Partner

[KarenTS]

@bubbels, ik denk dat je zeker mag reageren als partner, je maakt het zelf mee tenslotte, dus je bent ervarings deskundige in die zin,al is het nog maar kort en misschien niet even intens.Een partner ,die opbiecht af en toe vrouwen kleding te willen dragen is vast ook een hele schok ,maar toch n heel verschil met iemand die een vrouw blijkt te zijn. Het is ook denk ik vooral een schok ,vanwege het feit dat iemand er zo lang niets over heeft gezegd,het vertrouwen is geschonden. Uit eigen ervaring weet ik dat het ding ,dat mijn moeder het meest schokkend ( en ook wel kwetsend ) vond van mijn coming-out, was dat ik haar zo lang niet in vertrouwen had durven nemen over die hele persoonlijke en pijnlijke ontdekking. Dat kan ik erg goed begrijpen.Als je zo iets heftigs als transseksualiteit bij jezelf ontdekt en dat omarmt en er mee aan de slag gaat,dan wordt je -helaas- erg op jezelf gericht,verlies je snel het perspectief van de mensen om je heen.Zeker in een relatie, is dat denk ik belangrijk om ook bij stil te staan.
Aan de andere kant is het als partner -van ook van belang om er stil bij te staan waarom het zo ontzetten moeilijk is om mensen meteen te vertellen wat er met je aan de hand is.Schaamte,omdat -helaas- je in de maatschappij om je heen constant hoort,dat het raar is,je ziek bent,het schandalig is....of onzin is,enz.Dan vereist het wel veel moed,doorzettingsvermogen of wanhoop om het toch te doen.Hoe erg het stigma van de maatschappij wel niet is,moge duidelijk zijn,als je zelfs je geliefden,familie en naasten niet in vertrouwen durft te nemen! En dan natuurlijk de angst om mensen kwijt te raken, hetgeen in een sexuele relatie natuurlijk wel een reeele angst is.
Verder wil ik natuurlijk Jannamar wel veel sterkte toewensen en hoop dat jullie er op een goede manier uit zullen komen,beiden.

[LauraB]

Hoi Jolanda,

Heel erg knap van je dat je het verteld hebt aan je partner. Eigenlijk is het wel logisch dat ze het enkel over zichzelf had. Jij hebt een hele container vol met gevoelens leeg gestort. Nu doet zij hetzelfde. Het enige verschil is dat jou lading al van heel lang geleden bij elkaar verzameld is, totdat hij vol was en het er uit moest. Zij is met een inhaalslag bezig. Jouw verhaal, wekt meteen een stormvloed aan gevoelens bij haar op, geeft het de tijd en haar de gelegenheid om alles te realiseren, er over na te denken en een plek te geven. Dat hele proces zal nog een tijdje nodig hebben. Zoals thegirlinme zegt, geef haar de aandacht die ze verdient na wat jij met haar hebt gedeeld. Geef blijk, dat ze je alles mag vragen, maar laat haar ook boos op je zijn en telleurgesteld, in jou, zichzelf en de relatie.

Liefs, sterkte en een hele dikke knuffel,
X Laura

[Janna]

Lieve allemaal, jullie zeggen allemaal dingen die ik he-le-maal niet wil horen.....

Maar jullie hebben wel gelijk, natuurlijk. Voor mij is het een proces geweest, voor haar een overval. Ik zal dat zeker in gedachten houden de komende tijd.

J

[Miazara]

Er wordt ook wel veel gezegd, voor diegene zelf (jij dus) gaat het allemaal te langzaam om vrouw te worden, en voor de andere gaat het allemaal te snel. Je zult het echt de tijd moeten geven. Geen andere keus

[Jennifer1102]

Hallo jannamar,
Ik zit momenteel in precies de zelfde situatie.
Mijn advies is om hier hulp bij te zoeken dat heeft mij enorm geholpen.
Ik ben daar als eerste mee naar mijn huisarts gegaan en die geeft mij ook enorm veel steun.
Die heeft mij naar het Vumc gestuurd daar heb je ook veel steun van en adviezen.
Bij het Vumc stuurde ze mijn naar stichting humanitas (transvisie) toe.
Die kunnen je enorm goed helpen en die organiseren ook bij een komsten dat je persoonlijk in contact kan komen met soort
genoten die in het zelfde schuitje zitten.
En die kunnen ook hulp bieden aan je partner.
En belangrijkste voor je partner zoals hier op het forum gezegd wordt geeft het de tijd, het is heel moeilijk
Ik weet het maar is de enigste manier al wil je anders.
Je heb zelf ook die tijd nodig om uit te zoeken wat je er mee wilt doen.
Heel veel sterkte.

[bubbels]

Hey Jannamar hoe is het nu met jullie? Gaat het een beetje?
Liefs Bubbels

[Engel]

Hoi Jolanda, sorry voor de late reactie. Heel goed dat je het verteld heb. Je vrouw zal zeker langzaam moeten wennen dus geef gaat die tijd hoe moeilijk dat ook is. Ik heb het mijn vrouw in November vorig jaar verteld. Ze wist wel dat ik niet lekker in mijn vel zat maar dit had ze niet verwacht. De eetste maanden vroeg ze niets. In april zag ze mij voor het eerst in vrouwen kleren. Sinds dien zoeken we samen laarsjes en kleding uit. Heb alle info over GD en VUmc op laptop klaar gezet maar ze heeft het nog niet geleden, gaat ze wel doen zegt ze maar als ze er zelf aan toe is. Ook heb ik een keer het interview van jos megens uitgeprint en pontifikaal zichtbaar op de salon tafel gelegd maar dat werkte ook niet want dat lag een week later nog steeds onaangeroerd. Maar nu in September komen de eerste kleine vraagjes voorzichtig los. Dus Jolanda geef haar de tijd en ze gaat echt uit zich zelf met vragen komen. Hoop dat je hier iets aan heb en je mag me altijd vragen stellen hoor als je daar behoefte aan heb. Sterkte Engel

[Ted]

Hey, wat een dappere stap die je gezet hebt. Dit is een wat late reactie, ben even door andere dingen opgeslokt qua energie en tijd.
Toen ik vertelde aan mijn partner wat er speelde, was de schok groot. Wat mij hielp en nog steeds helpt, is proberen niet te ver vooruit te denken. Het is een ingewikkeld proces in een relatie, en het enige dat ik kan doen, is stap voor stap steeds bekijken, wat het effect op de relatie is, en hoe we er ons daarbij voelen.
Waar wij nu wel achter zijn, is dat we zoveel meer delen in onze relatie dan dit stuk. Ook al is het intiem niet veel, we delen genoeg om nu door te gaan. Ik hoop dat je in gesprek kan blijven met je partner, en stukje bij beetje helder kan krijgen, hoe hiermee om te gaan.

[Janna]

Goedemorgen allemaal,

@Bubbels, en anderen: Dank voor je belangstelling.

@Engel: Dank je voor je eigen verhaal en je aanbod. Ik zal het zeker in gedachten houden

@Allemaal: Zoals jullie zien heb ik de naam "jannamar" laten veranderen in "Jolanda". Die was nog vrij en eht past toch wel een stuk beter.

Sinds het gesprek met mijn vrouw van anderhalve week geleden is het stil geweest tussen ons. Tenminste, over dat onderwerp. Het opvallende was dat ze de hele tijd goed te spreken is geweest. Ik ben er zelf ook niet over begonnen. Het heeft altijd tijd nodig, heb ik hier geleerd. Ik heb alleen mijn best gedaan het zo gezellig mogelijk te houden.

Zaterdag zat mijn oudste dochter van dertien op de bnank een film te kijken toen ik terug kwam van de boodschappen. Ze vroeg me of ik mee wilde kijken, gewoon gezellig. Ze was "The hot chick" aan het kijken. Kennen jullie die? Een man en een meisje wisselen erin van lichaam. Het meisje (met het mannenlichaam dus) wordt gevolgd. Dat levert natuurlijk heel veel lollige situaties op. Een leuke film, maar toch... Om een man te zien die zich een vrouw/meisje voelt is toch best wel confronterend, zeker omdat je weet dat het toch wel gaat lukken om (weer) te veranderen. Mijn dochter vond het allemaal prachtig. Na de film zei ze dat ze toch maar even naar de wc ging om te controleren of ze nog steeds een meisje was. Ik heb mijn toiletbezoek die dag zoveel mogelijk uitgesteld omdat ik weet dat ik niet zie wat ik wil zien. Of eigenlijk, ik zie wat ik niet wil zien.

Waarom dit stukje? Om aan te geven dat - als je er op let - alles met gender te maken heeft. Alles is gevoelig. Nog zoiets: Mijn zoon is al zestien en een hele vent. Helaas voor hem heeft hij drie jongere zussen. Die vinden het prachtig om met hem te stoeien en zo. Vrijdag werd zijn haar gedaan door de jongste, met allemaal mooie speltjes en strikjes. Heel onschuldig en grappig natuurlijk, alleen keek mijn vrouw me erg strak aan, met zo'n blik van: "Zou hij misschien ook...?"

Zaterdagavond heb ik haar gevraagd of het een beetje geland is. Ze reageerde niet afwijzend maar gaf wel aan dat ze er nog mee bezig is. Dat ze er nog zeker niet over uit is, wat ze erbij voelt en wat ze ermee wilt. Zondag heeft ze het aan haar vriendin verteld. Die schrok er ook van, maar gaf wel meteen aan dat het voor haar niet uitmaakte hoe ze met me om zou gaan. Ze heeft me altijd al het vrouwtje genoemd, al wist ze niet hoe waar het eigenlijk was.

Al met al gaat het dus best goed. Natuurlijk lang niet snel genoeg naar mijn zin, maar er gebeurt wel wat. Ik laat het ook gewoon zo, en vraag er af en toe naar, denk ik. Geen dwang. Ze zal toch haar eigen mening moeten vormen en dat gaat het beste in rust. Hoe het verder zal gaan? Ik weet het echt niet.

Ik had gedacht dat ik nu ook wat meer rust in mijn hoofd zou krijgen doordat het nu niet meer geheim is, maar zo werkt het dus niet. Nog steeds overheerst het alles. Dus terwijl mijn vrouw aan het denken en wennen is, blijf ik bezig mijn eigen weg te zoeken.

Groetjes, Jolanda

[Emma]

Hoi Jolanda,

Om je gerust te stellen, of juist niet: de breuk tussen mij en mijn bijna-ex is nu een jaar oud en ik ben er nog steeds de hele dag mee bezig, ondanks het feit dat er geen olifant in de kamer meer zit als ik thuis kom. Je hoofd is nu alweer bezig met de volgende stappen, ook al wil je de achterstand van je vrouw niet nog groter laten worden dan het al is. Je kunt daar ook niets afdwingen, je kunt je gedachten niet stil zetten, dat heb je de afgelopen jaren al hard genoeg geprobeerd.

Je hoeft je in ieder geval geen zorgen te maken dat die rust er nog niet is, ik geloof dat dat normaal is