Ik vind het meer dat ik mijn transitie in eigen hand heb genomen en niet als een slaafse patiënt maar braaf ga schikken naar het VU omdat zij een wachtlijst hadden van 18 maand.

Waar ik mijn transitie ga doorlopen dat maakt mij niks uit,het mag bij het VU maar ook bij het P.I.G. maar voor mij is er 1 nadeel en dat is dat ik geen operatie wil in het buitenland en daar door verplicht ben om het traject bij het VU te doorlopen.Dat ik vanuit het de P.I.G de keuze heb om met hun in gesprek te blijven als ik bij het VU verder ga is voor mij welkom.Het is tenslotte ook een gewone psychologische instelling die niet alleen gericht is op genderdysforie.

Ik vind iemand egocentrisch als alle zorg instellingen voor genderdysforie nagenoeg dezelfde wachtlijsten hebben en ook dezelfde zorg aanbod hebben en toch beide wegen wil bewandelen.Nu is er een groot verschil in wachtlijst en zorgaanbod.Het P.I.G. bijvoorbeeld kan niet iemand doorverwijzen in Nederland voor een geslacht operatie(M>V) maar het VU wel,dus scheef groei.Het P.I.G. heeft kortere wachtlijsten dan het VU,dus scheef groei en zo kunnen we door gaan.

Ik ben geen wereld verbeteraar en ik wil niet mijn best doen om de wachtlijsten helpen in te korten.Daar heb je duur betaalde managers en zorgverzekeraars voor.

Het is wel zo als ik in Mei klaar ben met diagnostiek bij het P.I.G, en word doorgestuurd naar een endocrinoloog en dat als ik mijn diagnostiek bij het VU er op heb zitten ongeveer aug/sept dit jaar dat ik 1 van de 2 zal laten vallen.Dat word dan het P.I.G i.v.m. een e.v.t. operatie die ik in Nederland wil.Ik blijf wel in gesprek met het P.I.G. maar niet alleen voor transgender begeleiding maar gewoon voor random begeleiding en dus ook een stukje genderdysforie.Dat is een keuze die ik als patiënt heb en waar ik ook voor moet betalen.

[Paul]

Ik sluit me geheel bij je aan Aafke.
Ik vind het wel een beetje onduidelijk over de echte verschillen tussen Vu en PIG, maar voorlopig ben ik wel al bij PIG in behandeling, en bij het VU mag ik hopen dat ik vanaf september eventueel een keer aan de beurt zou kunnen komen. Dan is de keus inderdaad heel snel gemaakt!

[LauraB]

Ik zit momenteel te tobben of ik bij het PIG mij ook zal aanmelden. Bij het VU sta ik inmiddels op de wachtlijst en heb vorige week gehoord dat die nu iets minder dan een jaar is. Gevoelsmatig is dit voor mij veel te lang. Het hele process van transitie is voor mij niet te lang, maar wel het zo lang moeten wachten totaan de eerste echte stap. Ik ben er voor mijzelf helemaal uit wat ik wil en hoop dit allemaal te kunnen bereiken (voornamelijk omdat ik al 35 ben en ik daardoor veel twijfels heb met betrekking tot haalbaarheid en passable zijn).

Er spelen echter ook nog andere persoonlijke omstandigheden die opgelost moeten zijn/worden. Waaronder mijn thuis en mijn werk situatie. Waar momenteel o.a. via de bedrijfsarts en PsyQ aan gewerkt word. Wat dat betreft is de wachtlijst van het Vu geen probleem.

Echter vraag ik mij (terdege?) af, of het traject zoals de VU het aanbied wel is zoals ik daarin sta. Ik ben van mening dat de hele transitie iets anders moet dan ik de indruk heb dat deze verllopt. Ik wil eerst bezig zijn met alles in orde te hebben om passable te zijn. En dat alle stappen in een volgorde moeten zodat ze op elkaar aansluiten in plaats van elkaar in de weg te zitten. Dus eerst starten met ontharing daarna pas hormonen. Eerst hormonen daarna als deze hun werk aan het doen zijn starten met de RLE.

Ik wil namelijk niet RLEën terwijl ik nog die zeer aanwezige baardschaduw heb die bijna niet weg camofleerbaar is, alles beneden nog vol actief is en voorlopig nog geen enkel spoor van borst vorming heb. Ook zou ik zelf de keuze willen hebben waar en hoe ik operaties onderga. Ik vind de operatie zo erg 'eng' en intiem dat ik niet gedwongen wordt tot maar een mogelijkheid.

Daarom ben ik al zelfstandig met laser ontharing begonnen, ook al kan ik dit financieel eigenlijk niet dragen omdat ik het spaargeld ook voor belangrijke en dure andere dingen hard nodig heb. Ook omdat ik steeds meer engerie moet stoppen in het scheren en dit een heleboel nare neven effecten heeft. Zoals veel scheer irritatie eb de ontstekingen die dat tot gevolg heeft. Nadelige gevolgen zeer lang elke dag onder de douche te moeten staan scheren etc.

[Anon20180501]

Hoi laura,

De eerste fases van het traject in de volgorde zoals jij graag zou willen (ontharen, hrt, rle) kan je als je heel zeker van jezelf bent zelf opstarten maar dat moet men dan wel allemaal zelf bekostigen zoals je zelf al zegt, en helaas zo is. Een vol jaar rle moet je dan wel (nog een keer over-)doen binnen het tijdsbestek dat je bekend en bezig bent bij 1 van de genderteams of de PIG. (is ook een vereiste van de meeste zorgverzekeraars)
In de USA is het te doen gebruikelijk deze volgorde aan te houden maar daar moet je in de meeste gevallen de behandeling zelf betalen en heb je dus zelf de keuze. Hoewel ik het zelf anders heb gedaan - eerst rle dan hrt dan ontharen (waar ik binnenkort mee hoop te mogen beginnen) - kan ik me het heel goed voorstellen dat men de rle pas wil aanvangen als de hormonen zichtbaar hun werk hebben gedaan. Pin me er niet op vast maar ik dacht dat er in haagse kringen ook ooit over gesproken is om transgenders deze mogelijkheid te gunnen maar ik denk dat het almachtige VUmc hier een stokje voor zou steken mocht dat ooit voorgesteld worden als een mogelijke aanpassing van het beleid.

Liefs Daniéla

[Rense]

Het is natuurlijk ieders goed recht om 2 trajecten tegelijkertijd te bewandelen maar persoonlijk vind ik dat vrij egocentrisch omdat de wachtlijsten er nodeloos lang door worden.

Ik begrijp jouw reactie en ik kan het ook wel ergens plaatsen maar ik ga mijn klein puntje van kritiek ook onderbouwen en ik denk ook dat menigeen zich daar in kan vinden of ze moeten zelf egocentrisch zijn.

Ik voel mij niet verantwoordelijk voor de wachtlijsten bij de zorg centra v.w.b. genderdysforie in Nederland,bij mijn screening vorig jaar kreeg ik te horen "er is wel een wachtlijst van 18 maand".Ik kan niks aan die wachtlijst doen,ik kan alleen accepteren dat die er is.Voor mij was die te lang en ik wil verder met mijn transitie (egocentrisch?) en niet gaan wachten tot je een ons weegt.Dat er een alternatieve route is,n.l. het P.I.G. kwam voor mij als een welkome verrassing die ik met beide handen heb gegrepen(egocentrisch?).

Nou nee ik vind dat iemand die(zoals ik) ingeschreven staat bij 2 zorg instellingen niet egocentrisch.Toen ik mij aanmelde bij het P.I.G. met een wachtlijst van 4/5 maand(Juli vorig jaar) en een wachtlijst bij het VU van 18 maand is een keuze snel gemaakt.Dat het VU zo snel inliep met de wachtlijst dat kon ik niet voorzien,maar 12 maand vind ik nog buiten proporties.Ik als patiënt weiger te accepteren dat ik genoegen moet nemen met de wachtlijst van het VU.Ik betaal mij scheel aan zorgkosten en ik als klant van een zorgverzekeraar wil ook waar voor mijn geld.

Dat beide trajecten in mijn geval nagenoeg gaan samenlopen dit jaar dat kon ik niet voorzien.Maar egocentrisch vind ik het allerminst.Ik vind het meer dat ik mijn transitie in eigen hand heb genomen en niet als een slaafse patiënt maar braaf ga schikken naar het VU omdat zij een wachtlijst hadden van 18 maand. ...

Uitstekend gesproken. Hier ben ik het helemaal mee eens.

[Jeste]

Het werkelijke probleem is natuurlijk is natuurlijk dat als je éénmaal "groen licht" hebt bij het VU je veel gemakkelijker allerlei zaken voor elkaar kunt krijgen, zoals ontharing, een consult bij een endocrinoloog + hormonen, een botscan en chirurgische ingrepen.
Daarom gaan mensen dubbele trajecten doorlopen, met als gevolg dat wachtlijsten nog eens extra lang worden vanwege het stellen van dubbele diagnoses.
Het wordt tijd dat de T-zorg eens gaat veranderen en daarvoor zou een flinke vuist gemaakt moeten worden (hiermee verwijs ik naar een ander topic)

[Engel]

Nog even iets over hormonen. Wat ik echt heel tof vond van Tanja is dat ik naar de endocrinoloog kon voordat ik zelf de keuze had gemaakt om daadwerkelijk als vrouw te gaan leven. Met het idee van 'kom er maar achter' ben ik begonnen met hormonen voordat ik aan de RLE begon.

Hoi SandraK, hoe zat dat dan met de vergoeding bij jouw verzekering? Mijn verzekering Zilveren Kruis gaf het volgende antwoord op mijn vraag over vergoedingen ivm genderdysforie.

Op onze site vind je geen directe informatie over de vergoeding voor hormoonbehandeling bji genderdysforie.

Hormoonbehandeling wordt vergoed vanuit de basisverzekering. Het eigen risico wordt verrekend.
Wanneer de diagnose “ transseksualiteit” is gesteld gaat de patiënt voltijds leven in de gewenste geslachtsrol. Het gaat hier om de zogenoemde real-life-experience, die ongeveer 1,5 jaar duurt. In deze fase wordt ondersteund met hormoonbehandeling.
Er is toestemming nodig van de zorgverzekeraar voordat de behandeling kan starten.
Het is een ingrijpende zeer complexe behandeling, als je verdere vragen hebt, stel ze gerust.
Ik heb inmiddels je signaal afgegeven dat er info op onze site komt over dit onderwerp.
Mocht je het te privacygevoelig vinden, kun je ook altijd een privéberichtje sturen.

We zullen met plezier je vragen zo goed mogelijk beanwoorden.
Ik verplaats je vraag naar het forum voorwaarden en vergoedingen.

Engel