Zachter worden van de huid

[Claire]

Klinkt misschien gek maar ik word gewoon onzeker als ik lees over alle ellende die jullie meegemaakt hebben.

[Anon20180501]

Vergelijkbare ervaringen, Claire?

[Eva]

De informatie waarover jij beschikt lijkt onvolledig, Laura. Kort na je geboorte zou er iets besloten kunnen zijn wat om emotionele, maar mogelijk ook andere redenen, verborgen moest en moet blijven. De kans dat je moeder daarvan weet of daarin zelfs een sleutelrol heeft gespeeld is niet denkbeeldig, maar ik denk niet dat je dat ooit boven water zult krijgen.

Zowel mijn vrouw als ik waren dol op haar biologische moeder en dat was wederzijds. Ik mis haar nog steeds. Toch had ze een geheim met betrekking tot de afkomst van Elisabeth en dat heeft ze tot het einde toe bewaard.
Ook dat is een merkwaardig soort kracht van vrouwen. In bepaalde gevallen is een Nee voor eeuwig.

[LauraB]

Mijn moeder heeft mij een volle week niet mogen zien. En na drie weken en twee dagen heeft ze me voor het eerst vast mogen houden en daarna mee naar huis genomen. Ik weet niet hoe snel genezing bij baby's gaat maar volgens mij redelijk snel. Mijn moeder vind het heel vreemd dat ze me helemaal niet mocht zien een week lang. Ze heeft wel vaker gezegd dat ik misschien welk verwisseld ben. Maar daar geloof ik weinig van. Ik lijk erg op mijn ouders.

Verkort uit mijn levensverhaal:

Op mijn 11de naar het einde van het schooljaar kon ik op een dag niet in slaap komen. Midden in de nacht ben ik toen mijn bed uit geslopen en heb beneden een scheermes gepakt. Terug boven op mijn kamer heb ik al mijn kleren uitgetrokken en het scheermes op de bovenkant van mijn penis geplaatst; ik wilde hem er af snijden. Het deed echter zo'n zeer en binnen de kortste keren zat alles onder het bloed, dat ik het scheermes liet vallen. De huid die ik had ingesneden heb ik stevig dichtgedrukt. Na, voor mijn gevoel, zo een paar uur gezeten te hebben, mijn buik, handen en benen onder het bloed en tranen, bloedde het niet meer. Op de vloer lag een plas bloed. Met wc-papiertjes heb ik de meeste troep opgeruimd. Met een nat washandje en een handdoek heb ik de rest schoongemaakt. Ondanks deze ervaring heb ik, ruim een half jaar later en nog een keer op mijn 13de de neiging gehad het als nog te doen. De gedachte dat ik helemaal leeg zou bloeden hield me tegen.

Op mijn 12de heb ik geprobeerd om mijzelf te castreren; ik wilde zo graag van mijn erecties af dat ik dacht dat dit de oplossing zou zijn. Ik probeerde ze fijn te knijpen maar het deed veel te veel zeer. Ik kwam toen op het idee om een elastiek heel strak er om heen te binden. Ik ben op die manier in slaap gevallen maar werd midden in de nacht wakker van de pijn. Ik wilde het elastiek van mijn balzak afhalen maar het leek of het elastiek in mijn huid was gaan zitten. Met heel veel pijn heb ik het stukje bij beetje er af gekregen. Mijn balzak had diepe rode striemen die dagen lang zeer gedaan hebben. Het ergste was dat de manier waarop ik het elastiek er om heen gedaan had er maar één testikel onder het elastiek door zat, de andere floepte er telkens onderuit.

Ik kan me niet met zekerheid herinneren of mijn borst groei nu voor of na het 'incident' begonnen is. Ik herinner me alleen dat ik dacht dat ze zijn gaan groeien omdat ik te veel aan mijn borsten voelde en probeerde te kijken hoe of het zou staan als ik ze zou hebben.

[Anon20180501]

Hai Laura,

Van mijn borstjes, billen en heupen en vrouwelijke gelaatstrekken had ik al verteld maar ik had/heb ook geen adamsappel, een vrij hoge stem, en ik ben ondanks de groeihormonen nog steeds gemiddeld heel klein, ook mijn handjes en voetjes zijn klein. Ik beweeg en acteer al mijn hele leven als een vrouw maar heb in het verleden wel degelijk werk verricht waarvoor ik me van mijn mannelijkste kant moest laten zien. Belachelijk eigenlijk nu ik me bedenk hoe goed me dat is afgegaan.

Zoals ik al zei ga ik niet op onderzoek uit hoe dit kan, ik accepteer het als een groot voordeel, een geluk bij een ongeluk dat ik hiermee gezegend ben.
Is het voor jou niet beter om het ook te laten rusten en zo nee, dan hier pas aandacht aan besteden wanneer alles rustig is in je leventje. Ik begrijp dat
je wil weten wat je moeder eventueel weet maar voor jou verborgen heeft gehouden maar ook dat kan wachten tot later.

Het zal wel een enge toestand zijn geweest met al dat bloed maar van je ballen afknijpen denk ik niet dat je borstjes krijgt, door een castratie kan dat wel gebeuren.

Liefs Daniéla

[LauraB]

Wat jij schrijft had ik ook kunnen schrijven. Ik heb alleen wel gemiddeld grote handen en voeten (voor een vrouw) (maat 42) Al draag ik in mannen hamdschoenen S jes of een M maar dan vind ik ze al gauw te losjes.

Ik ben er buiten het er over schrijven in mijn levensverhaal ook niet mee gezig. Ergens hoop ik dat ik ook biologisch een beetje meisje, misschien ook voor de acceptatie van mijn moeder omdat ze zegt het echt niet te kunnen snappen hoe een man nu een vrouw zou willen zijn. Daar buiten ben ik ook gewoon nieuwsgierig aangelegd. Zoals je zegt zie ik het als een zegen. Om twee redenen: 1) het maakt mijn transitie zo veel makkelijker 2) ik heb mij jaren lang vaak beter gevoeld als ik voor de spiegel of onder de douche stond en mijn borsten of andere vrouwelijk kenmerken zag, al hield ik ze voor de buitenwereld verborgen wat soms best moeilijk was.

[Claire]

Vergelijkbare ervaringen, Claire?

Integendeel veel minder heftig.
Ja ik weet krijg dat gevoel dan nou eenmaal , werk er aan

[Gwendolyn]

Claire, maak je geen zorgen. Het zijn soms wel heel erge belevenissen, die met ons gedeeld worden. Het leven kan en is soms verschrikkelijk, man, vrouw of wat / wie dan ook. Kan echter ook prachtig zijn. Wat blijft is jou eigen leven. Als ook de mensen waarbij er het nodige niet bepaald goed gegaan is, in het leven, met de transitie, geen hoop hadden, geen doorzetting vermogen, waren ze er nooit zo ver gekomen. Blijf aan jezelf "werken", wees blij met alles wat WEL goed gaat / is, blijf hoop houden en heb een positieve instelling, ongeacht wat ( helaas ) anderen wel of niet mee maken.

Zoals Daniéla zegt, hoe we tot hier gekomen zijn, waarom, is van andere betekenis dan het hier en nu. En het hier en nu is wat telt, de rest is geschiedenis die je dan wel of niet wil weten / wil onthouden.

Liefs
Gwendolyn.
P.s.
ik sta altijd open voor vragen / discussies buiten de forum.

[LauraB]

Integendeel veel minder heftig.
Ja ik weet krijg dat gevoel dan nou eenmaal , werk er aan

Ik ben daar heel blij voor je om. Als er één ding is wat ik geleerd heb, is dat er niet omgaat hoe heftig je verleden is geweest. Dat word voor een over groot deel door je omstandigheden bepaald. Het enige wat echt belangrijk is, is hoe je je voelt bij wat je doet. Als jij je als vrouw goed voelt is dit het enige wat telt. Voel je je dan ook niet goed maar wel als je ertussen in of helemaal nergens gaat zitten dat is dat wat telt.

Daarom vind ik ook voor mezelf, dat zelfs als blijkt dat ik geen GD heb, ik wel als vrouw verder zal gaan. Daarom ben ik ook niet terughoudend om ruim voor mijn diagnostiek begon al het HRT te starten, permanenten make-up te nemen en overal mijn naam en geslacht te laten wijzigen. Het gaat er om hoe ik me daarbij voel en dat is heel goed.

Mijn verleden zit vol ellende maar dat veranderd daar niets aan. Waar dat wel wat voor uitmaakt is een stuk verwerking en het hoofdstuk afsluiten. Wel geeft het wat verklaringen en ben ik zeer bevoordeelt op een aantal vlakken. Maar op andere vlakken juist weer niet.

[Jeste]

Nu ik dit lees begin ik ook weer benieuwd te raken naar wat er lichamelijk met mij aan de hand zou kunnen zijn. In het verleden ben ik er wel erg mee bezig geweest, om dat uit te zoeken. Toen had ik de gedachte dat als ik een oorzaak zou weten ik er wel mee zou kunnen leven. Werkte natuurlijk niet.
De laatste tijd ben ik er echter niet meer zo mee bezig, maar nu wordt ik toch wel weer nieuwsgierig.
Ik heb namelijk nooit een "echt" mannenlichaam gehad. Wel met een aantal vervelende mannelijk kenmerken, maar ook met een zachte huid, weinig spierontwikkeling een laag libido en een vrij hoge stem. In stereotype vrouwendingen ben ik echter maar weinig geïnteresseerd. Als vrouw ben ik nogal jongensachtig.
Toen ik vanaf ongeveer 2001 in het nachtleven in aanraking kwam met mensen die wisten wat genderdysforie is dachten een aantal van die mensen dat ik transman was, maar nog niet helemaal klaar met het traject. Zelfs de psycholoog, waar ik kwam om mijn genderdysforie te bespreken, dacht even dat het om een FTM ging.
Ook in het dagelijks leven wordt er regelmatig getwijfeld, maar het lukt ook vrij gemakkelijk om als "mevrouw" over te komen. Met kort haar en zonder make-up, zolang ik maar lekker in m'n vel zit op zo'n moment. Dat is echt heel belangrijk, merk ik. Als ik me eens een dag niet zo goed voel, dan is het "mijnheer", "mijnheer" en nog eens "mijnheer".
Hopelijk zorgen de hormonen net voor dat stapje in de goede richting.