Letterlijk, Het dagelijks leven van een transman

[Anon20190712]

Chris, het is echt super herkenbaar wat je zegt. Ik ben het ook zo compleet zat...en ga het liefste gewoon nu al als man door het leven, zou 't iedereen willen vertellen, maar ik houd me nog in. Voornamelijk voor m'n familie,ik heb geen goede band met ze, maar heb door medische onzin de komende tijd wel veel met ze te dealen.

Over de wachtlijsten - Ik sprak het VU, ze zijn komende tijd psychologen aan het aannnemen, en hopen dat de wachttijd waar nu 8-10 maanden voor staat hopelijk snel korter wordt

[Holden]

Ik ben ook eerder begonnen met als man door het leven te gaan. In Augustus 2012 had ik mijn naam op Facebook veranderd (mijn familie kende de nieuwe naam wel maar hadden 'm nog niet echt gebruikt). Met het gebruiken van een packer begon ik ook rond die tijd. Mijn diagnostiek begon halverwege November, maar ik was er toch al mee begonnen ook al was de diagnostiek later geweest. Op dat moment (in augustus) was ik er gewoon klaar voor (en klaar mee) dus toen deed ik dat.

Het zal altijd lastig zijn voor je familie, of je het vandaag, morgen of over 3 maanden doet. Je moet doen waar jij je goed bij voelt.

[Claire]

Het zal altijd lastig zijn voor je familie, of je het vandaag, morgen of over 3 maanden doet. Je moet doen waar jij je goed bij voelt.

Ja zo is het eigenlijk wel, het moment dat jij je goed voelt en er klaar voor bent is het vertel moment.

[Gabriël]

Toen ik vorig jaar in maart uit de kast ben gekomen, ben ik stapje voor stapje al wel als de persoon gaan leven die ik wil zijn. Ik ben half uit de kast; online, vrienden en mijn therapeut weten het allemaal wel, mijn ouders weten dat ik trans ben en in transitie ga, maar nog niet mijn nieuwe naam, en de rest van mijn familie weet het niet.
Mijn vrienden en therapeut noemen me sinds mei vorig jaar Gabriël. Mijn vrienden en online kennissen noemen me ook nog 'hij'.
Ik ben begonnen met een nieuwe gardarobe aan te schaffen. Voorheen droeg ik eigenlijk alleen maar jurken, dus heb nog veel te doen/kopen.
Vorig jaar ben ik een periode ook gewoon naar de herenwc's gegaan, maar na een tijdje voelde ik me er zelf niet goed bij. Niet dat ik problemen heb gehad; al had ik 1x wel hele rare blikken gehad. (maar goed, ik liep toen ook in een roze cybergothic outfit en ik ben totaal niet passabel) De herenwc's ben ik van plan om weer te bezoeken als ik er wel iets mannelijker uitzie.
Packen doe ik niet. Dat is gewoon een persoonlijke keuze; ik heb nooit echt een penis gemist en ik vind hem ook niet heel erg nodig. Maar binden doe ik nu wel al ruim anderhalf jaar.

Het vrouw-zijn ben ik ook zat, dus ik begrijp heel goed wat je bedoelt.
Maar als jij gewoon het gevoel hebt dat je die stappen wilt nemen, gewoon doen. Daarvoor heb je het VU niet nodig. Sterker nog, ik denk dat het alleen maar positiever is bij de diagnostiek als je al enige ervaring hebt om in je wensgeslacht te leven.
En wat betreft dat het misschien te snel zou gaan voor je ouders... Je verandert niet ineens 100%. De echte grote lichamelijke veranderingen zoals hormonen en operaties zijn nog ver weg. Dus dan kan je omgeving nu alvast wennen aan je nieuwe naam enzo, en dan later ook aan de lichamelijke veranderingen. En je kunt de dingen die je nu wil doen ook in stappen verdelen natuurlijk. Je hoeft niet alles in 1x om te gooien.

[Paul]

Hey Chris,

ik herken zooooooo wat je zegt! Ik ben het ook meer dan zat om rond te moeten blijven lopen in een vorm waarin ik me niet thuis voel.
Ik ben tot heden toe welgeteld door 1 persoon in de supermarkt voor man aangezien, maar toen herstelde ze het snel weer naar mevrouw. Dat steekt, ik wil gewoon nu al passabel zijn. Ik heb ook te brede heupen, absoluut nog geen mannelijk figuur, en zeker geen mannelijke stem.
En die wachttijd is echt gruwelijk lang, daarom heb ik me toen bij PIG aangemeld. Daar is me al verteld, dat als alles mee zit, ik in de zomer al aan de hormonen kan beginnen. Heel anders dan het VU, waar ik ten hoogst pas in september/ oktober kan starten met de diagnostische fase.

Tot die tijd plan ik mijn agenda vol met van alles, om maar zo min mogelijk er over na te hoeven denken.

Maar wat je zegt; ik ben momenteel het woord 'mevrouw' jegens mij gaan haten!