Wil ze geen dochter?

[Chieftac]

De tijd in het huisje van mijn broer is voorbij en ik woon nu weer bij mijn ouders. Maar om 1 of andere rede moest van mijn moeder mijn lange haar er af omdat ze het lelijk vond staan of zo. Na veel tegengestribbeld te hebben moest ik het natuurlijk weer verliezen en de tondeuse ging er weer overheen. Dit vond ik natuurlijk helemaal niet leuk, omdat ik daarmee gelijk een groot stuk van mijn vrouwelijkheid verloor. Nu zit ik hier dus weer met een kale kop en duurt het weer een jaar voordat het weer lang is. In al deze drukte heb ik ook nog niet durven te vertellen over mijn ervaringen in de travestie die ik heb omgedaan toen ik in het huisje van mijn broer zat, omdat ik de goede paassfeer niet wou verpesten. En anders dachten ze toch dat het een 1 april grap was. Maar ik ben het eigenlijk wel een beetje zat aan het worden dat ik deze gevoelens heb en ik heb het er gewoon nog steeds moeilijk mee. Ik wil wel knopen doorhakken maar elke keer klap ik dicht als ik er over wil beginnen. Met dat korte haar zit er dus weinig anders op dan een pruik te nemen of niet meer als vrouw naar buiten te gaan, omdat ik nu niet meer echt op een vrouw lijk door dat korte haar. Misschien moet ik vanavond gewoon een keer gekleed als vrouw de kamer binnen stappen en dan beginnen met uitleggen hoe ik me voel.

[Irene_de_Vreede]

Dat klink al mishandeling.
Dat dichtklappen op het moment suprême dat ken ik ook wel,

ik wens je veel sterkte

[Anon20180501]

Hoi Chieftac,

Ik weet niet hou oud je bent maar onze kinderen bepaalden vanaf hun 14e ongeveer zelf wel welk kapsel ze wilden. Nu werden wij niet door welke ideologie dan ook gedreven maar genoten onze kinderen veel vrijheid op veel gebieden en dat heeft veel bijgedragen aan hun verzelfstandiging en zelfverzekerdheid. Respect hadden ze wel maar angst hoefde ze niet te hebben en hadden ze ook niet voor ons.
Deze basis-waarden zijn natuurlijk geen garantie voor een sfeer waarin alles bespreekbaar wordt of moet zijn (geheimpjes horen er nu eenmaal bij) maar als ze het met iets persoonlijks te moeilijk kregen durfden ze wel bij ons aan te kloppen om het te bespreken.

GD is een last waar je lang mee rond kan blijven lopen tot de situatie onhoudbaar wordt en je te rade gaat bij je ouders, maar als daar de relatie met ze niet naar is wordt dat schieronmogelijk. Je kan denk ik dan 3 dingen doen, als opwarmertje vertellen van je TV-gevoelens en beloven daar alleen aan te doen in de daarvoor bestemde gelegenheden en later, wanneer je denkt dat het wel kan, vertellen over je diepere gevoelens of, met alles wachten tot je (weer) op je 'eigen' woont of, het gewoon op tafel leggen en maar kijken waar het schip strand. Gestrand is het trouwens al lang.

Veel wijsheid en sterkte, Chieftac.

Liefs Daniéla

[Anon20180501]

Oops, ik lees net dat je 24 jaar bent en Nikkii genoemd wil worden.

Aan mijn geheugen valt niet veel meer te doen maar ik zal in de toekomst proberen de hiaten
in mijn herinneringen te dichten door van tevoren een beetje research te doen.

[Anne1957]

Zo dit is echt heftig! Zoeist doe je toch niet tegen de wil van je eigen kind in (zeg ik maar even als ouder). Echt te dol voor woorden. Wat moet je daar nu verder op zetten. Irene noemde het mishandeling. ik ben het daar eigenlijk wel mee eens. Sterkte!

[Chieftac]

Mijn moeder heeft vandaag ook mijn vrouwelijke kleding uitgewassen. Toen dit droog was kwam ze het stilletjes naar mijn kamer brengen en zei dat ze niet wilde dat ik deze kleding droeg zolang ik nog bij mijn ouders woon. Ik moest het maar ergens anders doen van haar. Ik heb dit zonder zelf een woord te zeggen, maar aanvaard. Het zal wel moeilijk worden om de komende periode de neiging tot travestie te verdringen, maar over een tijdje (pas weer in de zomer) mag ik als het mee zit weer naar de woning van mijn broer en daar kan ik dan wel weer gewoon mezelf zijn. Je zou dus kunnen zeggen dat dit een soort van coming out voor mij was ook al heb ik niet in woorden maar in daden vertelt dat ik crossdresser ben. Ik wou er eerst nog een brief schrijven aan mijn ouders over dit hele gebeuren, maar ik denk niet dat dat nu nog nodig is.

[Harro]

Ontzettend zwaar en moeilijk voor je zeg als de kern van wie jij bent er niet mag zijn.
Ik begrijp dat je dichtklapt, en ken natuurlijk niet jouw hele verhaal, maar mogelijk is het wel een idee om toch nog een brief aan ze te schrijven waarin je uitlegt waarom dit zo belangrijk voor je is en welke emoties er voor jou mee verbonden zijn. Voordeel van een brief is dat je net zolang eraan kunt werken als nodig is.
Misschien helpt het jou om in ieder geval jouw gevoelens hierover met hen gedeeld te hebben

[Aris]

zeker geen makkelijke situatie, en wat je haar betreft . Onze kinderen mochten dat ook al van af heel jong zelf uitmaken. ik en hun moeder hebben ze ook altijd duidelijk gemaakt en zo opgevoed dat zij vooral zo moesten leven en doen als ze zelf wilden, met in achtneming van normen en waarden, en die hebben ze dan ook zeker !! middelste is nu 24 jaar is begonnen met tatoeages en kleding stijl is Industrial , zijn vriendin is Cyber gothic, mijn jongste van 17 loopt al paar jaar met een grote hanekam, paars, rood , groen geblokt, neigt zelf naar punk kleding en heeft aantal piercings, en geloof me het zijn stuk voor stuk goed opgevoede beleefde kinderen en ben er reuze trots op.
wat ik wil zeggen, is dat ik het persoonlijk niet vind kunnen dat er voor jou nog wordt uitgemaakt hoe je je haar hebt, en misschien nog wel veel meer.
het is dat ik geen kamers meer verhuur anders zou ik zeggen pak je spullen en kom hier zitten