Het misschien wel willen, maar het niet echt voelen.

[Chieftac]

De afgelopen tijd ben ik (zoals te lezen in mijn vorige posts) mijn travestie gevoelens meer aan het ontdekken. En dit ging zelfs zo ver dat ik dus ook in vrouwelijke 'unisex' kleding naar school ben gegaan om uit te proberen hoe dit zou zijn. Dat ik zo naar school ben gegaan heb ik ook vertelt aan de therapeut van transvisie en die vertelde mij dat dit meer lijkt of ik wel transgender ben in plaats van alleen travestiet. En hierdoor ben ik dus toch gaan nadenken of het toch verder gaat dan alleen travestie, maar de twijfel is gewoon nog te groot. Ik ben nog van plan om bij de transvisie een groepssessie bij te wonen om te kijken wat daar uit komt. De hekel aan het hebben van een mannen lichaam is de laatste tijd in de vorm van lichaamsbeharing ook wel groter geworden (ik haat al dat haar), maar de rest van het man zijn vind ik zelf eigenlijk niet zo erg.

Maar ik weet dus niet of het krijgen van een vrouwelijker lichaam deze T-gevoelens wel goed zal doen, of dat ik gewoon travestiet zal moeten blijven. Ik ben namelijk bang dat "een vrouw zijn" niet bij me past, omdat ik me zelf van binnen niet 100% een vrouw voel (hoe voel je jezelf eigenlijk een vrouw?). En ik weet dus niet hoe ik hier nu precies mee om moet gaan en wat mijn stappen zouden kunnen zijn om te ontdekken of het vrouw zijn iets is wat bij mij zou passen (ik wil er namelijk ook geen toneelstukje van maken).

[La-Clau]

hoihoi,
Ik snap jouw verhaal helemaal. Het is iets waar ik zelf ook in heb gezeten, of misschien nog wel zit. Omdat ik echter een aantal jaren voorsprong heb is het bij mij misschien iets duidelijker. Laat ik je maar wel gelijk vertellen dat niemand anders dan jezelf je zal kunnen vertellen hoe ver jouw vrouwelijke gevoelens gaan, en of het gewoon ergens "stopt" of langzaam voortkabbelt. Dat zul je helemaal zelf uit moeten vinden, en dat is een proces wat misschien bij de een heel snel gaat maar bij een ander jaren en jaren voortsuddert, misschien wel de rest van je leven. Het is fijn als je je bij transvisie goed voelt, maar een uiteindelijke constatering waar je staat in het geheel zullen ook zij je niet kunnen bieden.
In die tijd van grote twijfel is er geen andere manier dan zelf uit te gaan vinden, of proberen te vinden, hoe het bij jou zit. Als er op dit moment twijfels zijn over dingen als "een vrouwelijker lichaam" zou ik die zeker nog even laten rusten. Het is tenslotte zeker niet zo dat je alleen een "echte" transgender kunt zijn met een vrouwelijk lichaam en een vrouwelijk gevoel. Dogma's als "je hebt geen keuze" en "ik voel me zo ontzettend vrouw" zijn lang niet op iedereen van toepassing. Ik zelf heb ook geen idee hoe "vrouw" precies voelt, net zoals ik geen idee heb hoe "man" voelt. In plaats daarvan voel ik me mij, en dat bevalt me goed. Er zijn vele tussenvormen tussen de "travestiet" van het zolderkamertje, eens per maand, en de trans die rechtstreeks naar hormonen en SRS gaat.
Hoe je er achter komt? Ik weet het niet precies, want het kan voor iedereen anders zijn. Maar voor mezelf ben ik gaan ontdekken. Dingen doen in een vrouwelijke vorm, me naar anderen presenteren als vrouw. Bij mij had het effect dat ik me meer met mezelf op mijn gemak voelde, gemakkelijker in de omgang werd, en positiever. In dat opzicht past "vrouw" dus bij mij. Toch overweeg ook ik nog niet om verdere stappen te maken, omdat ik, net als jij, er niet van overtuigd ben dat het me gelukkiger zal maken. Wellicht is ook mijn ontdekkingsreis dus nog niet ten einde, al sta ik al even op dit punt, waarbij ik me zoveel mogelijk als vrouw presenteer, maar het lichamelijk nog niet wil worden.
Travestiet, Transgender, Transseksueel, het zijn maar termen, alle met overlap en vage grensgebieden, en waar jij je het prettigst voelt blijf je "hangen". Wat voor labeltje daar aan hangt of door anderen aan wordt gehangen is niet van belang. Jezelf zijn wel.

Claudia

[Gabriël]

Veel succes met je zoektocht.
Ik denk dat het belangrijkst is dat je bij jezelf blijft en je niet probeert in een hokje te proppen, zeker niet wanneer dit hokje niet precies bij je past. Travestiet of transgender, het is meer een schaal dan 2 losstaande hokjes. Ik weet niet hoe jouw travestie-gevoelens voor jou zijn en wat je dan voelt en wat je ermee wil (als in: wil je alleen de vrouwenkleding dragen, of ook echt eruit zien als een vrouw en zodanig behandeld worden op de momenten dat je je omkleedt?). Want als het alleen om de kleding gaat, maar je verder geen vrouw wil zijn, wat let het je om dan te blijven doen wat je graag doet? Ik volg een blog van iemand (hisblackdress.com) die geboren is als man en zich ook zodanig identificeert, maar wel gewoon graag vrouwenkleding draagt zonder dat hij als vrouw gezien wil worden. Dus er zijn oneindig veel mogelijkheden en dat jij graag dameskleding of unisexkleding draagt naar school hoeft niet gelijk te betekenen dat je ook transgender bent. En daarnaast hoef je je ook niet 100% vrouw te voelen om transgender te zijn. Ik ben dan FtM maar ik voel me zeker geen 100% man. Ik voel me deels man, deels onzijdig. (of zoals ik het noem: een androgyne jongen). Je hoeft niet aan stereotypes te voldoen.
En als jij je lichaam verder prima vindt, maar wel een hekel hebt aan het lichaamshaar dan kan je dat altijd laten verwijderen zonder dat het per se je genderidentiteit verandert.
Dus blijf gewoon bij jezelf en net wat Claudia zegt, labels zijn daarin niet van belang.

[Irene_de_Vreede]

Ik sluit me helemaal bij Claudia aan, ook ik weet niet hoe het is om je vrouw/man te voelen, maar je probeert het wel een plaatsje te geven, ik heb ook gemerkt dat ik als ik me bij anderen als vrouw profileer, ik gemakkelijker in de omgang ben. Ik heb me ook altijd verzet tegen de hokjescultuur.

[Chieftac]

wat je ermee wil (als in: wil je alleen de vrouwenkleding dragen, of ook echt eruit zien als een vrouw en zodanig behandeld worden op de momenten dat je je omkleedt?).

Als ik me als vrouw kleed zou ik er wel helemaal uit willen zien als vrouw en ook zo behandeld worden (of in ieder geval aangesproken worden als vrouw). Dus ook met pruik en make-up en alle andere tierelantijnen (dat voelt voor mijn vrouwelijke kant op dit moment het prettigst). Komende tijd ben ik ook van plan om een keertje make-up te gaan proberen om te kijken hoe ik me daarbij voel en wat ik er allemaal mee kan. Ja hoe dat zit met ontharen en zo daar heb ik zelf nog niet echt naar gezocht, maar dat komt nog wel een keertje.

[Veronique]

De antwoorden die al gegeven zijn, zijn zeer goed. Jezelf wezen is waar het om gaat, doen wat je graag wilt doen en experimenteren. Als je door blijft gaan met experimenteren is het goed mogelijk dat het allemaal duidelijker word. Het is vast niet meteen een of ander wonder middel, maar op een gegeven moment ga je merken "Hey dit wil ik blijven doen, dit hoort bij mij"

Dat is een goede vraag "Hoe voel je jezelf eigenlijk een vrouw". Het is eigenlijk onmogelijk om het te beantwoorden. Er zijn gigantisch veel vrouwen die helemaal niet stereotypisch vrouwelijk zijn en qua innerlijk meer weg hebben van een man. Toch zijn het echte vrouwen.

Om meer over je Gender Identiteit te weten te komen is zoals gezegd het beste om te beginnen aan wat je graag wilt doen, begin aan make up, vrouwelijke kleding te dragen en mischien je haar te laten groeien. (Hoeft niet hoor, genoeg vrouwen met kort haar) Experimenteer! Vraag jezelf af hoe je zou klinken met een vrouwen stem. Ga een keer volledig als een vrouw naar buiten. (Natuurlijk wel op passen)

En als je op een punt komt dat je veel dingen geprobeerd heb en je weet het nog niet dan is en blijft de beste keuze hulp vragen van Gender specialisten. Alhoewel je zegt dat je al met een specialist praat? Je bent zeker al op weg in de goede richting.

Inderdaad is het zo dat als je make up gebruikt, een pruik draagt en vrouwen kleren dat het niet percee iets hoeft te betekenen. Ik bedoel kijk naar die mannen.. arme stakkers hebben 2 en een halve kleding keuzes terwijl de vrouwen er miljoenen hebben, logisch dat je daar jaloers op kan zijn!

[Chieftac]

Mijn grootste twijfel komt denk ik door de angst dat ik als volledig opgemaakte vrouw misschien wel niet passabel genoeg zal zijn, en dat ik nog steeds aangekeken zal worden als man in vrouwenkleding. En ja, ik weet dat ik mezelf dit niet moet afvragen omdat ik dan zekerste weten door de mand zal vallen, maar het is toch nog wel iets wat aan me blijft knagen. Maar tot nu toe heb ik ook nog geen make-up geprobeerd dus als ik daar aan ga beginnen (in combinatie met je juiste kleding) zal het misschien wel allemaal mee vallen. We zien het wel wat er van komt.

[sandy]

Die vraag had ik ook: ben ik wel passabel genoeg om mijn verdere leven als vrouw te kunnen leiden. Ik voel mij vrouw, ik wil dolgraag fulltime vrouw zijn, maar ik was erg bang het mijzelf wel erg moeilijk te maken in deze wereld als anderen mij als een lachertje zouden zien (alhoewel, dat doen ze mijn hele leven al dus dat zou niet veranderen. Wat wel zou veranderen is dat ik in ieder geval gelukkiger met mijzelf zou zijn).
Om die vraag en twijfel te beantwoorden heb ik al heel snel een fotoshoot laten doen bij Mariposa in Amsterdam. Dat was zó gaaf! Niet alleen was hierna mijn vraag beantwoord en twijfel weggenomen, maar mijn drang om mijn proces naar het vrouw-worden door te zetten is alleen maar sterker geworden. Ik kan met dermate veel trots naar mijzelf als vrouw kijken (terwijl ik mijn hele leven al walg van mijzelf) dat ik een van de foto's uitvergroot in mijn woonkamer heb hangen.

Liefs, Sandy

[Freetouch]

mariposa kende ik nog niet... Maar das toch erg leuk...
ook maar eens doen dan.

[Jessy]

Mijn eerste stap was vergelijkbaar, alleen was het bij Travisage in Woerden (omgeving Utrecht). Dat heeft bij mij ook veel angsten en twijfels weggenomen.
Echter nog steeds zit ik met dezelfde angst. Ik weet dat mensen het op dit moment aan mij kunnen zien. Hoe dat evolueert als ik ervoor ga is een onbekende factor. Ze zeggen wel dat we ons van passabiliteit niets moeten aantrekken en voor ons eigen geluk gaan (is ook zo natuurlijk), maar ik weet dat ik niet-passabel nooit gelukkig zal worden omdat het toch tot oncomfortabele confrontaties kan leiden.

Momenteel durf ik in mijn naaste omgeving nog niet uit de kast te komen, verder weet heel internet het al hihi
Ik ben bij de psychiater van het genderteam geweest, en die zei mij hetzelfde wat hier ook wordt gezegd. Alleen jijzelf kunt weten wat voor jou de juiste weg is. Maar neem geen overhaaste beslissingen. Denk er rustig over na, en neem de tijd om die kant van jou te verkennen. Kijk waar jij je het beste bij voelt, en denk even niet aan bestaande labels.
Overigens is het ook mogelijk om aan het traject te beginnen, dat verplicht je nog tot geen enkele stap. Wellicht kunnen gesprekken met de psych je begeleiden naar een keuze, en anders zullen de eerste maanden van de HRT ook wel laten merken of je je daar goed of slecht bij voelt. En die effecten kunnen nog ongedaan gemaakt worden, moest je terug willen.

Ik wens je veel succes, het is allemaal niet gemakkelijk maar je komt er wel!