Opweg

[Jannet V]

Gelukkig doet het schrijven wat het altijd al gedaan heeft. Het geeft rust en berusting. Schrijven is mijn manier om dat wat me dwars zit te ventileren. Een prater ben ik nooit geweest maar als iemand aan me vraagt hoe het met me gaat, kan die persoon er beter een uurtje voor uittrekken, want als de sluizen eenmaal open zijn dan blijft het maar stromen.
Wat ik schrijf zijn vaak mijn diepste gevoelens, emoties en twijfels. Zonder kan ik niet, het is mijn overdrukventiel. Zodra ik niet meer schrijf is er echt een probleem.
Liefs Jannet

[Engel]

Hoi Janet,
Blijf dan nog maar lang schrijven, ten eerste lees ik het met plezier en ten tweede leer ik er van.
Engel

[Jannet V]

Hoi Engel,
Je raakt precies de dingen waarom ik mijn schrijven deel. Vaak beroer ik dingen die niemand durft te benoemen, ook al zijn ze overduidelijk aanwezig. Altijd doe ik het omdat ik het in een gesprek niet durf te uiten. Schrijven is voor mij een manier om te vertellen waarover ik niet durf te praten. Op papier lijkt het heel erg stoer maar in het echt ben ik een vogeltje die fluit vanuit een hele hoge boom.
Liefs Jannet

[Irene_de_Vreede]

Ik geloof dat je ook in een normaal gesprek een heel stoere meid bent hoor Janet

[Jannet V]

Dankjewel Irene.
Mijn overblufbaarheidsgrens is heel erg laag. De vrouw in mij is veel sterker dan dat het mannetje ooit geweest is, dat moet ik wel toegeven.
Liefs Jannet

[Irene_de_Vreede]

Dat herken ik wel

[Jannet V]

(Brief aan mijn zusje)

Een broer en haar zus.

Voorstellingsvermogen gaat maar tot zover en niet verder en dan is nog maar de vraag of die voorstelling voldoet aan het gevoel van de ander. Gevoel is namelijk een niet te omschrijven proces in de menselijke geest, op geen enkele manier goed onder woorden te brengen, anders had ik het allang gedaan. Geprobeerd heb ik het wel hoor, meerdere malen zelfs maar hoe leg je aan een persoon die nooit heeft kunnen zien de kleur rood uit. Of hoe laat je de klanken van muziek beleven aan iemand die nooit heeft kunnen horen.
En toch waag ik nog een poging. Voor jou!
Stel je voor, je bent niet de vrouw die je altijd bent geweest maar geboren in het lichaam van een man, niet voor een dag maar voor altijd. Spugen, boeren en aan je vrienden slechte grappen over vrouwen vertellen maar vooral net een sterker verhaal hebben dan de rest. Opscheppen over je auto en de liefde die je bedrijft en soms helemaal de weg kwijt omdat je door de testosteron je eigen toppunt achterna loopt. Wat zou je er van denken om een grote mond en een klein hartje te hebben, een kort lontje en een explosief karakter. Geen stereotiepe eigenschappen die iedere man bezit maar het zou kunnen. De keus is aan jou, … ik wil het in ieder geval niet meer!
Hoe het ware seksleven van een man is? Het spijt me, dat kan ik je niet vertellen, dat moet je echt aan een man vragen, omdat ik seks nooit als man ervaren heb.

Ook al zal ik altijd je broertje blijven en nooit je zusje worden toch zou ik het wel heel fijn vinden als je “zij en Jannet” zou zeggen als je over me praat tegen anderen. Want ik wil niet in de verdediging schieten als anderen praten over jou.

[Jannet V]

Het antwoord wat ik kreeg deed me vermoeden dat ik mijn zusje, zoals ik haar gekend heb, voor altijd heb verloren.

[Anon20180501]

Hai Jannet,

Ik heb respect voor je pogingen de relatie met je zus te redden, dat is eigenlijk ook niet meer dan normaal. Wanneer men dit probeert via een brief moet men wel heel voorzichtig zijn met hoe men het brengt. Ook al weten de meeste mensen niet alle ins en outs van GD, waar het grof gezegd op neer komt weten de meesten echter wel. Probeer dus de logische feiten te vermijden maar ga dieper in op de voor en tegens van je gevoel. Vermijd dus liever de stereotype verschillen tussen een man en een vrouw en spreek vanuit je hart.
Het antwoord op je vraag wat je zus zou doen in gelijkaardig geval zoals door jou omschreven is natuurlijk 'Nee, nooit van mijn leven!', want voor hen onvoorstelbaar. Zich inleven in jouw situatie vergt dan wel heel veel omschakeling van hun verstandelijk en empathisch vermogen.

Ik probeer je niet in de verdediging te drukken en/of te corrigeren maar geef gewoon aan hoe ik het zou aanpakken. Een beetje hypocriet van me want ik heb mijn familie nooit proberen uit te leggen hoe het een en ander in elkaar zit en een goede relatie met hen op te bouwen. Opbouwen, want een goede relatie heb ik nooit gehad met mijn familie.
Overigens, geef de hoop niet op want na 10 jaar kwam ik 2 van mijn zussen tegen die me hadden afgewezen en tot mijn verbazing heb ik toen een heel goed gesprek gehad met hen en hebben we afgesproken contact te blijven houden en een keertje met zijn allen op stap te gaan. Het moet allemaal nog gebeuren, dat wel, maar ik was en ben nog steeds blij verrast door hun acceptatie van mij.

Liefs Daniéla

[Jannet V]

Daniéla, ik heb al zoveel geprobeerd, dit was een noodsprong. Ik leg me er voorlopig bij neer een zoek even geen contact meer. Ik zal mijn energie richten op andere ongelovigen en mezelf.