Hoe moet ik haar aan me ouders laten zien?

[Chieftac]

De titel zegt het eigenlijk al een beetje maar ik zit op dit moment dus weer bij mijn ouders. Ik heb van mijn ouders de toestemming gekregen om alleen op me eigen kamer haar te mogen zijn, omdat ze mijn vrouwelijke kant (nog) niet willen accepteren. Ik schaam me dus eigenlijk nog steeds wel een beetje voor haar, zodat ik telkens toch nog als ik mijn ouders de trap op hoor komen weer snel in mijn jongens kleding schiet. En dit wil ik dus niet meer. Ik zou gewoon ook haar willen zijn zonder haar telkens te hoeven verstoppen. Maar ik weet dus niet hoe ik dit moet aanpakken en hoe ik dit het beste met mijn ouders moet bespreken. Er is me al aangeraden om een brief over mijn gevoelens (en haar dus) aan mijn ouders te schrijven, maar ik weet dus gewoon niet wat ik daar dan allemaal in moet zetten.

[Anon20180501]

Nou Chieftac, als je op je kamer jezelf mag zijn dan hoef je haar ook niet los te laten als je ouders jouw kamer in willen of aan de andere kant van de deur moeten zijn.
Dat met die brief, hoe je gevoelens te omschrijven is verdomd moeilijk als je zelf nog niet weet hoe het met je zit maar ik meen dat jij telkens hele kleine stapjes zet (wil zetten) en je ouders weten daarvan, waarom zou je dan nog een brief schrijven???

Liefs Daniéla

FF iets toevoegen.

Zie de huidige situatie als een opstapje naar meer vrijheid voor 'haar' Chieftac, kort geleden was jouw bescheiden garderobe nog taboe in huis.

[FAtham]

En wat meer genderneutraal geen optie? Dus kleding die niet te mannelijk is maar ook door vrouwen gedragen? Het lijkt me idd erg vervelend om jezelf zo weg te stoppen ieder keer.

[Chieftac]

Het gaat mij eigenlijk niet echt om de kleding maar meer om de dingen die mij ook echt meer vrouw maken zoals de opgevulde beha, de getuckte onderbroek en het meeste zichtbaarste de pruik.

[Freetouch]

Hoi chieftac...

jij hebt echt die pruit niet nodig! zonder die pruik ben je al een hele mooie meid!
De getukte onderbroek... tja dat zien ze toch niet? of kijken ze naar je kruis? (ik heb daar nog nooit van iemand commentaar op gekregen...)
en de gevulde BH... Gewoon doen... Wat kunnen ze zeggen... Jij bent gek! jij zegt dan, nope ik ben trans!

[Chieftac]

Hoi chieftac...

jij hebt echt die pruit niet nodig! zonder die pruik ben je al een hele mooie meid!

Ik heb die pruik wel nodig want zonder heb ik gewoon kort haar. Ik zal dan maar even een vergelijkende foto plaatsen. Links als man, en rechts als vrouw.

[Anon20180501]

Hai Chieftac

Is dat wat je écht wil wel de moeite waard om alles op het spel te zetten, met dit dilemma worstelen velen onder ons. Zolang je nog niet weet wat je écht wil en je schaamt je nog voor je alter ego/je ware ik zou ik niets op het spel zetten.

Het experimenteren wat je doet is een goede manier om een beter beeld van jezelf te krijgen en je schaamtegevoelens tav jezelf te overwinnen. Adviezen van leden van t-nederland en Travestie.org kunnen daarbij helpen mits ze niet te ver op de zaak vooruitlopen. Het een en ander is nogal moeilijk in te schatten bij jou omdat je soms minder ver blijkt te zijn dan je verhalen doen vermoeden. Het is ook af en toe 1 stap vooruit > 2 achteruit zonder te hebben bewogen.

Kortom, ik weet het even niet meer...

Liefs Daniéla

[Miazara]

Ik hier is dan mijn mening, 2 punten.

Ten eerste is moet je gewoon op je kamer zijn wie je bent. Als je ouders komen moet je daar verder niks bijzonders doen. Ze weten er al van en je hoeft verder niet bang te zijn. Je moet in ieder geval op je kamer op zijn minst nog veilig kunnen voelen en kunnen zijn zoals je jezelf ziet en voelt. Desnoods zet je ouders gewoon links van je neer wanneer in je kamer bent.
Ik zie trouwens bij je profile gender op Onzeker staan. Als dit nog het geval is dan is het al helemaal van belang dat je jezelf kunt zien en verder niet steeds zorgen over je ouders maakt. Je wilt ook niet steeds moeten luisteren naar wanneer je ouders er aan komen. Daar wordt je namelijk gek van. (ook uit eigen ervaring dit). Ik begrijp dat het eng is om zo met je ouders om te gaan met dat ze het niet accepteren, jouw helpen doet dat het zeker niet :'( Een eigen plek vinden buiten het huis is dan misschien nog wel het beste. Maar ik weet niet verder hoe jouw leven is dus daar kan ik verder niks on zeggen of mijn advies (proberen) te geven.

Mijn tweede punt is.. over hoe je je vrouwelijke kant praat, als 'haar'. Je bent gewoon zoals je bent, je moet gewoon kunnen zijn zoals je voelt van binnen. Ik denk niet dat je je vrouwelijke kant als een andere persoon hoeft neer te zetten. Als jij je een vrouw voelt en wilt weergeven ben jij nogsteeds jij, samen met het geslacht zoals jij jezelf ziet (wat vrouwenlijk, mannelijk of er tussenin of geen van beide of elke andere variant is kan zijn). Als ik dit verkeerd begrepen heb moet je dat zeggen trouwens en mijn excuses in dat geval!

edit; clarification

[Jake]

Net als Daniéla weet ik niet zo goed wat ik hierop moet zeggen, maar ik denk wel dat het belangrijk is om aan je schaamtegevoelens te werken. Zolang jij je nog schaamt zal het moeilijk zijn om zelfverzekerd tegen je ouders te zeggen wat je voelt. Misschien is het een idee om een keer als vrouw naar een transgendercafé of bar te gaan. Volgens mij hebben sommige van deze cafés een omkleedruimte, dus je ouders hoeven er dan niet vanaf te weten. Het gaat er dan puur om dat je jezelf leert accepteren en beter leert kennen.

Wat het omkleden betreft als je ouders de trap opkomen, daar zou ik ook mee ophouden. Ze hebben gezegd dat het goed is, dus dan hoef jij je niet telkens om te kleden. Mochten ze dan toch je kamer binnenkomen dan hebben ze je in ieder geval een keer als vrouw gezien. Ik denk wel dat het zal helpen als ze je vaker als vrouw zien, dan kunnen ze daar alvast aan wennen.

[Chieftac]

Bedankt allemaal voor de steun. Ik heb het gewoon nog moeilijk met het kunnen accepteren van die travestie/crossdressing gevoelens als een deel van mij zelf. Maar met elke stap die ik zet voel ik me wel steeds beter ook al zal het nog wel wat tijd kosten voor ik me er gewoon goed bij voel.