lichaam

[LauraB]

Vandaag vroeg mijn gender psycholoog er toevallig naar.

Eerst draaide ik er een beetje omheen maar volgens mij heb ik echt heel ies zitten kijken dat ik mijn echte gevoelens over mijn lichaam tijdens het douchen uitsprak. Ik kwam er ook achter dat de kleine cup AA die ik in de pubertijd kreeg, mij jarenlang het douchen wat draaglijker heeft gemaakt.

[Jack]

Dank je, Ryan, die opmerking geeft me een glimlach van oor tot oor haha Ben dan ook best wel blij met mijn gezicht.
Het probleem is dan ook puur mijn lichaam, ik heb behoorlijk vrouwelijke vormen, oftewel brede heupen en bovenbenen en een kont die naar achter uitsteekt >< Hoop dat dat met hormonen iets minder op gaat vallen.

[Kilian]

eerst had ik helemaal niet zo'n hekel aan mn lichaam, oke het hoorde niet maar ik kon er mee leven op dat moment, operaties wilde ik wel maar dat hoefde niet gelijk. maar sinds een paar weken heb ik zo'n hekel aan mn lichaam dat ik gewoon niet meer in de spiegel kan kijken. snacht kan ik ook vaak niet slapen en lig ik alleen maar te denken hoe ik zo snel mogelijk dat mannelijke lichaam kan krijgen.
hopelijk komen die operaties snel :/

[EdwinJulian]

Het viel wel mee bij mij met de afschuw voor mijn lichaam. Maar sinds ik steeds meer in mannenkleding loop met binder enzo ga ik me wel ergeren aan vrouwelijke vormen zoals brede heupen (jeej, dank u, moeders) en mn smalle schouders. Hoewel vooral die heupen me (letterlijk en figuurlijk) in de weg zitten. Smalle schouders is met trainen en kleine maatjes nog wel goed over heen te komen

[Venka]

Ik had ook niet echt een hekel aan mijn lichaam maar was er ook niet trots op.Ik weet wel dat niemand mocht mij naakt zien en al helemaal mijn geslachtsdeel niet want dat was wel een doorn in mijn oog.Ik merkte wel hoe verder ik in mijn transitie kom dat ik mijn lichaam wel meer begin te accepteren.Maar mijn kritische ogen zorgen wel dat de acceptatie een strijd blijft want hoe je draait of keert ik blijf mannelijke trekken zien maar ik denk dat dat ook tijd nodig heeft om het te accepteren.

[Freetouch]

Ik heb me wel altijd geschaamd voor mijn lichaam, teveel meisje, te weinig jongen... maar als meisje had ik die walgelijke mannelijke geslachtskenmerken... dus bleef er niet veel anders over dan het gevoel dat je een verminkt persoon bent... Nog vis nog vlees...
Wat je wilde zijn was je niet, wat je was klopte niet met je geest....

Deze tweestrijd zullen alleen GD's begrijpen, en is niet in woorden uit te drukken.

[Fay]

Als kind iig kapot schamen, vooral bij confronterende situaties zoals het zwembad, gym,ben in de jaren daarna erg goed geworden in het totaal ontkennen van mijn lichaam, te pijnlijk, leven in hoofd, dissociatie van lichaam en geest, letterlijk, plus nog wat zaken die ervoor zorgden dat ik niet anders kon dan in mijn hoofd gaan leven, ben er vrij zeker van dat ik er niet meer was geweest als ik dat niet had gekund

Die puin mag ik nu gaan opruimen

Fay

[tapir]

Douchen begin ik steeds ellendiger te vinden en zwemmen ofzo doe ik nooit meer. Omdat ik me steeds meer erger aan de vrouwelijke delen aan mijn lichaam. Niet alleen met douchen maar alles met betrekking tot mijn lichaam. Seks vind ik echt heel moeilijk. Of samen douchen, vreselijk.

Als ik me ongemakkelijk voel over mijn lichaam dan focus ik wat meer op mijn armen, die zijn best gespierd en die vind ik wel oke. Dat leidt op zijn minst een béétje af.

[MrLouis]

Het is altijd zo'n teleurstelling als ik mij s'ochtends ga scheren en naar beneden kijk. Het is moeilijker om het te negeren omdat ik voor praktisch iedereen een man ben, dus mijzelf naakt zien is echt een wake up call.

[Laiq]

Ik douche om de 3-4 vragen. Als ik om de 2 dagen of elke dag naar mijn lichaam moet kijken en zien en bedenken dan zal ik knettergek worden.
Heb het altijd al zo gedaan; maar natuurlijk als ik in de zomers zweet of wat dan ook, douche ik meteen. Het is meer 'algemeen'.