Waarom dit stukje? Om aan te geven dat - als je er op let - alles met gender te maken heeft. Alles is gevoelig.
Het valt ons ook op sinds hij het aan mij verteld heeft hoe vaak er dingen of situaties zijn op tv of whatever dat we elkaar dan aankijken
van is dit nu toeval of wat!
Geef je vrouw inderdaad de tijd het is voor haar natuurlijk heel pril allemaal
(misschien als ze er behoefte aan heeft en er aan toe is zou ze me best mogen mailen
ik heb zelf mailcontact met een parner en dat doet me enorm veel goed. Stuur me
maar een pb als er behoefte aan is)
Misschien voor jou even minder, omdat je je vrouw iets in vertrouwen hebt verteld, maar het is een goed teken dat je vrouw het verteld heeft aan een vriendin. Je zult echt nog wel enkele weken tot maanden geduld moeten hebben.
Gebruik die tijd om dingen voor je zelf op een rijtje te zetten, wat wil je, hoe, wanneer en ga je het aan je kinderen vertellen, aan vrienden op je werk, bij wie en wanneer zoek ik hulp (houd rekening met wachtlijsten) enz.
Ook is het helemaal niet gek dat je overal opmerkt, hoe grote rol gender speelt. Het is nu eenmaal een van de meest bepalende dingen in onze maatschappij van iemands identiteit, waar ook heel erg veel zaken aan op gehangen word. Het is vaak zo dat als je eigenlijk iets nooit tegen gekomen bent, je het daarna opeens echt overal ziet en hoort. Eerst was het er wel, maar had het niet je aandacht.
Zo is het ook met je eigen gevoel. Jaren lang lukt het wel om het weg te stoppen, op een gegeven moment wordt het (te) moeilijk en geef je er aan toe. Ook in de hoop dat het daardoor minder moeilijk is. Het tegendeel blijkt dat waar te zijn, het word dan alleen op een andere manier moeilijk. Moeilijk omdat je. je 'probleem' onderkent hebt en het 'einddoel' zich nog aan de horizon bevind. Zie het als de spanningsboog, dat je vroeger wist dat je bijna jarig was of bijna sinterklaas en niet kon wachten tot het zover was. Je kunt er van uit gaan dat, hoe verder je bent, je steeds mee problemen ondervind van de dingen waarmee je nog niet een stap verder mee bent. Hoe verder je bent, hoe heviger je gevoel zal zijn, maar hoe minder vaak en van kortere duur het voor zal komen.
Weet je, Laura, daar ben ik nou juist zo bang voor. De geest is uit de fles en die gaat er echt niet meer in. Doorgaan op de oude voet gaat waarschijnlijk niet meer. Het voldoet vast niet meer. Ik merk nu al aan alles dat ik meer en meer wil. Een tijdje geleden heb ik mijn eerste pumps gekocht. Dat was zweten. Nu heb ik half Zalando (een van de weinige met maat 44/45) al op mijn verlanglijstje staat. En dat zijn alleen nog maar schoenen. Ik durf niet eens te beginnen met kleding omdat ik bang ben dat ik het veel te leuk vind.
Nu mijn vrouw het weet is verstoppen toch al geen optie meer. Maar wat nu? Ja, ik weet het, het kost tijd. Veel tijd. Het is ook heel lastig natuurlijk, zeker ook voor haar.
Dat ze het haar vriendin zou vertellen had ik trouwens wel verwacht. Het is haar vertrouwenspersoon. En andersom trouwens ook. Eigenlijk is het ook wel prettig dat het meer open is. Dat geeft ook al ruimte. Al is het om erover te kunnen praten.
Liefs, Jolanda
Voorheen Jolanda, daarvoor... Ach, dat is lang geleden.
Ik heb ook al vrij snel mn allerbeste vriendin op hoogte gesteld ik moest er gewoonover praten met iemand die dicht bij me staat gelukkig kon mn man zich daar in vinden. En kunnen we er nu als we bij haar zijn ook over praten dat vind hij ook prettig.
Ik zou het niet doorvertellen verder en ik hoop dat ze weten dat dit vrij prive is. Ik had tegen mijn moeder gezegd om het aan niemand verder te vertellen, daar had ze duidelijk schijt aan ging het aan de hele familie vertellen, met als reden 'het is je familie!' ik werd er echt zwaar misselijk. Het verbreekt vertrouwen en maar alleen maar een hele hele gigantische grote breuk. Als dit namelijk door verteld wordt van 1 persoon op de andere dan gaat het snel heel erg fout, maar dan ook echt goed fout.
Ja, dat is wel waar. Het kan heel snel gaan met zulk sappig nieuws. Het vervelendste is dat je er geen uitleg bij kunt geven. Dat kan ik bij die vriendin gelukkig wel. Dat scheelt. Of ik het mijn ouders ga vertellen weet ik nog niet. Het trekt wel, moet ik zeggen. Ik ben zelfs al aan het nadenken hoe ik het mijn collega's zou vertellen. Dromen mag, toch?
Het blijft lastig om iemand te vertrouwen. Elk geheim komt uit doordat iedereen het aan een enkele, zeer betrouwebare persoon vertelt. En die vertelt het ook aan een enkele, zeer betrouwbare persoon. en zo gaat het verder en verder.
Eigenlijk... Eigenlijk zou ik het niet eens erg vinden. Ik schaam me niet (meer!) voor mezelf. Het scheelt een heleboel stress als ik het allemaal zelf zou moeten vertellen.
Voorheen Jolanda, daarvoor... Ach, dat is lang geleden.
Ik houd niet van generaliseren, maar vrouwen kunnen hierop op, op drie manieren reageren: zeer kwaad worden en alle controle verliezen, totaal ontkennen en er over praten met een vriendin.
Bij iedereen waaraan ik het verteld heb, toen ik er voor mezelf uuit was, dat het niet meer ging op de oude weg, heb ik er meteen bij verteld dat ze het niet geheim hoeven te houden. Ik heb er dan ook wel voor gezorgd dat ik het zoveel mogelijk mensen, die mij na aan het hart liggen, zelf, in zeer korte tijd heb verteld. Bij een partner ligt dit geheel anders.
Iedereen die ik tot dusver in vertrouwen heb genomen heb ik niet expliciet toestemming gegeven om het verder te vertellen, maar wel duidelijk gemaakt dat ik ze niet met een geheim op wil zadelen. Ik ben het helemaal met Laura eens, door het lint gaan, negeren of er over praten, maar dat moet wel haar keuze zijn.
Het liefst zou ik het nu al aan de grote klok hangen, maar - inderdaad - dat zou mijn vrouw echt niet leuk vinden! Begrijpelijk natuurlijk.
Misschien dat ik toch eens met die vriendin ga praten (we hebben zelf ook een goede band trouwens), dan heeft ze misschien net wat meer basis om mijn vrouw te ondersteunen. Maar goed, ze heeft al ellende genoeg aan haar hoofd, misschien moet ik toch maar eens leren geduldig te zijn......
En nu naar huis.
Groetjes, Jolanda
Voorheen Jolanda, daarvoor... Ach, dat is lang geleden.
Heb het mijn vriendin het uiteraard in vertrouwen verteld vooral omdat mijn man er niets buitenshuis mee wil doen en onze kinderen ook niet zijn ingelicht. Zij is echt mijn allerbeste vriendin en ik kan alles met dr bespreken anders had ik haar niet in vertrouwen genomen hoor.
Dromen mag, toch?