Opweg

[Jannet V]

Gwendolyn schreef,
Eindelijk gearriveerd, eindelijk "thuis".

Dankjewel, ik kreeg het even koud van deze ware woorden.

Jannet

[Anon20180501]

Van mij ook gefeliciteerd, Jannet.

Zullen we ongeveer dezelfde tijd de operatie ondergaan...

[Venka]

gefeliciteerd Jannet,

Als ik jouw verhaal zo lees gaat het toch nog betrekkelijk snel,fijn voor jou.

[Jannet V]

Moederdag

“Weet je al waar je met Moederdag zult zijn?”, zegt de vertrouwde stem van m’n vriendin.
Ik was nauwelijks wakker en meteen werden de grijze hersencellen aan het werk gezet. En terwijl ik er over na dacht maakte een blinde paniek zich van me meester en begon ik te beseffen dat ik dat onderwerp bewust uit de weg gegaan ben. Moeder ben ik niet, mijn eigen moeder leeft al bijna 23 jaar niet meer en er knaagt een gevoel dat ik de Moederdag van m’n vriendin in de weg zou kunnen zitten als ik hier zou blijven. Omdat haar zoons mij niet willen ontmoeten. En meteen besef ik glashelder dat de voorgaande redenen voor een besluitvorming enkel een rookgordijn zijn.
Het begrip Moederdag ga ik uit de weg omdat ik de pijn niet kan verdragen veroorzaakt door het gevoel wat er bij hoort, de erkenning die ik zo graag gehad zou hebben, een oorkonde met “Voor de Liefste Mama” in plaats van “Voor de Beste Papa”. “Thuis” is niet de plaats om te zijn op dit moment, niet omdat de vriend van mijn ex er nog is en ook niet omdat ik uitgerekend op Moederdag daar niet wil zijn. Het heeft niks te maken met het gevoel wat anderen bij mij veroorzaken maar het is iets in mezelf. Een spook dat me onbewust al jaren kwelt, soms was hij even tastbaar. Zoals die keer in de supermarkt 20 jaar geleden, toen ik van de eigenaresse een klavertje vier in een potje kreeg. Omdat het voor mij ook een beetje Moederdag was. Spoken die geen spoken waren maar diepere verlangens, waardoor ik met het grootste gemak op een emotioneel spoor werd gezet.

Vanochtend (Moederdag)
Je kwam de slaapkamer in met koffie voor mij en thee voor jezelf … en een gesloten envelop. Wie de afzender was, daar had ik al iets van opgevangen, mijn oudste dochter.
Binnenin zat een prachtige parfum verstuiver en een kaart met ontroerend opschrift.

Lieve Papa,

Vandaag (Moederdag) een cadeautje voor jou. Niet omdat je mijn mama bent of wordt, maar omdat je dat wel graag had willen zijn.
Ik hou van jou.
Kom je snel een keertje bij me eten?

Kusje Leitje

[Jannet V]

Vroeger was dit thuis.

Boomer was blij om me terug te zien en houdt me nu ook constant in de gaten, zodat ik er niet weer “stiekem” tussenuit kan knijpen. Terug in het huis wat zoveel jaren veilig is geweest. Tijdens de grote depressie was het een omgeving waar ik me steeds heel erg op m’n gemak kon voelen, hoe heftig mijn herinneringen en de triggers ook met me op de loop gingen. De bank was veilig, het bed was veilig, het uitzicht, de schommelstoel op de veranda, eigenlijk elke vierkante centimeter. Raar dat het nu helemaal voorbij is.
En ergens natuurlijk ook helemaal niet. In het begin kon ik heel erg goed verdragen dat ik met mijn ex onder één dak woonde, dat haar vriend kwam logeren en dat daarmee mijn bed zijn bed was geworden. Maar de hormonen maken me bewuster van de kromme situatie die in de loop van de tijd is ontstaan.
Mijn karakter veranderd natuurlijk niet maar zonder het mannelijke toneelspel komt mijn gevoel wel veel dichter bij de echte waarheid. Misschien dat het voor heel veel mensen lijkt alsof ik wel heel iemand anders word maar niets is minder waar. Mijn echte ik is niet altijd zoals ik me voor gedaan heb. Mijn echte ik was een vrouw die zich als manfiguur staande probeerde te houden in de wereld die alles al ruim voor mijn geboorte had ingedeeld in hokjes. En dat ene hokje heb ik me eigen gemaakt, tegen beter weten in.
Nu zit ik hier als vrouw in een huis waar mijn ex partner en haar vriend een stempel gedrukt hebben op alles. Dat is niet iets wat ik hen aan kan rekenen maar dat is iets wat bij mij heel veel beweging veroorzaakt in mijn emotionele leven. Ik krijg als het ware de rekening gepresenteerd van mijn jarenlange verstoppertje spelen. Niet door iemand van buitenaf, maar door mijn eigen gevoel. Het begrijpen dat een man is wat mijn ex altijd heeft gezocht en het beseffen dat ze nu die man gevonden heeft. En daarnaast accepteren dat ik als vrouw nooit het bed met een man zal delen, met een man wil delen! Dat maakt het aanwezig zijn geweest heel erg moeilijk en het aanwezig zijn van hem, als ik er ben, nog veel moeilijker. Het ligt niet aan de anderen, het is een ontdekkingsreis die ik zelf moet ervaren. Ik heb een rijk geestelijk verleden en dat is wat me nu ongetwijfeld heel erg parten speelt. Als “jongen” was er nooit de vader die een jongen nodig is. Als meisje had ik een moeder die een moeder voor me was. Als puber heb ik me verplicht bij de jongens moeten voegen, want voor de meisjes was ik anders. Als dienstplichtig soldaat heb ik dingen moeten doen die de grens van mijn aanvaardbare heel er dicht benaderden en eigenlijk schoot het heel ver over mijn grens. Er hadden kerels moeten staan maar ik niet! En toch gebeurde het. De emotie die aan dat stukje van mijn leven kleeft, zorgde dat ik daarna enkel nog veiligheid zocht. Vanaf mijn 22ste ben ik ondergedoken in een wereld die voor mij veilig genoeg was om in te leven. Met een masker en zeer overtuigend toneelspel.
En nu, na 36 jaar is in die zelfde wereld bijna alle gewaande veiligheid zoek. Nu ik mijn masker heb afgegooid, sta ik als Eva in een wereld van geklede mensen. Naakt en heel erg moe. Gelukkig zijn er mensen die mijn gevoel begrijpen, gelukkig sta ik niet alleen.

[Gwendolyn]

Jannet, hier, bij mij zijn altijd twee armen die jou met alle liefde omarmen, .
Je staat er inderdaad wat dat betreft niet alleen voor. Maar voor jou handelen kan niemand anders, dat weten alle transseksuelen. Dat kan een weg van enorme persoonlijke eenzaamheid en strijd zijn. Is mij ook niet vreemd. Elkaar steunen kunnen anderen echter wel. Je bent goed op weg, en je dochter heeft ook iets heel bijzonders laten blijken, gegeven, iets wat jullie beiden ongetwijfeld ook met beide armen omarmd zullen hebben.

Liefs
Gwendolyn.

[Ilse]

Moederdag
Lieve Papa,

Vandaag (Moederdag) een cadeautje voor jou. Niet omdat je mijn mama bent of wordt, maar omdat je dat wel graag had willen zijn.
Ik hou van jou.
Kom je snel een keertje bij me eten?

Kusje Leitje

wat goed van je dochter en het briefje is misschien wel het leukste cadeau wat jij met moederdag kan krijgen

[Jannet V]

Dat briefje was het mooiste wat ik ooit gekregen heb, van wie dan ook.

[Engel]

Hoi Jannet,
Zeker een heeeeel mooi briefje van je dochter.

[Jannet V]

Het is anderhalf jaar geleden ongeveer. Voor de eerste keer kwam ik niet meer bij mijn reumatoloog als de man die ik altijd gespeeld had. Als in gedachten verzonken pakt ze mijn dossier van de balie, kijkt van wie het is en zegt: ”Meneer Vos?” Ze kijkt mijn richting uit en zegt half verbaasd: “Mevrouw Vos!” We groeten elkaar en ik loop met haar mee naar haar kantoor. We gaan zitten en ze vraagt met een nieuwsgierige glimlach: “Hoe gaat het!” Stralend vertel ik hoe het afgelopen half jaar geweest is en hoe het met de reuma gaat.
“Vorige keer vertelde je al dat het tussen je oren helemaal klopte. Ik vroeg me al af wat daar de reden van was maar nu begrijp ik het.”
We hebben het uitgebreid over het traject bij het Genderteam van het UMCG en plotseling zegt ze: “Het zou best eens kunnen dat als je met hormonen begint, de reumaklachten gaan afnemen. Het kan zelfs zo zijn dat het helemaal stopt!”
De hoop dat ik ooit nog eens geen last meer zou hebben van pijnlijke gewrichten of langdurige ochtendstijfheid, had ik na 20 jaar al helemaal opgegeven. De Enbrel (een modern reuma medicijn) had zeker heel veel verlichting gegeven en de ontstekingen bijna gereduceerd tot nul. Een paar weken nadat ik aan de hormonen was begonnen, voelde ik dat mijn lichaam heel snel bij mijn geest ging passen. Op een voorstel van de reumatoloog ben ik de Enbrel gaan afbouwen, waar ik bang voor was, dat de klachten terug zouden keren, gebeurde niet. Juist het tegenovergestelde was het geval, wat ik nog aan klachten had nam verder af. Nu na 9 maanden hormonen lijken zelfs de vergroeiingen in mijn gewrichten voor een groot deel te verdwijnen. Handen, polsen en zelfs mijn linker knie, die na een operatie in 2005 altijd dik is gebleven, krijgen steeds meer hun oude vorm terug. Er vormt zich eindelijk een evenwicht!