Opweg

[Jannet V]

Donderdag 28 maart zou het best eens kunnen dat Nederland weer bij de voorlopers hoort als het gaat om discriminatie van transgenders. Een 30 jaar oude wet wordt dan veranderd en vervalt de eis dat een transseksueel pas zijn of haar geslacht in de burgerlijke stand kan veranderen na een operatie. Voor vele transseksuelen is het heel erg belangrijk dat die V in een M verandert of de M in een V. Ook voor mij, ook al is het een kleinigheidje op mijn ID, tussen mijn oren is het heel erg groot. En wordt steeds groter. Bij verschillende instellingen en bedrijven sta ik al als mevrouw J. (Jannet) Vos. Sommigen deden het uit eigen beweging, mijn opticien, de tandarts, het UWV, mijn huidspecialist, een medicijn leverancier en anderen nadat ik het zelf veranderd had. Heel veel kennissen en familie doen het ook. Omdat ze het respecteren.
Soms kom ik hele kromme dingen tegen. Een gesprek met iemand van Menzis.
“Hallo met mevrouw Vos. Ik heb een vraag over pruiken i.v.m. mijn transitie.”
“Dag mevrouw Vos. Mag ik uw verzekeringsnummer?”
“Natuurlijk! Het is 27……… .”
“Even kijken, ja ik heb uw gegevens. Meneer Vos, wat was de vraag?”
Langzaamaan begint dat soort dingen heel erg ergerlijk te worden. Een buurman en vrouw die heel veel respect hebben voor waar ik mee bezig ben maar me constant Jan, jongen en man blijven noemen. Een gewezen oom en tante, waarvan de verjaardagskaart was geadresseerd met “Aan De Heer J. Vos.” Misschien was het respectloos maar ik heb de kaart weggegooid. Zo zou ik er nog een aantal op kunnen noemen maar dat doe ik niet.
Iedereen die dit leest. Ik heet Jannet, ben een vrouw en de vader van mijn kinderen. En ik wil heel erg graag een V op mijn ID.

[Anon20180501]

Daniéla, ik heb al zoveel geprobeerd, dit was een noodsprong. Ik leg me er voorlopig bij neer een zoek even geen contact meer. Ik zal mijn energie richten op andere ongelovigen en mezelf.

Hai Jannet,

Zoals ik al zei was het niet mijn bedoeling met mijn vingertje te zwaaien en je in de verdediging te drukken. De achterliggende reden van mijn reactie was dat anderen - die in ongeveer dezelfde situatie verkeren - zouden gaan nadenken hoe ze zoiets het beste zouden kunnen brengen. Ik begrijp echter ook heel goed dat je op een gegeven moment, na zoveel keer op een sensitieve manier wat direkter in je bewoordingen wordt. Écht wel...

ik denk dat je er goed aan doet de tijd haar ding te laten doen en onderwijl je energie te steken in anderen en jezelf. Je komt bij mij over als een zeer lief en gevoelig mens, eigenschappen die me raken.

Liefs Daniéla

[Jannet V]

Daniéla, je zwaait niet met een vinger voor mijn gevoel. Meestal weet ik het zelf al als ik het opschrijf maar zoek een soort bevestiging, een schop onder m'n kont zo je wilt. Vaak ben ik net niet zeker genoeg om zelf de drempel te nemen. Bij het leren leven vanuit een "nieuwe" filosofie zijn de hordes soms net even te hoog om alleen te nemen. Maar gelukkig dient zich hier altijd wel een zetje in de rug aan.
Dankjewel voor het zetje.
Liefs Jannet (het contact met mijn zusje is er nog)

[Anon20180501]

Ik ben blij dat je de intentie van mijn reactie goed hebt opgepakt, Jannet.

ik zit niet op het forum voor de 'zetjes' maar als dat een keer gebeurt hoop ik dat ze net als door jou
juist worden geïnterpreteerd en ze nuttig zijn.

in onze verharde wereld is het vaak moeilijk je staande te houden maar ik weiger er aan toe te geven.
Een mix van emo en ratio, zacht en hard en serieus en humor houdt me op de been.
Dat is niet altijd zo geweest, tot jan. 2000 overheersten de negatieve emoties en benaderde ik alles
rationeel. Gelukkig is daar steeds meer balans in gekomen en ik denk dat dat langzaam zo gegroeid is,
evenredig aan de ontwikkeling die ik als vrouw doormaakte en nog maak.

Heel fijn dat je nog contact hebt met je zus. Eigenlijk betekent dat dat jullie band heel goed is en de
kans dat jullie ooit huilend en lachend zullen terugkijken op de mindere perioden is dan ook heel groot.

Liefs Daniéla

[Engel]

........
Afgelopen weken was er zelfs op TV een waar charmeoffensief voor transgenders en transseksuelen. Paul de Leeuw, Debat op 2 en de film over de eerste generatie transseksuelen. Ik heb geen idee wie het allemaal gezien hebben maar de inhoud van de programma’s gaf precies weer waar ik ook ooit mee geworsteld heb. (waar elke transgender mee worstelt) En ik ben zo verschrikkelijk blij dat de transgender kinderen van nu, zich niet meer hoeven te verstoppen. Dat ze de hij of zij kunnen zijn die ze zich voelen. Dat ouders de steun krijgen om achter hun kind te kunnen gaan staan. Dat hun vriendjes en vriendinnetjes er over kunnen praten in de klas en dat het niet afgewezen wordt door een niet begrijpende buurvrouw.

Hoi Janet,
Die heb ik niet gezien, maar net wel via uitzending gemist het Paul de Leeuw in een uitzending van 10 november 2012 van Langs de Leeuw met een aantal intervieuws met transgenders(kinderen).
Inderdaad heel goed dat transgender kinderen van nu zich niet meer hoeven te verstoppen.
Engel

[Jannet V]

UMCG

Een vervolg afspraak bij de endocrinoloog. Was dat de eerste paar keren prof. Weijmar Schultz, een innemende man die in de ogen van sommige mensen misschien norser overkomt dan dat hij in werkelijkheid is, deze en vorige keer was het de opvolgster van de professor, Dr. Nijhuis. Een jonge vrouw die vloeiend de plaats van haar voorganger heeft ingenomen. Er volgde een kort gesprekje. Nee! Ik ervaar geen problemen of bijwerkingen van de hormonen, het zijn juist een aantal van die ‘bijwerkingen’ waarop ik heb zitten wachten. Eigenlijk gaat het mooier dan dat ik had durven hopen aan het begin van de HRT, 96-76-99 zullen we maar zeggen. De eerste en de laatste zijn het meest veranderd. En …, al vier kilo zwaarder! Dan nog even bloed af laten nemen voor controle, waar ik en passant nog even een complimentje kreeg voor mijn armband en halsketting en vervolgens een kopje koffie. Nog iets meer dan twee uur te gaan voor de volgende afspraak.
Als ik in een ruimte zit waar meerdere mensen zijn en doorheen lopen ben ik me maar half bewust van de blikken die af en toe mijn kant op komen. Ik heb zelf ook een onbedwingbare behoefte om mensen gade te slaan, niet om te oordelen maar om te genieten van de kleurrijke menigte, dus waarom zou een ander dat niet doen? Een beetje mijmerend concludeer ik dat de kleurtonen binnen een ziekenhuis even divers zijn als die van de regenboog. Plotseling staat er een bekend gezicht voor me! Althans, het gezicht ken ik en het verhaal wat er bij hoort ook, maar de persoon zelf heb ik nog nooit ontmoet. Martijn, van het forum en Facebook, kijkt even verrast als ikzelf. Wat een aangename draai aan een ochtend die heel erg saai leek te worden. Martijn zit net als ik in het traject bij het genderteam van het UMCG, het enige verschil is dat hij de andere kant op gaat maar we wandelen naast elkaar op de zelfde weg.
Bijna twee uur hebben we met elkaar zitten praten alsof we elkaar al jaren kenden en ergens was dat natuurlijk ook zo. We wisten alles van elkaar op het gebied van genderdysforie ook al hadden we elkaar nog nooit ontmoet, ook al was hij een hij en ik een zij. Ook al zit er veel meer dan 30 jaar tussen ons.
Soms, in een flits, besefte ik dat er mensen mee zaten te luisteren. Ik hoop dat ze beseffen dat ze getuige waren van iets heel bijzonders.

[SandraK]

Jannet, wat een mooi verhaal.

[Jannet V]

Wel of niet?

Na twee uur gezelligheid met Martijn volgde de afspraak met de medisch maatschappelijk werkster van het genderteam, Astrid Pascal, de gendermoeder. Natuurlijk komen de muren waar je tegenaan loopt aan de orde, belangrijke dingen die in het totaal plaatje veel minder belangrijk horen te zijn. De overweging of ik een functionele of een niet functionele vagina wil is veel belangrijker. In deze fase veel belangrijker dan het in stand houden van familie of vriendschappelijke contacten. Want een gedeelte van mijn wereld kan wel schreeuwen dat ik rekening met ze moet houden maar het is wel mijn lichaam, het zijn mijn gevoelens, mijn emoties en mijn toekomst. Nooit heb ik ze in de kou laten staan, altijd stond ik voor ze klaar en nu ik voor één van de belangrijkste beslissingen van mijn leven sta, mag ik ze niet raadplegen. Gewoon omdat ze er niet over willen praten. (doe maar net alsof het er niet is, dan zal het ook wel niet zo zijn)
Vanaf het begin van het traject was ik er van overtuigd dat ik geen functionele vagina begeerde. In het begin vooral aangestuurd door angsten van vroeger. Seksualiteit is een veel te beladen onderwerp geweest en toen het goed leek te moeten kunnen zijn, voelde het voor mij helemaal verkeert. Nu, behalve dat het vorige ook nog telt, geld ook een praktische kijk op het geheel. Ik ben 58 en zonder seks gelukkiger dan dat ik ooit geweest ben met. Wat moet ik met een garage als er toch nooit een auto in komt te staan? Enkel schoon houden om te voorkomen dat het in stort? Of schoon laten houden omdat ik het zelf niet meer kan?
Mijn besluit staat bijna vast. Ik kies voor een niet functionele vagina met functionele clitoris, want zonder gevoel zou ik niet kunnen leven.

[Jannet V]

Vrijdag 14 juni zal het voorgaande ongetwijfeld ter sprake komen, dan heb ik mijn eerste afspraak met de plastisch chirurg. Ook al denk ik er stellig van overtuigd te zijn, toch blijven er vraagtekens. Ergens had ik gehoopt dat er reacties zouden komen, waardoor ik er misschien op een andere manier naar ga kijken. Want ik besef heel erg goed dat ik er naar kijk vanuit mijn eigen bekrompen blik op de wereld, vanuit mijn doos ervaringen in dit leven. Ik ben de laatste die relaties objectief kan bekijken, zoals een kind weet ik helemaal niets van seks. Omdat mijn belevingen daarin altijd door een verkeerde bril gezien en ervaren zijn. Het liefst zou ik nu even roepen ... HELP!
Liefs Jannet

[Engel]

Hoi Janet,
Denk dat je het heel goed doet, waar ja hoor wie het zegt ik begin pas net.
Engel