Het vertelt aan een deel van mijn omgeving...

[Meisje1991]

Vandaag heb ik met mijn zus en haar vriend erover gesproken, mijn moeder was eindelijk een middag van huis (=naar de kerk). Ze namen het erg goed op, even goed als hun reactie in de e-mail

We hadden het ook over gehad hoe het te vertellen aan mijn moeder. Ze waren het allebei mee eens dat moeders reactie wel eens heel vervelend kon zijn en dat ze het niet kon begrijpen en zo. Ze raadde mij aan om het pas te vertellen als mijn begeleider erbij is, maar het 2e probleem is het feit dat mijn moeder doordeweeks overdag niet thuis is en de begeleider in het weekend niet werkt. We konden geen goede smoes bedenken om moeder een donderdag "thuis te houden".

Daarna stelde ik voor om het middels een briefje te doen. Mijn zus en haar vriend willen mij wel ermee helpen door het briefje aan mijn moeder te geven en ook om de eerste reactie op te vangen en/of het e.e.a. toe te lichten indien nodig. Ik durf er namelijk niet bij te zijn, wat zij wel heel goed kunnen begrijpen.

Wat ik nu heb gedaan, is een (qua Nederlandse taal zo simpel mogelijk) briefje geschreven en aan mijn zus gegeven. Daarna ben ik vlak voor etenstijd het huis uit gegaan onder het mom van "ik ga wat bussen zoeken met een vriend en eet daarna wel McDonalds". Het briefje gaat mijn zus geven aan mijn moeder na het eten (zodat de sfeer tijdens het eten niet verpest wordt). Ze denken namelijk wel dat moeder "uit haar dak" zal gaan van kwaadheid


Ik wacht nu dus elders even met (héél veel) spanning af wat de reactie van mijn moeder zal zijn. Van mijn zus mag ik op afstand luisteren naar wat de reactie van moeder is. Ze zijn nu aan het eten. Ik hoop echt dat het meevalt en dat ik vanavond nog opgelucht naar huis kan.

Ondertussen moet ik nu wel even kijken wat ik zelf ga eten... normaal heb ik altijd trek in McDonalds, maar nu heb ik werkelijk nergens trek in Misschien toch maar nog een stukje verder rijden en en dan wat "droogvoer" eten in de auto

[EdwinJulian]

Heel veel succes met het wachten! Gelukkig heb je in ieder geval je zus en haar vriend achter je staan en willen ze je zo te lezen ook echt helpen en steunen hierin!

[Meisje1991]

De reactie van mijn moeder leek relatief mee te vallen, ik heb voornamelijk ongeloof gehoord. Ze had wel heel lang gepraat met mijn zus en haar vriend.

Ik ben nu onderweg naar huis toe, nog een dik halfuurtje rijden. Mijn zusje sms'te dat de spanning thuis grotendeels voorbij is, maar toch ben ik nog wel wat nerveus.

[Claire]

wow KW succes hoor en heel dapper van je

[Meisje1991]

De reactie van mijn moeder viel/valt relatief erg mee. Toen ik thuis kwam werd er niet direct wat over gezegd. Ze deed eerst nog alsof er niets aan de hand was. Pas later in de avond begon ze erover. En vandaag sprak ze er ook even over.

Ze vindt het aan de ene kant niet zo erg, maar aan de andere kant is ze bang voor de reacties van anderen, zowel aan mij als aan haar. En ze denkt (vreemd genoeg...) ook meteen aan de reactie van de buren, ze is bang voor pest/treitergedrag. Er is ook een stuk ongeloof bij haar aanwezig.

Wat ik had begrepen uit hetgeen wat moeder vandaag tegen mij had gezegd, is dat ze het niet echt steunt, maar het ook niet afwijst. Ik heb meer de indruk dat het iets is als "het is jou keuze, ga je gang, maar zorg wel dat je eerst goed over de gevolgen nadenkt". Meer zegt ze er niet over.

Ik vind het op zich eigenlijk al positief dat ze het niet afwijst


Wat ze niet tegen mij heeft gezegd, maar wel tegen mijn zus en haar vriend, is dat ze het totaal onbegrijpelijk vindt dat ik mij kan voelen als een meisje terwijl ik wel op meisjes val. Ze hebben het wel voor me uitgelegd aan mijn moeder, maar die kon het nog steeds niet begrijpen. Ik denk dat moeder het er wel bij laat, want tegen mij heeft ze er niets over gezegd. Verder heeft ze ook aan mijn zus gevraagd of ik al een meisjesnaam had bedacht, maar deze vraag heeft ze niet meer aan mij gesteld.


Ik ben blij dat mijn zus en haar vriend mij hebben geholpen om het te vertellen aan mijn moeder en voor mij al die eerste vragen hadden beantwoord. Van wat ik kon horen, hadden ze het goed gedaan, veel beter dan ik zelf had gekund. Ik zou al lang "dichtgeklapt" zijn door de zenuwen en door de manier waarop moeder het had gevraagd

[Anon20180501]

Je kan terugkijken op een heel geslaagde coming-out, kw.

De dingen die je moeder bezighouden zijn heel normaal en dat ze je zus heeft gevragen of je al een meisjesnaam had bedacht is zelfs heel bijzonder in zo'n vroeg stadium.

Proficiat!

[Harro]

Fijn voor je zeg, dat het allemaal relatief goed heeft uitgepakt. Dapper dat je de moed had om het te vertellen

[Meisje1991]

Dank voor de reacties


Ik had gisteren een gesprek op school met mijn mentor en de vakdocent hierover:

Ergens zit ik trouwens wel aan te denken om na de zomervakantie als meid naar school te gaan (en als dat zo is, ook mijn roepnaam aan te laten passen). Dan moet ik het ook om praktische redenen thuis wel eerst bespreekbaar gaan maken. En daarna ook voorleggen bij de mentor op school, zij moet er wel achter staan vind ik. Ik word na de vakantie namelijk teruggeplaatst naar de klas waar ik begin dit jaar weggepest was. Dat is een punt waar ik echt héél goed over na moet denken, ondanks dat ik het wel echt heel graag wil.

Op zich zijn ze trots om te horen dat ik die stap wil zetten (en ook beetje geschrokken, ze zeiden dit nog nooit meegemaakt te hebben in de 10+ jaren dat ze op deze school werken).

Toch willen zij dat ik er nog eens héél goed over na ging denken, want zij zien nog wat "flinke beren op de weg". Beroepshalve voelen zij zich verantwoordelijk voor een veilige leeromgeving voor iedere student. Maar ze vrezen die niet te kunnen garanderen voor mij. Daarmee doelen ze op een aantal mede-studenten waar ik volgend schooljaar mee in de klas kan zitten, waarvan ze weten dat deze er problemen mee zullen hebben. Beide docenten vrezen voor fysiek geweld naar mij toe. Er werden geen namen genoemd, maar ik had wel een vermoeden wie ermee werden bedoeld. Er loopt namelijk een groepje (nu 1e klassers) rond wat alles pest wat "anders" is (begin dit schooljaar was ik al doelwit ervan geweest)

Er werd ook bij gezegd dat acceptatie sowieso tegen kan vallen in de techniek-wereld, i.i.g. in de regio waar deze school is gevestigd. Ze zien problemen bij een eventueel stage-bedrijf. Maar vooral binnen deze school. Het heeft voor een groot gedeelte te maken met het "laag milieu" waar een noemenswaardig deel v/d studenten uit komt en deels ook met hun religie. Dat er alleen maar jongens bij deze opleiding zitten maakt het niet makkelijker.

De mentor en docent hadden er wel nadrukkelijk bij gezegd dat het niet hun bedoeling was om mij te ontmoedigen en dat ze nog steeds voor 200% achter mij zullen staan en mij steunen, mocht ik er toch voor kiezen om het te doen. Ze verbieden niets.

Uit hun verhaal maak ik echter wel op dat ze het afraden, ondanks dat het niet zo letterlijk gezegd was. Er waren ook alternatieve ideeën naar voren gebracht, zoals niet direct na de zomervakantie "om" te gaan, maar het eerst enkele maanden de tijd te geven (m.a.w. eerst in de klas vertellen en tijdje aankijken hoe de klas reageert). Of om het zelfs geheel verborgen te houden op school (wat ik dus niet wil).


Volgende week woensdag heb ik een 2e gesprek bij Transvisie Zorg, daar ga ik dit eens verder bespreken. Vooral het idee om het dan eerst alleen mondeling te vertellen en de reacties in de klas 1 of 2 maanden aan te kijken in het nieuwe schooljaar, lijkt me een goede alternatieve mogelijkheid


Ik snap de zorgen van de mentor en docent heel goed. Maar ik vind het toch zeer triest als ik op school niet mezelf kan zijn "omdat het dan onveilig wordt", alleen maar omdat er een aantal personen rondlopen die zich niet kunnen gedragen Ik wil eigenlijk helemaal niet nog minstens een jaar als man gaan leven

(overigens vraag ik mij serieus wel af of ik het volgend schooljaar dan als man wèl zal "overleven", want mij pesten doen ze toch al...)


Opleidingshalve zat ik eerder stiekem nog te twijfelen of ik na volgend jaar nog niv. 3 ga doen van deze opleiding, maar na dit gehoord te hebben, denk ik dat ik zo snel mogelijk huidig niv. 2 afmaak en dan zorg dat ik hier weg ben

[LauraB]

Ik weet niet of het alternatief, om eerst in de klas het te vertellen en de reacties daarop af te wachten, wel zo veel beter is. Als er slecht op gereageerd word door een groepje onverlaten, dan wordt er slecht op gereageerd. Wat veel belangrijker is naar mijn mening, is wat jij wilt en vooral wat jij denkt aan te kunnen. Wat is het ergste dat je kan overkomen als je die stap zit, hoe zou jij daarop reageren en waar kun je er voor zorgen om steun en een vangnet te hebben?

Ik snap de reactie van je school erg goed. Vanuit hun professionele verantwoording moeten ze voor jou, maar ook voor de andere leerlingen, veiligheid garanderen. Hier zijn ze ook op aan te spreken door derden waardoor al gauw het belang van de groep de belangen van een individu overstijgen. Met veiligheid bedoel ik niet pesten maar juist de confrontatie die dit kan geven bij mensen die vanuit hun achtergrond hier niet voor open kunnen staan. En grote moeite kunnen hebben dit te snappen.

Een veel beter alternatieven zouden zijn om eerst in je eigen omgeving, of wel bij je thuis dan wel bij die goede vriend te experimenteren. Begin met stappen die jij denkt aan te kunnen. Vraag eerst eens aan je zus of die vriend waarmee je bussen spot om je als meisje te benaderen. Of gebruik b.v. de zomervakantie of de tijd naast school om je in je eigen omgeving te kleden als meisje en bouw dit langzaam uit naar de buiten wereld.

Dan lijkt het mij dat je eerst ervaring opdoet hoe mensen op je als meisje reageren, maar vooral ook hoe prettig je jezelf er bij voelt. Dan kun je een veel betere keuze maken wat je straks op school in het nieuwe lesjaar doet.

[Meisje1991]

Ik weet niet of het alternatief, om eerst in de klas het te vertellen en de reacties daarop af te wachten, wel zo veel beter is. Als er slecht op gereageerd word door een groepje onverlaten, dan wordt er slecht op gereageerd.

Wat die school betreft, laat ik het voorlopig nog even bezinken. Vandaag had ik een gesprek bij Transvisie Zorg, ging deels ook over de situatie op school. Zij wil nog met mijn mentor praten (en andersom ook), dus ik kijk het nog even aan wat daar uitkomt, dat hoor ik over 3 weken. De mevrouw van Transvisie is op zich wel vóór om het op school wel te vertellen, omdat de gevolgen volgens haar ervaringen vrijwel altijd meevallen. Zij is van mening dat pestgedrag vaak het gevolg is van "onwetendheid".

Het op school niet vertellen is ook een optie, maar het kan misschien gebeuren dat iemand er halverwege het schooljaar op een andere manier achter komt en het dan verspreid het zich als een "lopend vuurtje", dan kunnen de reacties ook onaangenaam zijn. Ik denk er nog wel even over na wat handiger is

Een veel beter alternatieven zouden zijn om eerst in je eigen omgeving, of wel bij je thuis dan wel bij die goede vriend te experimenteren.

Dat ben ik van plan om in de zomervakantie te doen Die vriend vond het ook een goed idee toen ik hem vertelde dat ik dat van plan was

In de zomervakantie moet ik ook voor het eerst kleding gaan kopen. Ik heb met mijn zus afgesproken dat ik dat met haar ga doen. Dat maakt het een stuk makkelijker