Gemixte gevoelens

[MrLouis]

Hey!

Ik heb echt heel lang uitgekeken naar het moment waarop ik mijn ouders zou vertellen dat ik transgender ben.
In mijn hoofd speelde ik het wel miljoenen keren af, ze zouden schreeuwen, met deuren slaan,ik zou niet meer welkom zijn.
De meest wilde scenario's kwamen voorbij, ik had dan ook geen moment rekening gehouden met het feit dat ze het ook goed zouden kunnen opvatten.
En dat is precies wat er gebeurde, ik ging wandelen met mijn moeder en bracht casual een transgerelateerd topic ter sprake en gooide er op het moment dat ik er de ballen voor had uit; dat ik ook transgender was, het al een tijdje wist maar bang was om het te vertellen omdat ik hun niet wilde teleurstellen.

We hadden geen Oprah moment, maar ze reageerde verrassend mild en ook al denkt ze nu nog dat ik niet transgender ben maar eerder een 'inbetweener' was het terugkerende thema in ons gesprek dat het erom gaat dat IK gelukkig ben. En ook al zal ze het moeilijk vinden, ik wel haar kind ben en ze van mij houd.

Toen ik later naar huis ging was ik euforisch, ik had het verteld en de wereld was niet vergaan. Misschien zou het dan toch allemaal goed komen.
Maar sinds die avond voel ik mij nog slechter dan eerst, op de een of andere manier kan ik gewoon niet geloven dat dit het is.
Heb mij zo blindgestaard op een slechte afloop dat ik nu alleen maar op de metaforische klap wacht. Ik voel mij op de een of andere manier schuldig dat ik mijn moeder haar kind heb afgepakt en dat alle hopen en dromen die zij voor mij had nu niet meer opgaan. Het is depressing want dit is in principe wat ik wilde, dat de mensen van wie ik het meeste hou mij accepteren voor wie ik ben. Waarom kan ik er dan niet van genieten?

Sorry voor de rant mensen, moest het alleen even van mijn borst af hebben.

[Veronica]

Dat is begrijpelijk omdat jij iets anders had verwacht.

Toen ik het aan mijn moeder vertelde begreep ze het ook, toen begon ik te huilen, om twee redenen, de eerste omdat ik gelukkig was dat zij het heeft geaccepteerd, en ten tweede omdat ik mezelf stom vond dat terwijl ik wist dat zij daar geen problemen mee zal hebben, het zoveel jaar heeft geduurd voordat ik de lef en moed had om het tegen haar te zeggen.

Zij vindt niet dat ik een kind van haar heb afgepakt, ze wist het allang maar ik voel mij nog steeds stom erover, ik denk dat dat gewoon erbij hoort.

[Nathan90]

Ik denk niet dat je het moet zien alsof je haar kind hebt afgepakt. Haar kind was als meisje/vrouw zijnde waarschijnlijk in zekere mate al een tomboy (of waarschijnlijk in ieder geval anders). Zeker de langere periode dat jij het dus al wist maar zij nog niet. Met een dochter die zich als jongen gedraagt en kleed is de hoop op trouwjurken sowieso al minimaal. Daar verandert bar weinig aan als je onder een andere naam verder gaat.

Heb je misschien last van het feit dat ze dan niet genoeg erover wil weten of iets? Dat de acceptatie te weinig vraagt van jou kant?

Ik merk dat ik zelf nogal last heb van hoe weinig ze erover zeggen. En áls er iets over gezegt of gevraagt word is het tegen vriendlief aanzien die verder is in het traject. Terwijl het toch echt míjn ouders zijn.

[MrLouis]

Ik merk dat ik zelf nogal last heb van hoe weinig ze erover zeggen. En áls er iets over gezegt of gevraagt word is het tegen vriendlief aanzien die verder is in het traject. Terwijl het toch echt míjn ouders zijn.

Ik denk dat het dat ook deels is, dit gesprek was na de brief die ik hun had geschreven en het was net alsof dat haar totaal voorbij ging.
Ja het is een enorme opluchting dat ze goed reageerde, alleen is het net alsof ik niets heb gezegt. Er is helemaal niets veranderd, en ik weet nou niet of ikhet tijd moet geven en ze zelf het initiatief laten nemen of het juist moet aankaarten.

[Nathan90]

Ja precies. Om het aan te kaarten zou je een keer kunnen beginnen over het boekje van Maxim Februari. Onder het mom van, 'als je er trouwens wat meer over zou willen lezen.' Op die manier geef je ze tijd én kaart je het aan. Opties geven om er over na te denken zonder het direct op jou te betrekken.

Als daar verder niks uitkomt zou ik zeggen.. paar maanden wachten. Aangezien familie toch vaak meer tijd nodig heeft dan we soms denken en we al gauw te snel willen gaan. Dan het nogmaals aankaarten en aangeven dat je een stap verder wil aan en dus eventueel vragen of ze nieuwe naam ed willen gaan gebruiken.

[Paul]

Hey MrLouis,

ik kan me heel goed voorstellen dat het een opluchting voor je is omdat er zo goed op gereageerd is.
Maar de verwarring omdat je iets anders had verwacht qua reactie kan ik me ook voorstellen. Kun je erachter komen wat je dan zo somber maakt? Had je je bijvoorbeeld psychisch al voorbereid op een harde klap, en was je in theorie al in een verdedigingshouding of vluchthouding gegaan< en ondervindt je daar dan de schade van?
Of had je misschien een fijnere reactie verwacht en ben je daar toch stiekem teleurgesteld in?
Probeer het eens na te gaan.
Wat nog rest is aan mij door te zeggen; dapper man!!! Je bent goed bezig!