Sociale contacten wel/niet gelukt

[YS62]

Vele jaren geleden na mijn transitie was ik in de veronderstelling dat het mij wel zou lukken om gewone vriendinnen te verkrijgen net als ieder 'normaal' mens. Helaas kan ik nu zeggen dan het mij niet is gelukt wat mede te maken heeft met hoe ik leef en de dingen die ik doe (lees; niet doe). Omdat ook ik geen kluizenaar ben is mijn vraag hoe doen jullie dat.

Bestaan jullie vriendinnen ook hoofdzakelijk uit de transscene of niet en hoe heb je dat gedaan.

Met vriendinnen bedoel ik niet je uitgaan vriendin of zo maar echt iemand waar je op kunt vertrouwen dus wel iets dieper dan oppervlakkig.

[Venka]

Nou ik heb 1 echte vriendin,zij en ik kennen elkaar al van jongs af aan.Zij is ook de enige die(ondanks mijn lichaam) wist dat ik geen jongetje was.Alleen had zij er toen geen naam voor en nu ben ik ook echt haar vriendin i.p.v. voor de buitenwereld een vriend.Zelf noemen we elkaar zussen en zo zien wij elkaar ook en zo is onze relatie ook.Wij bellen elkaar minimaal 3 keer per week om gewoon lekker te kletsen over van alles en nog wat..Maar zij en ik kennen elkaar al van voor mijn transitie en voor haar ben ik niet anders als toen ik nog als een boy door het leven ging.Zij kent mijn ware ik en zij houdt van mij om wie ik ben niet om wie ik was,ben of word.Vriend(en)innen als zij en ik kom je niet zo vaak tegen in het leven.Ik heb veel vriend(en)innen gehad in mijn leven alleen zij is gebleven en ik ben haar daar heel dankbaar voor.

Ik zelf leef niet in de trans scene en heb daar ook weinig behoefte aan maar transen zijn wel welkom maar ook mensen uit CIS gemeenschap.

[Laura]

Vele jaren geleden na mijn transitie was ik in de veronderstelling dat het mij wel zou lukken om gewone vriendinnen te verkrijgen net als ieder 'normaal' mens. Helaas kan ik nu zeggen dan het mij niet is gelukt wat mede te maken heeft met hoe ik leef en de dingen die ik doe (lees; niet doe). Omdat ook ik geen kluizenaar ben is mijn vraag hoe doen jullie dat.

Bestaan jullie vriendinnen ook hoofdzakelijk uit de transscene of niet en hoe heb je dat gedaan.

Met vriendinnen bedoel ik niet je uitgaan vriendin of zo maar echt iemand waar je op kunt vertrouwen dus wel iets dieper dan oppervlakkig.

Voor mijn transitie tobde ik ook hierover maar eigenlijk is het heel vlot gegaan om cisvrouwen als vriendinnen te krijgen. Verder hou ik me af van de transgenderscene want je ziet inderdaad dat de leefwereld van sommigen zich tot de transwereld beperkt blijft, wat volgens mij niet altijd zo gezond is, zeker nadat je je SRS gehad hebt.

[Anne1957]

Met de T wereld heb ik niet zoveel,ik leef vooral in de 'gewone' wereld. Zou niet in zo'n gesloten wereld kunnen leven. Vrienden en kennissen weten soms mijn achtergrond en soms ook niet. Kan mij allemaal niet zo boeien. Ben gewoon een mevrouw in een rijtjeshuis.

[Arike]

Gelukkig hebben we dan nog fora als deze om toch een beetje contact met die T wereld te hebben...

[YS62]

Hmmm sommigen van jullie zijn wel echte bofkonten wat niet iedereen gegeven is.

Dat van de beperkte wereld dat zie je ook genoeg bij andere minderheden, alleen omdat 'wij' zo klein in aantal is kan dat een beperking zijn.

Ik merk dat ondanks dat ik al een decennia geleden intern verhuisd ben het mn op het gevoelspunt en intimiteit erg gaat knellen.

Met hetero buren/kennissen die ik ooit gehad heb (en weer verhuisd, vriendje ed) dat het mn op het gebied van vriendschaps intimiteit je erg aan het inhouden bent en je je niet kunt uiten naar wat je gevoel je aangeeft bij zaken waar je het over hebt. Ik heb daar ooit met professionele hulp over gepraat en ook daar werd erkent (nota bene mijn hulpverleenster was lesbisch dus wist precies waar ik het over had) en ook daar is niet echt een oplossing gevonden. Je moet maar net die persoon treffen die daar voor open staat (hetero) of een van je 'eigen soort' zoeken waarbij het min of meer op zijn plaats valt.

Verder is het wel erg eenzaam aan het worden alles alleen te doen wat voordelen heeft, maar je ik ben ook maar een mens en wil niet alles meer alleen doen maar ook de leuke dingen delen.

Ik mag graag op de racefiets stappen, maar ga maar eens als 'bijzondere vrouw' je melden bij een club dat gaat dus niet. Te veel testosteron en de vrouwen onderling hebben ook zoiets van hmmm ...

Mijn 1e stap is dan ook om hier op deze fora maar eens het gesprek aan te gaan met gelijkgezinden en dan maar eens kijken wat er verder van komt, maar dat dit onderwerp bij meerdere speelt dat is mij wel duidelijk. Een oplossing vinden is jammer genoeg minder duidelijk ....

[FAtham]

Ironisch genoeg is het bij mij precies andersom, ik schijn nogal een vreemde eend in het transgender-wereldje te zijn of zo.
Ik voel me meestal erg buitengesloten als in ze luisteren wel naar mijn ervaringen zodat ze er zelf wat aan hebben maar ik heb nooit het idee één van de transmannen te zijn. Misschien omdat ik er ook niet zo veel bij stilsta als anderen? Ik bedoel ja ik ben trans maar het is niet iets wat iedere seconde door mijn hoofd schiet. Misschien maar drie keer per dag en dat ondanks dat ik vind niet passabel te zijn (nog). Ik denk dat veel van de transmannen die ik ken gewoon nog te vroeg in het proces zitten en hun hele leven (logisch natuurlijk) helemaal draait om het trans-zijn. Gewoon even ergens een biertje pakken en praten over hobbies of zo is er niet bij, het is allemaal trans dit en trans zus en trans zo.
Natuurlijk heb ik ook wel behoefte over dingen te praten die alleen andere transmannen kunnen begrijpen maar moet dat dan iedere seconde? Dan word ik dus als een soort outsider gezien, en zelfs een keer verrader genoemd(ja echt waar!), omdat ik niet out and proud trans ben 24/7.

Ik voel me voor het merendeel meer op mijn gemak tussen cis-mannen én vrouwen en maak heel gemakkelijk vrienden. Ik denk er helemaal niet bij na dat iemand zus of zo is en als ik transvrienden zou hebben vallen die gewoon ander het groepje vrienden en niet anders. In mijn hoofd is het vreemd daar onderscheid tussen te maken.
Ik blijf dan ook gewoon mensen ontmoeten op wat voor manier dan ook en als daar vriendschappen uit ontstaan is dat te gek; wie ze ook zijn.

[Fay]

Hallo

Altijd een vreemde eend geweest,nooit echt vrienden gemaakt en als ik ze gemaakt had verdwenen ze vanzelf omdat ik nogal vaak verhuist ben als kind en geen aansluiting vond bij omgeving, achteraf gezien vooral door gd

Wat ik wel jammer vindt is dat ik niemand meer in mijn leven heb van 'vroeger'

Juist die contacten die je maakt als je kind bent, als je nog zoveel te ontdekken hebt, die kunnen zeer waardevol zijn en die ervaringen draag je je leven lang met je mee, die speciale band die je als kind opbouwt met anderen, dat haal je op latere leeftijd met anderen nooit meer in, ik kan dat wel eens missen

De vriendenclub van nu ken ik zon 3 jaar, alle andere mensen die daarvoor in mijn leven zijn gekomen zijn ook weer gegaan, mijn manco is dan ook dat ik sociale contacten vrij snel verlies omdat ik gewend ben dat ze toch weer vertrekken, die enkeling die moeite voor mij doet, daar doe ik ook moeite voor, op 1 hand te tellen maar dat is al heel wat

Verder vindt ik het prettig dat die vriendenclub flexibel tegenover mij staat, er lopen dan ook nogal wat vreemde snuiters tussen en dat mag ik wel

Voor de rest, gewoon lak hebben aan wat een ander vindt om overend te blijven, je wordt alleen geboren en je gaat toch alleen dood

Vicky

[KarenTS]

Hallo allemaal,
dit is een topic waar ik ook wel mee bezig ben.Wat ik iemand eerder al hoorde vertellen ,klopt denk ik wel:als kind,jongere maak je toch de meeste vrienden,vriendinnen.Zo heb ik ook best een hechte vriendenclub opgebouwd destijds.Dit is echter ook echt een 'vrienden' club,aangezien ik heel lang als men ben blijven doorleven,en pas laat uit de kast ben gekomen.Gelukkig hebben deze vrienden ( klein clubje hoor trouwens ) mij niet laten vallen ,na mijn coming-out.
Maar ,nu als vrouw levend ,heb ik toch ook zeer de behoefte aan goede vriendinnen.En om die te vinden ,valt mij helaas zeer zwaar. Nu is het zowiezo lastig om nieuwe mensen te leren kennen als je niet studeert of ergens een vaste baan hebt,of hobbies ,waarbij je in contact komt met andere mensen,wat bij mij het geval is.En dan heb ik het over mensen in het algemeen.Uiteraard ligt het voor de hand ,dat ik misschien sneller nieuwe mensen-met wie wellicht ook een vrienschap ontstaat- ontmoet in het trans circuit,omdat dat natuurlijk heel dichtbij ligt en je al veel gemeen hebt.Maar ook met het vinden van goede trans-vriendinnen schiet het niet echt op ,helaas.Mensen moeten ook wel n beetje van je eigen generatie zijn,denk ik,en interesses delen en zo, voor een echte klik en ik heb wel eens het gevoel dat ik als 30er, uit een hele kleine vijver moet vissen.Daarnaast is het ook wel weer zo dat ik op het moment erg bezig ben met mijn transitie,dus dan ben je ergens meer met jezelf bezig dan met anderen,wat het er ook niet makkelijker op maakt.
Ik heb dus wel een gemis,en ook soms momenten van eenzaamheid als vrouw zijnde maar ik probeer het positief te blijven inzien en wie weet wat de toekomst brengt.

Karen

[Arike]

Ik heb altijd veel moeite gehad met het leggen van goede contacten. Dat was voor mijn transitie al zo en na mijn transitie is dat niet anders (had ik ook niet anders verwacht). Sterker nog: voor mijn transitie had ik meer cis-vriendinnen dan erna... ik ben er aan gewend geraakt...