Ik denk dat het hem zit in het feit dat Sandra door Tanja is doorverwezen naar een endocrinoloog. Samen met de verwijskaart van je huisarts komt dat neer op het hebben van 'groen licht' voor de HRT.
Zo ongeveer is het namelijk ook bij mij gegaan. Om in aanmerking te komen voor vergoeding van de srs gaat de rle wel een rol spelen maar voor de hrt dus niet.
Wat wel bijzonder is is dat Sandra zelf nog niet overtuigd was of zo, iig de keuze nog niet gemaakt had. Voor mij een raadsel dat vraagt om meer uitleg.
door Tanja is doorverwezen naar een endocrinoloog. Samen met de verwijskaart van je huisarts komt dat neer op het hebben van 'groen licht' voor de HRT.
Liefs Daniéla
Hoi Daniela,
Groen licht voor HRT is toch nog niet de RLE fase? Betekent dit dan ook dat als je door een willekeurige genderpsychologe wordt doorverwezen naar een endocrinoloog in combinatie met verwijskaart dit ook een groen licht voor HRT oplevert?
Zit ik nog steeds met de opmerking van de ziektekostenverzekering dat hormoonbehandeling vergoed wordt in de RLE. Moet er dan misschien nog maar een vraag tegen aan gooien aldaar.
Vind het trouwens wel een logischer volgorde eerst hormonen dan rle
Engel
Laatst gewijzigd door Engel op 07 apr 2013, 21:12, 1 keer totaal gewijzigd.
Het protocol bij het VUmc en het UMCG verplicht wel het opstarten van de rle alvorens men mag beginnen met de hrt maar hieraan vooraf heeft men dus wel al groen licht gekregen voor de hrt, voordat je begon met de rle dus.
Eerst hrt en dan rle is inderdaad wel een logischer volgorde maar ja, logica... is dat niet iets op bèta-gebied?
Besef wel dat écht zichtbare resultaten van de hormonen lang op zich laten wachten. Wanneer je daarop wil wachten voordat je aan de rle begint duurt het veel langer voordat je in aanmerking komt voor de srs. Daarvoor moet je namelijk minimaal 1 jaar rle achter de rug hebben...
Het vu hanteert de datum van uitschrijven van recept, vanaf die datum heb je 3 maanden de tijd om om te gaan de rle in, lijkt mij verstandig dat op tijd te doen, maar je stata uiteindelijk wel zelf aan het roer en bent niets verplicht
Genoeg redenen te bedenken om de rle uit te stellen, als je bijv nog met een halve baard rondloopt, of andere reden die je verschijning als vrouw zeer ongemakelijk kunnen maken, of extern, omgeving, relatietie kids, etc
In de kern, omgaan als je zer zelf aan toe bent en dat moment voel je wel aan
Het vu zal daarin ook niet enorm streng zijn en heeft liever dat je meer tijd neemt
Het P.I.G hanteert zover ik weet ook ongeveer deze protocollen.Het P.I.G. had vorig jaar een wachtlijst van 4,5 maand voor een intake gesprek,na de intake ga je gelijk door naar diagnostiek en deze duurt om en de nabij 4 maand met ongeveer om de 2 week een gesprek van 1,5 uur.Het P.I.G. kijkt niet alleen naar iemands mogelijkheid van genderdysforie maar neemt de gehele individu mee en ook e.v.t de omgeving/naasten van de transseksueel. Na de diagnostiek krijg je een second opinion en daarna e.v.t. groen licht en een doorverwijzing naar een endocrinoloog.Het P.I.G. hanteert een RLE+HRT van minimaal 12 maand en om de 6 week een gesprek met je psycholoog.Heb je bij het P.I.G. geen groen licht dan krijg je ook niet de diagnose genderdysforie en ook geen doorverwijzing naar een endocrinoloog. SRS via het P.I.G. is inderdaad een ander verhaal,een zorgverzekeraar hanteert de kosten van een SRS dat ze bij het VUmc kwijt zijn en dat is om en de nabij 10K Euro.Voordat bedrag kun je via het P.I.G. dus een SRS doen.In Thailand lukt het voor dat bedrag maar bij onze zuider-en ooster buren heb je 5K extra nodig die je dus uit eigen zak moet betalen.Maar bij elke transseksueel die via het P.I.G. een transitie ondergaat dan wel een SRS doen zorgverzekeraars moeilijk en bij elke individu moet het P.I.G. dreigen met een uitspraak eerder gedaan door CVZ en zeker bij een SRS blijven de verzekeraars moeilijk doen.Via het P.I.G. kun je dan in contact komen met een andere transseksueel die als Pioneer een SRS heeft uitgevochten via het gerecht en deze persoon helpt het P.I.G. zo nu en dan met moeilijke zorgverzekeraars en dan met name Menzis.Dit laatste heeft mijn psycholoog mij zo uitgelegd.
Maar voor iemands RLE en het omgaan naar het gewenste geslacht denk ik dat je daar tot op bepaalde hoogte zelf inbreng en invulling aan kan geven.Ik denk niet dat de 3 zorgcentrums daar veel onderscheid in maken.In mijn geval,ik was al om voordat ik ook maar ooit bij het P.I.G, was geweest en voordat ik met hormonen begon.Ik wilde gewoon niet meer als man leven en ik kon het ook niet meer.Ik lees wel verhalen dat sommige mensen pas omgaan als ze echt moeten en dat is een een puntje wat ik ergens niet begrijp.Ik begrijp wel dat omgeving/werk/uiterlijk/passabel/lichaam iemands omgaan kan tegen houden,moeilijk maken.Maar hoe je draait of keert,uiteindelijk moet je om of je moet stoppen met je transitie en of je nu vroeg om gaat of laat,het is even moeilijk.Het blind staren op uiterlijke kenmerken is zinloos,als die al komen dan gebeurt dat pas als iemand maanden zo niet jaren aan de hormonen is.Een meisje van 11/12 doet er ook jaren over om borsten te krijgen en die groeien(uitzonderingen daar gelaten) ook niet in een paar maand tot een volle buste.
Ik heb zelf ook behoorlijk de tijd genomen om mensen in mijn omgeving te laten wennen aan het idee dat ik een vrouw ben en geen man,des ondanks heeft dat mij toch een onherstelbare breuk opgeleverd met mijn partner.Op mijn ex partner en haar familie na heeft de tijd mij goed gedaan,iedereen is langzaam mee gegroeid met mij en daar pluk ik nu de vruchten van.Ik ben volledig opgenomen door iedereen als vrouw,ik word benaderd met vrouwelijke termen.Mijn psycholoog heeft mij ook gecompleteerd hoe ik alles heb aangepakt en hoe ik mensen de ruimte heb gegeven.En dat allemaal zonder begeleiding van welke zorg instelling dan ook.Ik had vorig jaar 5 december mijn eerste gesprek en was toen al volledig om.Ik ben de ander persoon niet en ik begrijp best dat omgaan moeilijk is en dat mensen er tegen opzien.Ik heb ook nachten wakker gelegen van hoe het e.v.t. zou kunnen gaan maar eigenlijk zijn al mijn nacht merries niet uit gekomen.Dus Engel,hoe je het ook graag wil eerst HRT en dan RLE of wat dan ook,dat het niet opgaat en je die sprong in het duister toch moet maken.Wij allen hebben die sprong moeten maken en een leven half half biedt ook geen soelaas.
Nadat ik officieel was gediagnostiseerd door de PIG was ik er nog niet zo zeker van dat ik ook echt als vrouw zou gaan leven. Alvast starten met hormonenzou me helpen helderheid voor mezelf te krijgen en dat kreeg ik ook. Ik heb dus inderdaad als man een korte periode hormonen gebruikt. Ik vond het echt superfijn dat het op deze manier kon bij de PIG. De endocrinoloog, van Houten, werkt samen met de PIG en hij was heel duidelijk: als de PIG zegt dat het goed is dan is het voor mij ook goed. Van de zorgverzekeraar heb ik geen rekeningen ontvangen. Ontharen wordt niet vergoed.
Die 3 maanden komt als ik het goed heb uit de 'internationale' Standards Of Care (SOC). Als de diagnose gesteld is mag je starten met HRT. Er word geadviseerd dat je dan binnen 3 maanden gestart bent met je commingout en uiteindelijk omgaat en start met de RLE. De 3 maanden is als ik het goed heb een tijd waarin de HRT nog gestopt kan worden, er zijn nog geen onomkeerbare gevolgen. Voor het geval dat je toch gaat twijfelen door de ervaringen die je opdoet.
Zelf snap ik heel goed waarom je eerst de HRT doet en dan pas omgaat. Zelf zou ik dat ook graag zo willen. Daarom ben ik al met laser ontharing begonnen. Mijn baardharen zijn erg dik en donker. Hoe goed ik ook scheer en camoufleef je blijft het zien. Ik heb slechte ogen maar zelfs ik zie het 's morgens in de spiegel. Zeker 's avonds is het overduidelijk. Ook probeer ik zo snel mogelijk met HRT te gaan starten, ik ben daar al het een en ander voor aan het regelen. Desnoods ga ik dit via het zwarte circuit doen, al heeft dit niet mijn voorkeur. Van het weekeinde ben ik daar ook hard tegen aan gelopen.
Tegelijkertijd ben ik wel al langzaam aan het omgaan. Ik bouw al een vooraadje make-up en kleding op en gebruik deze ook af en toe. Voor een deel van mijn vrienden kring ben ik al om en wordt ook als vrouw opgenomen en aangesproken. Waarschijnlijk zal ik voor een groot deel of geheel om zijn als ik met de diagnose begin bij het VUmc.
Ik betaal dus ook momenteel mijn transistie uit eigen zak. En hoop dat alles snel gaat en de verzekering de kosten snel zal overnemen. En misschien dat het zelfs lukt om met terug werkende kracht rekeningen in te dienen. Als dat niet lukt is dat een prijs die ik overheb voor het stukje geluk en gevoel dat ik er voor terug krijg.
@Daniéla Aafke Vicky SandraK LauraB
Hartelijk dank voor jullie uitleg. Snap echt wel dat het voor iedereen moeilijk was/ of nog moet worden om om te gaan. Dat zal voor mij niet anders zijn. Wat ik wel moeilijk vind is dat er al zovelen zijn(of misschien zie ik dit niet goed)die al voor de diagnostische gesprekken begonnen zijn al als vrouw door het leven gaan. Dat maakt mij soms zo moedeloos als ik dat lees. Want ik kan(durf) dat nog niet zou het wel willen. Ben op dit moment al blij dat ik alles verteld heb aan vrouw en dochter en dat ze er zo goed mee om gaan. Het is allemaal nog maar zo kort geleden en ik sta nu nog volledig in mijn "oude"leven.(Over een maand heb ik er 40 jaar werken opzitten, op 4 jaar HBO na.) Op dit moment zie ik nog niet dat daar heel snel of abrupt een einde aan kan komen. Ook denk/hoop ik dat tijdens de gesprekken er voor mijzelf ook meer duidelijkheid komt, want voor mij is dat n.l. nog niet helemaal het geval. Wel wat ik niet wil zijn, maar ook dat ik geen srs wil. Toen ik bij mijn psychiater kwam met een aantal problemen waaronder GD heeft zij mij gezegd dat het goed is om dat verder te onderzoeken bij het VUmc. Dat wilde ik inmiddels zelf ook, en dat moet ik dus eerst doen maar helaas moet ik daar zo lang op wachten. En van dat wachten ga ik teveel nadenken. In mijn hoofd ben ik dus al 1.5 jaar verder en sta ik morgen al voor de keus. Niet goed natuurlijk,(want zo'n proces gaat natuurlijk met kleine stapjes) want zo maak ik mezelf helemaal gek en erg moeilijk. Misschien moet ik dit allemaal niet zeggen maar ik zit er zo mee. Nogmaals bedank voor de uitleg en misschien schijnt morgen wel de zon.
Engel
LauraB schreef:Die 3 maanden komt als ik het goed heb uit de 'internationale' Standards Of Care (SOC). Als de diagnose gesteld is mag je starten met HRT. Er word geadviseerd dat je dan binnen 3 maanden gestart bent met je commingout en uiteindelijk omgaat en start met de RLE. De 3 maanden is als ik het goed heb een tijd waarin de HRT nog gestopt kan worden, er zijn nog geen onomkeerbare gevolgen. Voor het geval dat je toch gaat twijfelen door de ervaringen die je opdoet
Imho vind ik dat er toch te vaak te lichtvaardig over de schadelijke gevolgen van hormonen gedacht wordt... ook binnen die drie maanden... het gooit je hele hormoonhuishouding door de war, beinvloedt de werking van je lever en je andere interne organen... en over de effecten op lange termijn is al helmaal nauwelijks iets bekend...ik ben van mening dat als je serieus denkt de optie nodig te hebben om na drie maaanden te stoppen, dan moet je helemaal niet aan de hrt beginnen.
Als je het aankan zou ik adviseren: start eerst je rle en daarna pas je hrt... kan je in je rle weloverwogen bepalen of je wil gaan starten met laseren e.d., want ook dat is grotendeels onomkeerbaar... en overigens zijn laserbehandelingen vaak effectiever als je dat doet voor je hrt, want dan zijn je haren nog dikker, stugger en donkerder, en zijn dus vatbaarder voor de energie van de laser
"You try to forget but it's impossible
That song stays in your head and it's unbearable
It says remember who you are remember what you want"
