triggers

[Fay]

Vanmiddag een heel stuk geschreven over hoe ik met dingen omga, had gevoel, het gaat stukken beter

gebeurt volgende:

Vriendin , 25, schat van een meid, zielsverwanten - vertelt over een fijne nacht met haar partner, bam, over en uit daar lig ik, tranen met tuiten

Want besef, zij wel ik nie, de zoveelste trigger die je met neus op feiten drukt, stikjaloers, besef wat je allemaal hebt gemist, ook graag wil kunnen en nog lang niet kan, kompleet samenvallen met desolate (oude)gevoelens

Heb me de hele middag zwaar ellendig gevoelt, verdriet eenzaamheid confronterend au au au, allerlei beelden en situaties in mijn hoofd van afgelopen weken die me ook ontzettend triggerde in hetzelfde gevoel van hun wel ik nie

Kwam er niet meer uit, zit er nog in, hoofd (man?) heeft het even overgenomen want voelen te pijnlijk

Blijk ik toch nog lang niet zo goed in mijn vel te zitten en stabiel te zijn als ik dacht, want 1 zon trigger weet me gelijk te vloeren, en hoe

Naja, niet 1, het is een opstapeling geweest van afgelopen weken, en ik kan er nog steeds niet goed mee overweg, ben meteen weg

Hoe gaan jullie ermee om? want ik loop hier net als velen van jullie denk ik continu tegenaan, en besef eens te meer dat ik er nog lang niet ben ( ueh waar moet je heen dan?)en nog steeds midden in een verwerkingsproces zit dat waarschijnlijk nog wel ff gaat duren, en daaronder zit, ik heb 43 jaar lang niet geweten wat het is om voor jezelf te leven en weet het nog niet, maar wil het dolgraag kunnen!

Fay

[Anon20180501]

Yep Fay, continue, al 13 jaar lang, en hoe dichterbij het moment dat ook mij dat gegumd zal zijn hoe erger het wordt. Grrr...
Het enige wat ik dan kan doen is een keer slikken en beseffen dat ik écht wel op de goede weg zit.

Je een keer K*t voelen doen we allemaal en hoort erbij, soms wekenlang, maar labiel wil ik dat niet noemen.

Liefs Daniéla

[Fay]

Ok, hoort erbij dus, 13 jaar?
euhm

ben ook zon ontzettende beelddenker, dus als iemand me iets verteld zie ik dat in geuren en kleuren voor me, en val meteen samen met bijbehorende gevoel,zij wel ik nie

Terwijl,wat ik in mijn hoofd haal,niets zegt over de werkelijke situatie,= niet de waarheid,dat beeld moet ik steeds ontrafelen in mijn hoofd om dat gevoel te verwerken, flinke klus, ben vermoeid dus kost meer moeite

Daaronderuit komt dan een gevoel van gvd, ik ben nog vastberadener om verder te gaan, ik pik dit gewoon niet, ik wil ook!

En terecht denk ik dan, helemaal terecht

Goed, zij kan er niets aan doen, het is haar van harte gegund, ik blijf contact houden, hoe confronterend ze ook voor me is, daar is ze te lief voor, teveel zielsverwant, maar ik ga wel uitspreken wat het met me doet, mag ze zelf maar kijken hoe ze er mee omgaat, mijn ruimte

Er zullen nog vele triggers volgens, is nie anders, ook niet te voorkomen,en elke keer komt toch kracht naar boven,opstaan van de vloer, en weer doorgaan, ben niet klein te krijgen, weiger aan het proces onderdoor te gaan

Vrijdag ga ik met haar naar strand, weet nou al dat het moeilijk wordt,maar ga het toch doen, met plak en vliegwerk dan maar, ook weigeren om niet aan het leven deel te nemen en dan maar thuis te blijven, mijn halve leven gedaan, niet meer, tis klaar

ohja ,aangezien het mijn draadje is, ik mis steun, ik loop maar in me uppie te klooien ,stappen te zetten met alle stress angst spanning en gedoe van dien, wil ik nie meer, ik wil smorgens de deur uit kunnen lopen ,as me, omdat ik dat wil, maar het steeds alleen doen daar wordt ik nie blij van. van de andere kant, ik kan het alleen zelf doen, ja zeggik dan, alleen is niet hetzelfde als zelf, nee das waar, dus zou het fijn zijn asje wat mensen om je heen hebt die met je mee willen in je proces, heel gek, er is er 1 overgebleven, die is er vaak voor mij, nie altijd, maar heel vaak, petje af, zelfde meisje, de schat

De rest zal het worst wezen, zo is gebleken, ook pijn, bijna een komplete vriendenclub verdwenen, ook door mijn grenzen aan te geven, als je geen respect kan opbrengen, dat bleek men niet te kunnen, dan maar nie, so be it, maar doet wel pijn

Enfin, ik verwacht dus toch weer teveel van mezelf, ondanks mijn wijze woorden in dat andere draadje, zucht, leermomenten...

In de kern baal ik gewoon dat ik nog te angstig ben elke dag de deur uit te gaan as me, liefst voor altijd, bah, stapjes terug schat, jaja ik weet het

Fay

[LauraB]

Heel herkenbaar Fay! En het maakt mij alleen maar sterker, ik zie het als bevestigingen dat ik wat moet oden en op de goede weg zit.

Steeds denk je dat je ondertussen iets wel verwerkt heb, maar nee. Of ik er al over gehuilt, gepraat of geschreven heb maakt niet uit. Als vriendinnen over hun partner, over hun kind, hun pijn bij de bevalling hebben, schiet ik regelmatig helemaal vol, tot schrik van mijn vrienden. Omdat ze dan een klein stukje zien van wat het voor mij betekent om niet als vrouw geboren te zijn. Ik zeg wel altijd dat ze vooral niet als ik in de buurt ben daar niet over moeten praten. Het doet me niet elke keer pijn en als dat het wel doet was dat nodig. Sommige dingen zal ik nooit kunnen ervaren en dat doet pijn, sommige dingen heb ik jaren lang misgelopen. Jaren jang ging ik sociale contacten uit de weg, om deze triggers te ontlopen omdat als man ik die gevoelens niet kon uiten.

Maar ik word ook getriggert door meer allerdaagse dingen, die niet cis vrouw specifiek zijn. Verhalen over een vakantie, het zwembad, de sauna of een dagje strand. Voor het laatst heb ik op mijn 13de een zwembroek aangehad. Ik kon net met mijn lichaam over weg. Dubbel op, ik haatte de bouw van mijn lichaam, de lichte beharing die ik kreeg ik schaamde mij kapot voor de borsten die ik kreeg en de beschadigingen die ik zelf had aangebracht (en mensen waarschijnlijk geen eens opvallen). Zelfs nu gaan er rillingen over mijn rug als het er over gaat en er een mogelijkheid is dat ik mee gevraagd word door een vriend of vriendin. De afgelopen 22 jaar omdat ik er niet aan moest denken om nog in enkel een zwembroek rond te lopen, nu door de onzekerheid over hoe mijn lichaam zich houd in een bikini.

[Fay]

Jouw verhaal dan ook weer herkenbaar , je maakt het continu mee,alles kan triggeren, soms zelfs 1 enkel woordje,en daar ga je weer

Niemand kwalijk te nemen, maar je mag denk ik wel uitleggen hoe het komt dat het je triggert

Elke keer komt er idd nadien toch ook weer kracht naar boven, en vechtlust, ik laat het me niet meer ontnemen, ik ga ook op vakantie, ok naar het strand, ga aan het leven deelnemen, hoe lastig ook, lastig idd als je je 40 jaar hebt verstopt , ook omdat alles toen al te pijnlijk was, je het blijkbaar wel kon wegdrukken, maar door hormonen niet meer

Wat dat betreft is het gedrag aan het veranderen, een goed teken,met vallen en opstaan

Fay - weer ietsie vrolijker

[Anon20180501]

13 jaar ja Fay, vanaf het moment dat ik me bewust werd van mijn ware identiteit.

Seks heeft altijd een grote rol gespeeld in mijn leven maar het heeft me nooit dat ultiem fijne gevoel gebracht zoals het mijn ex-vrouw wel altijd heeft beleefd.
Je kan je afvragen of je het wel kan inbeelden en aanvoelen hoe iemand van het andere geslacht seks beleeft maar ik denk dat dat nu juist iets is wat wij als transgenders wel kunnen en anderen niet. Als ik mezelf help kom ik ook al langere tijd (al voordat ik met hormonen begon) meer geestelijk klaar dan dat het me
fysiek bevredigt...

Natuurlijk kan je je vriendin niets kwalijk nemen en gelukkig vind je dat zelf ook logisch, en dat je jaloers op haar bent en dat ze haar verhalen beter nog een tijdje voor zich kan houden zal ze heus wel begrijpen.

Geniet van het dagje strand, als je daar van houdt moet je dat echt doen, hoe pijnlijk het soms ook kan worden. Nog even en dan loop jij daar te flaneren!

Liefs Daniéla

[Fay]

Ok, snappum, mijn ware identiteitsbesef ligt een maand of 8 achter me (tgaat ook wel knoerthard besef ik nu, 5 maanden hormonen en nu al stappen naar buiten,full time willen, ja is niet te stoppen, angsten overwinnen)

Seks heeft me nooit geboeid maar het begint nu wel ontzettend te knagen, geduld schone zaak, ook hierin

Ik val iig continu samen met haar, andersom ook, heb ik pijn- lichamelijk of emotioneel, voelt zij, heeft zij pijn, voel ik, ook nog ene klus om dat te leren scheiden. zelfde met dit, voel meteen wat het is als zij verteld... en het gemis erachteraan

Dagje strand zeker doen, naja ik moet het ook niet al te zwart wit zien, want dagje strand al achter de rug, en werd er met meisje en mevrouw aangesproken, voel mezelf alleen structureel een puberende labiele onzekere muts, hoort er dan ook weer bij, ohja,
accepteren toch?

Ach weet je wat, boeie, ik ga NU naar buiten


Fay

[LauraB]

Ja seks, dat is ook zo iets. Ik heb daar altijd problemen mee gehad, of het nu met een partner is of je jezelf helpt ik haalde er nooit een bevrediging uit. Uiteindelijk kwam er wel wat uit maar zonder enige vorm van bevrediging. Sowieso lukte het al bijna niet zonder mezelf eerst in een hele andere positie te denken en te denken aan en te fantaseren over mijn eerste seksuele ervaringen van toen ik nog maar net in de pubertijd zat. Een tijd zo ongeveer seks verslaaft geweest door de frustratie niet te kunnen vinden wat je nodig hebt, wat alleen maar averecht werkt. Is nu met de hormonen al erg veranderd, nog maar weinig behoefte maar de keren dat je die toch hebt en je jezelf helpt een compleet andere ervaring.

[Anon20180501]

Hai Laura,

Ik ben nooit iemand geweest die gek was op het strand en zwemmen maar begrijp heel goed wat je bedoelt met de zenuwen krijgen als je uitgenodigd wordt om mee naar het strand te gaan en dat een bikini dragen je nog een beetje eng lijkt.
Om een andere reden sta ook ik vol littekens en zwembroeken konden me ook altijd gestolen worden maar dat was omdat ik een hekel aan zwemmen heb. Met mijn lichaam was op die littekens na op het oog niets mis en dat is zo gebleven tot ongeveer een jaar of 6 geleden. Ook ik ontkwam niet aan het natuurlijke verval daarom ben ik al een tijdje aan het trainen, hometrainer en buikspieroefeningen in de hoop dat ik na de srs vol vertrouwen mezelf in een bikini kan vertonen.

Liefs Daniéla

[Fay]

uehm, 5 en een halve maand hormonen, bij mij werkt er lichamelijk iig niets meer onderin

bikini, nog nie,maar wel strandjurkje