Opweg

[Jannet V]

Dilemma

Het heeft niets te maken met Genderdysforie, Transgenders of Transseksuelen. Het is een stukje van mij, van vroeger. Ooit in een ver verleden heeft een man mij als kind seksueel misbruikt, in een omgeving die voor mij veilig voelde. Dankzij een passende therapie en alles wat ik opgeschreven heb, zijn de scherpe randje helemaal verdwenen.
Afgelopen maandagavond is die zelfde man (nu bijna 80) in zijn eigen woning overvallen en mishandeld door een paar mannen. Het kleine dorpje waar ik woon is ontsteld dat zoiets bij ons kan gebeuren. Mijn gevoel vind mezelf schuldig omdat ik “Eindelijk gerechtigheid!”, durfde te denken. En aan de andere kant heb ik zoiets van, “Nu snap je eindelijk hoe bedreigd en machteloos IK me gevoeld heb!”
Er zijn maar enkele mensen in mijn vriendenkring die precies weten wie de dader van toen is en ik ga het zeker niet aan de grote klok hangen. Maar ik moest het even kwijt, dan maar aan een klein klokje.

[Eva]

Ik kan me wel iets voorstellen bij je gevoel, Jannet.
Beroerd dat het weer van alles loswoelt dat inmiddels een beetje tot rust was gekomen...

[Freetouch]

Ik deel je gevoel.

[Jannet V]

Dankjewel allebei. Het is niet dat het me terug werpt maar het veroorzaakt een spagaat.

[Gabriël]

Ik kan me dat gevoel heel goed voorstellen en ben van mening dat jij je daar helemaal niet schuldig over hoeft te voelen.

[KarenTS]

ik zou gewoon even ''genieten'' van die ''eindelijk gerechtigheid'' gevoelens, dat is toch ook heel menselijk en zeker niet iets om je schuldig over te voelen.

Liefs, Karen

[FAtham]

Herkenbaar gevoel. Bij mij een soortgelijke situatie maar dan met dodelijke afloop(begin dit jaar). Karma? Ach de dingen zijn zoals ze zijn.

[Jannet V]

Dank jullie voor de fijne reacties op iets wat een leuk voorval volledig overvleugelde maar wat zeker de moeite waar is om ook te delen. Hierbij dus.

Tja, en dan blijkt de uitlaat van m’n auto toch helemaal aan z’n eind. Rammelde het al maanden onder het koetswerk, plotseling ging het rammelen over in het geluid van een opgevoerde rallybolide. En moest ik wel een bezoekje brengen aan de plaatselijke garage in Norg. Terwijl ik met de chef werkplaats stond te praten kwam Sibas, die de scepter zwaait bij het schadebedrijf, binnen en ik groette hem zoals ik altijd gedaan had. “Hallo Sibas!” We kennen elkaar al jaren en voor mijn coming-out was ik als chauffeur werkzaam bij het bedrijf. Hij kijkt mij aan met een vragende blik in zijn ogen en zegt na enige tijd, “Geef eens een hint.” Het is overduidelijk dat hij me niet herkend. Ik moet toegeven dat ik ook wel een beetje veranderd ben sinds we elkaar de laatste keer gesproken hebben. Pas nadat ik hem verteld had dat ik vroeger als Jan door het leven ging kwam hij met zijn reactie.
“Verrek, kerel èèèh??, … nou zie ik het pas, ik zag je als vrouw!”
“Dat klopt dan wel want dat ben ik ook!” Hoorde ik mezelf zeggen met een stralende glimlach.
“Ja ja, natuurlijk! Dat bedoel ik ook en zo zie je er ook uit. Eeeeeh, … zijn die echt?” Wijzend naar net onder mijn halsketting. Sibastiaan toch! Je was altijd zo netjes ...
Wat een heerlijke ervaring, wat een geweldig compliment.

[Emma]

Heerlijk!

[Venka]

Wat heb jij dat netjes opgelost, zo'n onbeleefde opmerking zo gepareerd.