Opweg

[Anon20180501]

Hai jannet,

Wanneer je (zeer) vervelende ervaringen hebt met seks kan dat leiden tot afwijkende gevoelens en gedrag op latere leeftijd. (vooral als er geweld aan te pas is gekomen) zie je vaak dat men later doorschiet op seksgebied, soms tot in het extreme aan toe, maar het kan ook zijn dat je een afkeer ontwikkelt tot zelfs aseksueel van aard.
In alle gevallen is het raadzaam om zoals jij deskundige hulp in te schakelen. Als leek of ervaringsdeskundige hier je eigen visie over geven of proberen te adviseren kan een welkome aanvulling zijn maar als daar werkelijk in de praktijk iets mee gedaan zou worden kan dat ook helemaal verkeerd aflopen.

Ik wens je samen met je hulpverleenster veel wijsheid toe met het duidelijkheid scheppen voor jezelf.

Liefs Daniéla

[Gwendolyn]

janet, ik ben ook 58, en inmiddels een jaar post op. ( UMCG / Dr. Middelberg ) het kan best wel handig zijn, een garage, voor de auto die er misschien ooit komt. En leeg of vol, het is en blijft een aanwinst voor je woning.

Heb je een functionele vagina, kun je er evt gebruik van maken. Qua operatie maakt het niets voor jou uit, het kan voor hetzelfde.
Later aanpassen is er niet bij. Wat nu niet is, ( een partner / seks ) kan komen.

Gwendolyn

[Raisa]

Ik vind het wel een hefig besluit om voor een srs te kiezen. Ik hoop dat de chirurg je goed kan voorlichten over de mogelijkheden en de risico's.

[Jannet V]

De SRS gaat er komen Raisa, dat wist ik al bij mijn coming-out. Dat ding daar beneden hoort niet bij mij, vanaf het besef dat het daar zat heb ik het al proberen te verbergen. En als het een eigen leven ging leiden wist ik me geen raad. Vroeger niet, later niet en ook niet toen ik al twee kinderen had. Het was een kut streek om mij een lul te geven. (Sorry. Het was een vaginale dwaling om mij op te zadelen met een penis) Voor mij is de SRS een must, ik wil niet meer met een P. Er hangen te veel negatieve dingen aan, het hoort niet bij mij. De liefde voor mijn penis begon pas toen ik besefte dat ik het nodig was om te kunnen zijn wie ik ben.
Gwendolyn. Zou je het erg vinden als ik een keer bij je kom praten, het liefst voor 14 juni?
Liefs Jannet

[velouria]

De ooievaars hebben het maar druk, zou je denken. Want krijg je geen spijt van je kinderen dan als je zo'n afkeer hebt van je wagen?Want het hebben van een Rolls-Royce lijkt minder belangrijker te zijn dan het hebben van een garage, waarvan de schuifdeur niet openkan. Best wel apart wanneer je jarenlang auto hebt gereden en toch ineens beseft dat je geen rijbewijs hebt...

[Gwendolyn]

De SRS gaat er komen Raisa, dat wist ik al bij mijn coming-out. Dat ding daar beneden hoort niet bij mij, vanaf het besef dat het daar zat heb ik het al proberen te verbergen. En als het een eigen leven ging leiden wist ik me geen raad. Vroeger niet, later niet en ook niet toen ik al twee kinderen had. Het was een kut streek om mij een lul te geven. (Sorry. Het was een vaginale dwaling om mij op te zadelen met een penis) Voor mij is de SRS een must, ik wil niet meer met een P. Er hangen te veel negatieve dingen aan, het hoort niet bij mij. De liefde voor mijn penis begon pas toen ik besefte dat ik het nodig was om te kunnen zijn wie ik ben.
Gwendolyn. Zou je het erg vinden als ik een keer bij je kom praten, het liefst voor 14 juni?
Liefs Jannet

Je bent van harte welkom!!!

Liefs
Gwendolyn

[Jannet V]

Ik lees een boek.

Jarenlang probeer ik weer te kunnen lezen. Meestal stop ik ruim voor de laatste pagina. Niet omdat het boek me niet interesseert maar omdat ik zelf verzand in diep gewortelde emoties, aangewakkerd door de woorden in het schrijfsel. Voortijdig moet ik dan afhaken omdat het me niet meer lukt om de letters duidelijk te zien.

Ergens in de jaren 90 van de vorige eeuw had ik een parttime baantje naast mijn taak als huisfiguur. Twee dagen werken bij het plaatselijke tuincentrum. Mooie jaren en mooie mensen om te ontmoeten. Zo ook leerde ik daar een oudere mevrouw kennen die in Bonhagen woonde. Mevrouw Zikken, een vrouw met een hart die heel erg kil overkwam, geen oma maar meer een soort verbitterd iemand die niet tevreden was met haar leven. In haar rode brommobiel kwam ze in het voorjaar perkplantjes en potgrond halen.
Jaren later, toen ik zelf in Bonhagen woonde, leerde ik meer over haar. Ze was schrijfster en had al een heleboel titels op haar naam staan. Ze had een poosje in het dorp gewoond maar kon daar de inspiratie niet vinden om te kunnen schrijven. Dat moet voor een schrijfster verschrikkelijk zijn dus ik snapte heel erg goed dat ze terug wou naar Bonhagen. Toen wij onze zelf gebouwde blokhut betrokken, mei 2005 en de tijdelijke woning op nummer 12 vrij kwam, is zij daar gaan wonen en werd daarmee een buurtgenoot. Af en toe zag ik haar een keer, ze was behoorlijk slecht ter been en via de rollator werd het al snel een rolstoel. Voortgeduwd door haar dochter die regelmatig op bezoek kwam of iemand van thuiszorg. Ze zal me niet hebben zien veranderen want haar ogen waren ook al te oud geworden voor haar leeftijd. Een maand geleden is ze overleden op 93 jarige leeftijd. En een week geleden kwam ik bij toeval tot de ontdekking dat ze in 1965 een boek geschreven heeft waarin één van de hoofdpersonen duidelijk leed onder genderdysforie. Gistermiddag lag het in de brievenbus, “Code voor Dander” van Aya Zikken.
Ik lees een boek over een transgender, vrouw naar man en ik hoop dat het lukt om de laatste pagina te halen.
Onderhand ben ik al halverwege en ik ben dingen tegen gekomen die ik van mezelf herken. Dander, de tweede hoofdpersoon in het boek lijkt een denkbeeldig iemand te zijn. De andere ik van de eerste hoofdpersoon. Een soort haat liefde verhouding maakt dat ze Dander soms vervloekt en op andere momenten niets liever zou doen dan hem omarmen. Hij die eigenlijk geboren is als zij. Ergens heb ik de indruk dat de schrijfster destijds (1965) heeft geworsteld met haar eigen genderidentiteit.
In de jarenlange aanloop naar mijn coming-out, heb ik menig maal Jannet vervloekt maar steeds meer bleek dat ik geen moment zonder haar kon. In het boek van Aya bespeur ik precies het zelfde.
Maar ik ben pas halverwege, misschien komt er nog wel veel meer uit de kast, of juist niet.

[Jannet V]

Velouria schreef
De ooievaars hebben het maar druk, zou je denken. Want krijg je geen spijt van je kinderen dan als je zo'n afkeer hebt van je wagen?Want het hebben van een Rolls-Royce lijkt minder belangrijker te zijn dan het hebben van een garage, waarvan de schuifdeur niet open kan. Best wel apart wanneer je jarenlang auto hebt gereden en toch ineens beseft dat je geen rijbewijs hebt...

Hoe zou ik spijt van mijn kinderen kunnen krijgen. Vanaf de geboorte waren ze mijn zorg, elk lachje, elke slapeloze nacht, elk darmkrampje, bijna elke luier, elk hapje, de eerste woordjes, gaan staan, lopen, de wereld verkennen, naar school, tot de eerste liefdes perikelen. Voor elk van hen ben ik slechts een paar seconden vader geweest en dat hebben ze niet bewust mee gemaakt.

[Jannet V]

Afgelopen week ontving ik een brief van het UMCG. Niet zo verwonderlijk, want ik krijg er wel vaker post van. Precies een jaar na het tweede gesprek met Dr. Jaiwan, de psychiater van het genderteam. Een jaar geleden kreeg ik te horen dat ik in het volgende gesprek met hem het groene licht zou krijgen. Ik kan me als de dag van gisteren herinneren hoe blij ik toen was. En een jaar later ligt er een brief voor mijn neus. Waarom weet ik niet maar enigszins nerveus trek ik het plakbandje, waarmee de brieven van het UMCG altijd gesloten worden, los. Haal het pakketje papier er uit en begin te lezen.

Geachte mevrouw Vos,

Wij hebben voor u een afspraak gemaakt op de polikliniek Plastische Chirurgie op:

Vrijdag 14 juni 2013 om 14:30 uur bij Dr. T.R. Middelberg

Wel een maand eerder dan dat ik had durven hopen. Tijden mijn vreugde dansje kijkt Boomer (de huisbewaker die je de stuipen op het lijf jaagt zodra je hem wakker gemaakt hebt) een beetje verdwaast mijn kant op alsof hij wil zeggen: “Ja hoor, het zat er al een poosje aan te komen maar nu is ze echt gek geworden.”
Over minder dan twee maanden mag ik mijn operatie door gaan nemen met de Chirurg. Wat mijn wensen zijn en wat de mogelijkheden. Ik kan haast niet wachten maar moet wel. En ergens ben ik ook wel heel erg zenuwachtig, er komt een moment dat ik mijn hij bloot moet geven. Ook al heeft de Chirurg vaker met dat bijltje gehakt, (sorry voor de woordspeling) toch maakt het mij nerveus.
Begin volgend jaar zal de operatie zijn. (denk ik) Daar zie ik dus helemaal niet tegenop. Stapje voor stapje en dan zal alles goed komen.

[Gwendolyn]

Gefeliciteerd Janet, blijf zitten tijdens de enkele haltes die de sneltrein aandoet, geniet van het uitzicht en voor je het weet zal je het eindstation horen omroepen!
Eindelijk gearriveerd, eindelijk "thuis".

Gwendolyn