hoi aafke,
gisteravond heb ik jou reactie gelezen en ik moest dat even op me in laten werken, want dat waren niet een paar regeltjes.
toen ik het vanochtend nog een keer wilde lezen, zag ik dat er al meer reacties van anderen bij waren gekomen en door hun werden toch ook wel interessante punten besproken.
tijdens het mooie weer vandaag heb ik er best wel over na kunnen denken wat je nu eigenlijk probeerde uit te leggen.
allereerst begrijp ik wel wat je probeert uit te leggen en dat je daar moeite mee hebt kan ik me ook wel iets bij voorstellen, maar bij mij is dat toch iets minder extreem denk ik als bij jou.
Aafke schreef:Ik begeef mij nu wel op glad ijs,dus mocht ik iets verkeerds uit drukken mijn excuses want ik wil mensen niet kwetsen maar voor ieders beeld vorming hoe ik denk en dingen zie moet ik iets zeggen.
deze eventuele excuses zijn helemaal niet nodig, maar toch goed van je dat je er toch over nadenkt.
persoonlijk vind ik juist de eerlijkheid die ik lees in de reacties van jou juist goed en soms ga je wat kort door de bocht, maar het is wel eerlijk, helemaal niet mee stoppen hoor.
wat je verteld over jou ervaringen met ontmoetingen van andere t-mensen kan ik me ook wel iets bij voorstellen.
toen ik begon met het zoeken naar hulp voor mijn GD-probleem ben ik ook eens bij zo'n vrouwenbijeenkomst geweest.
er werd mij verteld dat het misschien juist goed voor mij zou zijn om daar eens te gaan kijken.
aan de ene kant vond ik het ook heel confronterend, omdat ik mensen zag, waarvoor het heel moeilijk was om vrouwelijk over te komen, maar direct besefte ik ook dat deze mensen hoogstwaarschijnlijk met dezelfde gevoelens worstelen als ik.
toch vond ik het best moeilijk op dat moment, maar persoonlijk heb ik nooit het gevoel gehad dat ik wat moest vinden hoe deze mensen er op dat moment uitzagen, eerder een soort van gevoel van
iedereen is zo als hij is.
aan de andere kant zag ik ook mensen die toch best wel vrouwelijk overkwamen en bij sommigen twijfelde ik in eerste instantie best wel.
het mooie van hun vond ik wel dat zij de stappen al hadden gezet en op mij overkwamen dat ze nu echt zichzelf konden zijn en waren en daardoor ook echt goed in hun vel zaten en voor mijn gevoel straalde dat ook best wel van ze af.
het gevoel wat ik aan die bijeenkomst heb overgehouden is toch wel dat dat je allereerst echt jezelf moet kunnen zijn, anders zal je hoogstwaarschijnlijk constant tegen problemen aan blijven lopen in het leven en voor mijn gevoel kun je dat ook niet volhouden.
voordat ik naar deze bijeenkomst ging werd me ook verteld dat ik daar ook gewoon in mijn huidige verschijning(papa-modus) naar toe kon gaan en dat dat geen enkel probleem zou zijn voor de andere aanwezigen.
toen ik daar kwam werd ik ook goed ontvangen hoor, maar toch merkte ik dat mijn aanwezigheid in papa-modus door sommigen niet op prijs werd gesteld. dat zal niet bij alle aanwezigen zo zijn geweest, maar een paar kan voor mij al voldoende zijn.
het trekt mij op dit moment ook niet meer om op korte termijn nog een keer naar zo'n bijeenkomst te gaan, dan zou ik denk ik ook eerder eens een bezoekje brengen bij Eva in de kroeg te Amersfoort.
het stukje wat jij schreef op jou blog
Uit de kast komen…en partners! begreep ik ook volkomen en ik vind het ook lastig te begrijpen dat gevoelens voor of van personen zo drastisch kunnen veranderen.
zelf heb ik dat helaas ook meegemaakt nadat ik hulp ben gaan zoeken voor mijn GD-probleem met mijn partner, maar ik kan daar ook niets aan veranderen, ieder is zoals ze zijn en ik zit op dat vlak toch iets anders in elkaar. ik leg me daar ook maar bij neer, maar het echt begrijpen doe ik niet.
maar even terugkomend op dat stukje van jou, dan heb ik echt wel de indruk dat jij iemand bent die iets verder kijkt dan bijvoorbeeld alleen maar het uiterlijke of het innerlijk of beiden op een bepaald moment in iemands leven.
dus ondanks dat je zelf zegt dat dit probleem ook bij jou ligt en dat je eerst moet genezen, ben je misschien al wel verder dan je denkt.
voor jou hoop ik echt dat je ooit zover komt dat je dat gevoel van walging van je af kan zetten, maar dat zal ook tijd nodig hebben en misschien een soort van acceptatie of zoiets.
je bent nu druk bezig om je leven te gaan leven op de voor jou noodzakelijke manier en het zou toch jammer zijn dat deze gevoelens zo overheersen, dat ze jou beletten van het eventueel ontmoeten van personen die je misschien graag mag of leuk vind.
wat daniéla verteld over het internet en hoe het kan gaan op de forums, is iets waar ik eigenlijk nog niet eens goed over nagedacht heb.
ook de gedachte dat anderen zich voor kunnen doen als iemand anders op dit forum was bij mij nog niet opgekomen en daar ben ik denk ik te naïef voor, nog wel.
zoals je in mijn introductie kan lezen was het voor mij al een hele grote stap om me aan te melden op dit forum(maar achteraf nog geen seconde spijt van gehad), maar ik heb nooit eerder deelgenomen aan een forum of dergelijke en facebook bijvoorbeeld heb ik ook nog niet
omdat ik toen nog geen naam wist heb ik me eerst in laten schrijven als weet-nog-niet en omdat ik me later ook aanmeldde bij het andere t-forum en het daar niet toegestaan was met weet-nog-niet, heb ik daar de naam Mieke gekozen.
vervolgens heb ik wel direct aan Eva gevraagd om mijn naam op dit forum ook aan te passen naar Mieke, omdat ik het wel belangrijk vind dat jullie weten met wie jullie te maken hebben, als jullie ook lid zijn van beide forums.
in veel reacties die ik op dit forum lees, heb ik toch echt niet de indruk dat sommigen zich anders voordoen en ik hoop maar dat ik dat goed heb, maar ook hier ben ik misschien wel te groen en naïef
de onderwerpen die hier toch worden besproken kun je toch niet verzinnen en als iemand dat wel probeert, valt die toch vrij snel door de mand lijkt me.
de voornaamste reden dat ik nu nog steeds volledig in papa-modus leef, zijn toch wel mijn jonge kinderen en op dit moment ben ik druk op zoek naar een soort van professionele hulp of begeleiding voor mijn kinderen.
ondanks dat ik nu al wat diagnostische gesprekken heb gehad bij het VU en ik het mijn kinderen ook wil vertellen en dat moment ook steeds dichter bijkomt, probeer ik uit vinden voor hun of die begeleiding of zorg ook door iemand wordt geboden, zodat ze daar ook wat mee kunnen op het moment dat ik het vertel.
helaas heb ik dit nog niet kunnen vinden en tot dan wacht ik nog met het vertellen.(die extra 2 of 3 maanden kunnen er ook nog wel bij)
ik heb al wel wat instanties benaderd onder andere Tranvisie Zorg, (H)-erkenning, trangendernederland en mijn huidige genderpsychologe, maar helaas nog niets specifiek voor jonge kinderen.
wel hebben we al wat tips gekregen en iemand van Transvisie Zorg zou nog contact met ons opnemen. hoe dit afloopt zal ik wel vermelden in mijn topic g
een keuze, maar wel kinderen en hoe........
dus tot dan leef ik in ieder geval nog in papa-modus, maar elk woord van wat ik schrijf is welgemeend hoor en daar hoef je niet aan te twijfelen.
mocht ik je toevallig wel tegenkomen bijvoorbeeld bij de VU (en ik denk dat ik jou wel herken hoor), dan zal ik me wel even op de vlakte houden, maar van binnen glimlach ik wel
groetjes mieke