Grenzen

[La-Clau]

Boos worden is 1 ding, maar je kunt jezelf de vraag stellen of dat het begrip binnen de maatschappij zal verbeteren, of er alleen toe zal leiden dat je als curiositeit zult worden gezien. Binnen TS-land heerst een behoorlijk specifieke terminologie, waarin ik zelfs regelmatig nieuwe termen zie ontstaan, en eerlijk gezegd moet ik zeggen dat ik zelf met sommige van die termen moeite heb.
Je kunt dus niet verwachten dat de "gewone" wereld die terminologie kent. Zelfs bij een gevestigd begrip als SRS zal een deel van de mensen toch eerder denken aan een sportuitvoering van een model auto dan aan een geslachtsveranderende operatie .
En uitdrukkingen als "ik ben altijd al een vrouw geweest" zijn voor de buitenwereld onbegrijpelijk, vooral omdat bijna iedereen zich eerst anders heeft gepresenteerd, en dus ook zo door de buitenwereld wordt gezien. Dat verander je niet in 1 zin of een oogopslag.
Aangezien de meeste mensen de "verkeerde" woorden niet gebruiken om te kwetsen word ik dus niet boos. Zijn ze werkelijk geinteresseerd zal ik het nog maar eens uitleggen, en vertellen waarom ze bepaalde woorden liever niet moeten gebruiken. In andere gevallen is het een kwestie van schouders ophalen en denken: Ze zijn niet wijzer.

Claudia

[Hedwich]

Misschien dat de nuanceringen die we hier zelf gebruiken ook wel te veel zijn voor de boze buitenwereld. "Ik wist het al toen ik klein was" gaat voor mij niet op, maar ik zou niet schromen het in in de strijd te gooien als ik mijzelf ermee voor anderen zou kunnen winnen. Triest maar trui, dan moet ik maar een soort Jip-en-Janneketaal in de strijd gooien.

[Anne1957]

Woensdag was ik in het St Antonius Ziekenhuis in Nieuwegein om bloed te laten prikken voor de endocrinoloog. Naast de prikster zat een jongedame die in de leer was. Voor zover ik dat niet begrepen had werd dat wel duidelijk door de belerende teksten van de hoofdprikster. Ik leef als vrouw, ik kom daar binnen als vrouw en ik werd verwelkomd met 'goede middag mevrouw'. Maar ja, op die sticker staat, naast mijn geboortedatum: (M).
De gediplomeerde hoofdprikster kon het niet laten dat te laten merken door de leerling prikkerin toe te voegen "Meneer heeft nogal dunne aders, dus...". Had ik haar toen een fysieke of emotionele dreun moeten geven? De naald zweefde boven mijn arm. Slecht moment. Ik was ook wel afgezeken, moet ik bekennen.
Ik heb mijn mond gehouden. Zwakte? Ik vind eigenlijk wel dat dat zwak was. Ik was ook wat verbluft. Door het onverwachte onfatsoen. Zal ik de volgende keer assertief genoeg zijn om zo'n Überprikster op haar plaats te zetten?
Ik hoop het.

Hoi Eva,

Dat is natuurlijk absoluut een verkeerde reactie van de prikdame. Feitelijk te dol voor woorden. Zelf loop ik ook in het Antonius. Ik heb via de inschrijfbalie er voor gezorgd dat ik een patientenpas kreeg waar op V stond vermeld. Misschien dat je hier iets aan hebt.

Groetjes

Anne

[Eva]

Dank je wel, Anne. Ik heb daar op de een of andere vreemde manier nog steeds geen patiëntenpas, hahaha. De persoon bij balie A van de prikkamer moest zijn pasje laten zien; mij, bij balie B, werd weer niets gevraagd.
Bij het aanvragen zal ik zeker een V vragen!
Je moet geloof ik pasfoto's meenemen voor dat pasje, is het niet?

[Arike]

Tijdje terug, een keer bloed laten prikken in het hofpoort ziekenhuis in Woerden.... Tig balies langs, steeds keurig een V laten registreren, en dat gezien in de computer
Bleek bij de volgende balie de V steeds weer een M geworden te zijn ... Zucht....

[Merel77]

Ik heb eigenlijk wel eens zin om goed boos te worden, effe flink uit mijn rol schieten, om iemand gewoon de botten vol te schelden, nagels erin 'tsssjak', maar echt: ik ben veel te netjes en dan gedraag ik mee weer. Vreselijk. Het is altijd eenrichtingsverkeer. Met mijn tantes al helemaal: altijd eenrichtingsverkeer. Dan krijg ik daar achteraf weer spijt van enzo Grrrrr

[jocyn]

Woensdag was ik in het St Antonius Ziekenhuis in Nieuwegein om bloed te laten prikken voor de endocrinoloog. Naast de prikster zat een jongedame die in de leer was. Voor zover ik dat niet begrepen had werd dat wel duidelijk door de belerende teksten van de hoofdprikster. Ik leef als vrouw, ik kom daar binnen als vrouw en ik werd verwelkomd met 'goede middag mevrouw'. Maar ja, op die sticker staat, naast mijn geboortedatum: (M).
De gediplomeerde hoofdprikster kon het niet laten dat te laten merken door de leerling prikkerin toe te voegen "Meneer heeft nogal dunne aders, dus...". Had ik haar toen een fysieke of emotionele dreun moeten geven? De naald zweefde boven mijn arm. Slecht moment. Ik was ook wel afgezeken, moet ik bekennen.
Ik heb mijn mond gehouden. Zwakte? Ik vind eigenlijk wel dat dat zwak was. Ik was ook wat verbluft. Door het onverwachte onfatsoen. Zal ik de volgende keer assertief genoeg zijn om zo'n Überprikster op haar plaats te zetten?
Ik hoop het.

Wij ervaren dat als schokkend maar heus, je kunt het de mensen maar beter vergeven en ze uitleggen hoe het zit. Emotionele of fysieke dreunen uitdelen om zoiets werkt averechts en bereik je helemaal niets mee. Veel beter is je empathisch vermogen te gebruiken en uit te leggen hoe het zit en dat het je pijn heeft gedaan. Iemand die ziet dat het je pijn heeft gedaan zal snel begrijpen dat een serieuze kwestie is.

[Eva]

Ik begrijp je. Dank je wel!

[Judiana]

er zullen altijd helaas lompe mensen blijven, diep respect toch voor je beheersing, ik was geflipt !

[Eva]

Soms ben ik een heel vals kreng, Judith. Zo denk ik na een dergelijk voorval "die heeft slecht geslapen die nacht, na zo'n kutdopmerking". En mocht dat nou niet het geval zijn, dan valt er gewoon niets meer aan dat tiep te redden. Is feitelijk haar probleem. Niet het mijne.