Letterlijk, Het dagelijks leven van een transman

[Kris]

Oke.. Ik weet niet of dit eerder is gepost, maar ik ga het gewoon zeggen/vragen. Want ik moet het ff van mij af schrijven;

Ik ben vrijdag gebeld door het Vu, ik had namelijk een mail gestuurd met de vraag of ze wisten hoelang het voor mij nog zou duren om te beginnen met de diagnostiek. Ik heb 2 en halve maand geleden mijn intake gehad. Daarvoor heb ik 4 en halve maand gewacht totdat ik mijn intake had. Dus tot de dag van vandaag heb ik in totaal al 7 maanden wachttijd achter de rug. (En daarvoor natuurlijk al alle jaren waarin ik het aan niemand vertelt heb.)
Nu vertelde het Vu dus aan de telefoon dat ik in oktober 2013 mag bellen, om een datum af te spreken voor mijn eerste gesprek. Dat is over 8 maanden...
Tegen die tijd ben ik 20 en ga ik mijn laatste jaar in van mijn MBO opleiding.

Kijk.. Die wachttijden, daar kan ik nu eenmaal niets aan doen. Dat kunnen jullie ook niet. Maar waar ik mee zit is het leven dat ik lijd tot nu toe.
Ik ben voor de mensen die belangrijk voor mij zijn (bijna hele famillie, vrienden die dicht bij me staan) uit de kast. Ik draag al een klein half jaartje mijn binder, en heb sinds die tijd ook mijn kapsel veranderd van lang haar naar een jongens model. Jongenskleren heb ik altijd al gedragen, misschien niet in de mate waarin ik het nu doe, maar toch redelijk veel.

Ik vraag me af of ik niet gewoon alvast als man moet gaan leven. Mijn nieuwe (roep-) naam gebruiken, mijzelf voorstellen als jongen/man, naar de mannen plee gaan Etc. Ik heb nog een vraag aan andere pre-T jongens; Gebruiken jullie al een packer? Ik ben bang dat mensen dan zo raar naar mij gaan kijken.
Met mijn jas aan ga ik 80% van de tijd door als man, maar zonder mijn jas zie je mijn overdreven grote heupen, die verraden dat ik een vrouw ben.
Daarnaast is er nog mijn stem, maar dat is een kleinigheidje, ik spreek namelijk niet iedereen aan op straat die ik tegen kom.

Ik ben het vrouw-zijn zacht gezegt zat. Wel 20 keer per dag aanhoren dat ik een vrouw ben. In de winkel "Goeie dag mevrouw." De leraren in de klas (alleen maar meiden in mn klas) "Goede middag meiden, beetje zin in de les?" En dan nog de talloze keren dat er naar mij wordt verwezen met "zij" en "haar"
Ik wil het gewoon niet meer. Ik wilde veel meer typen, maar ik ben terwijl ik dit aan het typen ben in een dip geraakt..
Erm.. Ik post dit nu wel, en als ik nog aanvulling heb dan laat ik het weten. Sorry als het een onsamenhangend geheel is geworden.

[Fay]

Hoi

Is dit nu een gevoel of fase dat regelmatig terugkomt of ben je het alleen nu even zat?

Kleine stapjes zou ik denken, ik begrijp je gevoel, je wilt gewoon gaan leven zoals je wilt en jezelf zijn, maar ben een beetje bang dat je relaas voortkomt uit frustratie en een kat in het nauw maakt rare sprongen (een beetje zoals mijn post van anderhalf uur terug, even helemaal zat zijn, zakt later wel weg als je bijv van je afschrijft

Zonee, je kan vanaf nu tot het vu gesprek ook stappen zetten, onderzoeken, experimenteren, als je voelt dat je daar klaar voor bent, doen zouk denken

Succes

Vicky

[Kris]

Het gevoel van het zat zijn komt steeds vaker terug. Eerst wist ik het aardig te onderdrukken, maar nu gaat dat steeds moeilijker.

Ik wil zo graag alvast als jongen/man leven. Ik ben alleen bang dat als ik dat ga doen, hoe graag ik het ook wil, dat het te moeilijk is en te snel gaat voor mijn familie. Als ik mijn (roep-) naam nu ga veranderen, en vragen of ze alvast willen leren mij "hem" en "hij" te noemen.

[mick1984]

ik ken het.. ik ben dan wel al bezig emt diagnoscitsche fase maar heb wel al me mailadres veranderd en tegelijk aan iedewreen in me lijst me nieuwe naam gezegt.. ik ben vrouw zijn ook zat.. wil gewoon een man voor iedereen zijn.. maar moet ook geduld hebben.. volgens me broer had ik bv geen mailtje moeten sturen naar me ouders al.. maarja met me begleidster er over gehad die zei tja wanneer is eht goeie moment.. mischien nooit.. dus ja ik zelf zau zeggen je nieuwe naam en hij vorm enzo gewoon als man gezien worden kan prima..

[Daniel]

Probeer het bij een paar mensen die je vertrouwt en waarvan je weet dat ze het snappen en goed vinden, als het goed voelt kan je het altijd doorzetten bij meer mensen, zo niet dan niet

[Harro]

Hey Chris,

Heel herkenbaar wat je zegt. Ben er ook zo klaar mee om als vrouw gezien te worden. Ik sta vanaf begin januari dit jaar op de wachtlijst. Heb het recent aan een deel van mijn collega's verteld. Het plan is om binnen nu en een week of 3 het aan de rest van de collega's en mijn familie te vertellen. Gewoon omdat ik het niet meer voor me kan houden. Ik wil gewoon met iedereen delen hoe ik mezelf zie. Ik heb het gevoel dat ik nu een dubbelleven heb en daar wil ik van af. Persoonlijk denk ik niet dat het te snel gaat voor je familie. Ik zou me kunnen voorstellen dat het eerder te snel gaat als je al volop in het diagnostisch traject zit en bijna aan de testosteron gaat beginnen. Het lijkt mij dat ze nu juist meer tijd hebben om eraan te wennen

Ik laat het nu overigens bij de ander hoe ze me aanspreken. (k zeg er natuurlijk wel bij dat ik de voorkeur geef aan Harro ) omdat ik de ander de tijd wil geven om te wennen aan mijn nieuwe naam.

[Nathan90]

Als je bang bent dat het te snel gaat voor je familie zou je met hun in gesprek kunnen gaan daarover, mits dat te bespreken valt. Wat zij ervan denken, je kan aangeven dat het nu alleen maar moeilijker is voor jou en of zij nu al bereid zouden zijn om je onder je nieuwe naam aan te spreken.

En zo niet, dan zou je kunnen zeggen dat je voor de buitenwereld die stap al zet, op school en dergelijk. Maar dat je nog niet aan je familie vraagt om je al zo te noemen en aan te spreken.

Een packer kan je gewoon doen als dat voor jou goed voelt. Ik heb zelf 1,5 jaar terug al een packer aangeschaft (Mr Limpy) en afgelopen zomer een andere (Peecock). Ik ga niet altijd door als jongen maar kan prima die packer dragen. Als mensen je als vrouw zien zullen ze denken dat het een vorm van je broek is (behalve als je echt een strakkere broek hebt natuurlijk.. ) Ze zullen je er niet raar op aankeken of vragen gaan stellen lijkt mij.
Overigens, als je erover nadenkt, ik heb me nooit zo op mensen hun kruis gefocused vroeger, dus ik ga er vanuit dat anderen dat ook niet doen. Nu doe ik het bij mannen wat vaker als dat stiekem kan omdat ik benieuwd ben hoe goed het zaakje nou echt zichtbaar is enzo. Dus het dragen van een packer is in mijn ogen echt geen make or break betreft geslacht.

[Mike]

Zelf ben ik nog niet aangemeld bij een genderteam, maar ik ben wel al als man door het leven aan het gaan. Mij bevalt dit heel erg goed

[Tyler]

Mike, meld je maar gewoon aan. De wachtlijst is heel lang. Je kan tegen de tijd dat je aan de beurt bent altijd nog beslissen of je door wilt. Als je in eens wel echt dringend te behoefte krijgt om je lichaam aan te passen en je schrijft je dan pas in is het wachten heel erg zuur.

Chris, ik begrijp wel wat je bedoeld. Ik weet dat het wennen is voor je familie, maar het gaat ook wennen zijn voor jou. Dat is iets waar je ook rekening mee moet houden. Je kan tegen je familie zeggen dat je graag wilt dat ze je nieuwe naam gebruiken, ook zodat jij kan wennen. Ik doe het nu half/half. Op de meeste plekken ben ik helemaal uit de kast maar op de sportscholen waar ik les geef weet niet iedereen het, ook omdat het niet iedereen aan gaat (mensen in mijn lessen die ik daar buiten nooit spreek). Ook omdat ik gewoon nog een sport bh draag. Gevolg is dat sommige mensen me zij noemen en anderen hij. Verwarrend, voor anderen, maar ook voor mij, omdat ik niet altijd zeker weet of ze mij bedoelen als ze hij/zij zeggen. Veel mensen vergissen zich nog regelmatig. Bedoelen ze niet zo maar het gebeurd. Daar gaat tijd overheen. Ik denk dat je beter nu vast kan beginnen hiermee dan tot je inderdaad aan de hormonen begint. Dan gaat er al zo veel veranderen, je hebt daar al je energie voor nodig. Screening is ook al best heftig. Dus langzaam vast wat voorbereiden is echt wel een goed plan.

[Mike]

Tyler, ik wil me ook heel erg graag aanmelden, maar ik moet nog een traject daarvoor doen en dat duurt sowieso minstens anderhalf jaar voordat het klaar is. En als ik in dat traject zit, kan ik niet naar een genderteam. Maar als ik in het traject zit ga ik me zeker wel aanmelden. Want ik heb nu al erg dringend de behoefte om mijn lichaam aan te passen.