Partner

[LauraB]

Lieve Engel,

Wat een ontzettend lastige situatie. Ik heb je brief gelezen maar ga daar geen oordeel over geven. Wel zou ik je adviseren/willen vragen om nog een brief te schrijven over wat je echt diep van binnen voelt en wil. Die brief geef je niet aan je vrouw maar is voor jou zelf. Leg de brieven dan naast elkaar en kijk zelf of je brief die je nu aan je vrouw hebt geschreven, je daar zelf achter staat en op de korte en midden lange termijn achter zou kunnen blijven staan.

Veel liefs en wijsheid, X Laura

[Anon20210626]

Dag Engel ,

Ik vind het fantastisch dat je openstaat voor de gevoelens van iemand die je lief hebt en die jou toch ook lief heeft. Een relatie is geen éénrichtingsverkeer en een bezinningsmoment kan ook helemaal geen kwaad. Ik denk dat je toch op de goede weg bent .
Over je brief , maar dat is slechts mijn mening....


Stel je open voor haar kant van de relatie .
Ze breekt (nog) niet maar het is een kwetsbare situatie

Ik denk dat je beter eerst haar kant kan behartigen en beloftes waarvan je niet weet of je die kan waarmaken , kan je beter ook niet aanstippen .
Het verzoek om toch als mens behandeld te worden en niet als 'gestoord gedrocht ', is terecht maar toch zou ik het wat minder negatief omschrijven
Ik zou besluiten met de toezeggingen die je wel kan doen en de verzoeken die je graag zou willen
maar ze als verzoeken brengen en niet als harde eisen

liefs,
Renée
,

[Engel]

Lieve Engel,

Wat een ontzettend lastige situatie. Ik heb je brief gelezen maar ga daar geen oordeel over geven. Wel zou ik je adviseren/willen vragen om nog een brief te schrijven over wat je echt diep van binnen voelt en wil. Die brief geef je niet aan je vrouw maar is voor jou zelf. Leg de brieven dan naast elkaar en kijk zelf of je brief die je nu aan je vrouw hebt geschreven, je daar zelf achter staat en op de korte en midden lange termijn achter zou kunnen blijven staan.

Veel liefs en wijsheid, X Laura

Lieve Laura zit in de bus en met tranen in de ogen want ik weet dat die brief aan mezelf anders is. Dank je

[Janna]

Lieve Engel,

Het is best een stevige brief. Ik snap hoe je het bedoelt maar het kan best overkomen als een reeks eisen en wensen van jouw kant naar haar. Misschien kan je beter bij jezelf blijven en aangeven hoe zwaar het voor jou is, en haar hulp vragen. Als ze niet wil dat je verandert (wat ik me wel kan voorstellen) dan is het voor jou een heel groot offer. Dat mag ze best beseffen, en dan is het ook niet gek dat ze zich wil inzetten om het goed te laten komen tussen jullie. Toch?

Maar goed, jij moet het doen. Dan is het altijd veel lastiger dan vanaf de zijkant.

Veel succes!
Jolanda

[diederique]

Engel,

Kopiëren is ook voor mij verleidelijk, op beide fora een reactie.

Het is heel moeilijk in wijsheid je iets mee te geven. Toch wil ik dat naast een hart onder de riem wel doen. Even roer je in je vertwijfeling het punt aan van de omgeving, wie is nu het belangrijkst vraag je je af. Ik begrijp het gevoel, toch is er een moment waarop de uitwerking misschien net anders is.
Straks in je gesprekken met de VU komt jouw draagkracht en draagvlak, van jou en de omgeving aan de orde. Kennelijk vormt die omgeving toch een factor in het spel; van betekenis? dat moet je zelf met hen bepalen.

Er is een op dit moment populaire “relatietheorie” die de binding binnen een zeer nauwe relatie –met partner, kinderen, familie, vrienden- als basis kent. Een benadering Emotionally Focused Therapy –EFT-(Sue Johnson) die het herstel van de hechting tussen mensen als uitgangspunt neemt. EFT gaat ervan uit dat binnen een relatie partners op zoek zijn naar veiligheid, geborgenheid. Deze behoefte is het grootste als alles lijkt weg te vallen. Immers je wilt op elkaar kunnen bouwen, bij elkaar kunnen schuilen, op overmatig stressvolle momenten, bij angst, bij verlies. Op dat moment ontstaan er verschillende effecten; vechten of vluchten, emotionele ontreddering, ongemeend fel opnieuw voelen van oude (emotionele) wonden.

Na jouw openbaring aan je partner hebben jij en je partner samen hele kleine stapjes gezet; dan weer verzette ze zich, dan weer deed ze mee in het spel, maar altijd binnen de grotendeels door haar getrokken grenzen. En dan ineens is het menens –misschien heeft ze stilletjes wel gehoopt dat de wachtlijst weer langer zou worden- is het gevaar ineens heel erg nabij; wordt het spel ineens ernst, komt ineens de intense afweer, het er nog lang niet aan toe zijn naar boven.

Ze checkt het nog eens bij je na, jij bevestigt het en ... ineens is alle grond onder haar weg gevallen; stort ze in een emotioneel gat, voelt ze zich verlaten, weet ze eigenlijk niemand meer anders dan de kinderen om voor te leven. Misschien zelfs heb je met die ene bevestiging een oude schaafwond geraakt waar jij allang niets meer van weet.

Wat jij zou kunnen doen weet ik niet. Heel fundamenteel is of jij je nog verbonden voelt aan haar; niet gebaseerd op jouzelf-haar en de avond van de 14e-, niet gebaseerd op haar kritisch noten in het afgelopen jaar maar simpelweg op al alle liefde, hartstocht en emotie die jullie elkaar de tientallen jaren hiervoor in lief en leed gegevens hebben. Kortom, ga je er nog voor.

Als je naar de benadering van EFT kijkt en je kiest, nu, straks en over een paar dagen, nog steeds voor haar, dan rest er maar een ding. Heeeeeeeel diep gaan en investeren in de relatie; niet met bloemen of lekker koken maar gewoon door met haar helemaal terug te gaan naar haar “oer”pijn; te laten zien hoe haar pijn jouw pijn is geworden. Alleen als jullie dat lukt, als je elkaar, betraand, weer een hand kunnen geven, als vuisten weer vingertoppen worden, dan pas kun je stap voor stap weer wat naar elkaar toekomen. Hoe hard het ook klinkt, een dergelijk herstel vraagt tijd, misschien -zelfs onder professionele begeleiding- wel maanden.

En je genderdysforie; de serieuze stappen? In alle pijn lijkt daar misschien wel de ontsteking te zitten, het spreekwoordelijke lont in het kruidvat. Je kunt je afvragen of het niet verstandiger is het lont toch even een tijdje wat bij het kruidvat weg te houden; een gesprek met de VU en dan “on hold” of misschien voorlopig –een paar weken- even helemaal nog geen gesprek.

Investeren in een relatie, als de relatie dat nog waard is. Misschien is even “on hold” van het proces voorlopig even de allergrootste investering die je haar kunt bieden. Een kans om met haar als nog een gezamenlijk proces ingaan; immers de genderdysforie gaat niet over - is niet raar, lijp of wat dan ook- maar je kunt wel kijken hoe je er samen een groeiende vorm aan kunt geven.

Nogmaals, wat wijsheid is weet ik niet; ik kan je deze gedachten hooguit meegeven.

Noot: EFT wordt op veel plaatsen in het land door psychologen toegepast; voor “dummies” is er het boek “Houd me Vast” (Sue Johnson)

[Jannet V]

Wat erg Engel. Uit je verhalen had ik steeds het gevoel dat het goed was. Het enige advies wat ik voor je heb is, verloochen je eigen gevoel nooit meer want je gaat het keer op keer weer tegen komen. En als je niet "all the way" gaat is dat geen garantie dat jullie samen oud kunnen worden. Vindt jezelf en zoek het geluk.
Liefs Jannet

[Joyce]

hoi Engel

Wat een toestand,
Je vraagt een mening over je brief en als ik heel eerlijk ben vind ik die niet goed.
Je begint met het stellen van allerlei voorwaarden en dat is beslist geen optie voor het voeren van gesprekken.
Het is alleen maar verder ingraven in de ingenomen stellingen.
Ga zonder voorwaarden vooraf gesprekken aan en kijk wat op welke punten wel overeenstemming is.
Neem die als vertrekpunt en probeer vandaar samen een weg te vinden waar beiden in zich kunnen vinden.
Stel zo nodig je tempo bij of neem zelfs een pas op de plaats, realiseer wel -zoals anderen al memoreerden- je gevoelens verdwijnen niet.
Probeer daar samen een invulling aan te geven door praten, praten, praten,..........................

Indien jouw vrouw een keer met een ander zou willen praten wil ik vragen of mijn vrouw daartoe bereid is, ik denk het wel.
Hoewel mijn vrouw natuurlijk niet staat te juichen zijn we steeds bezig het meest geschikte pad te vinden en met redelijk succes voor beiden.
Hiermee wil ik aangeven dat praten, praten, praten, ............ helpt.

Ik hoop dat je de juiste beslissingen neemt.
In ieder geval heeeeeeel veeeeel sterkte

liefs Joyce

[Eva]

Praten met anderen kan dubbel helpen. Vooral als dat ervaringsdeskundigen zijn. De echtgenote van Joyce mag je inderdaad ervaringsdeskundig noemen. Elisabeth (mijn vrouw) ook, maar die zit helaas even in de lappenmand.

We wensen je wijsheid, Engel!

[Engel]

Lieve mensen,
Wederom dank je voor jullie lieve reacties en aanbod om evt met mijn vrouw te praten. Helaas wil ze niets meer daarover horen. We hebben weer een vette ruzie gehad en allebei gehuild nu ik dit typ heb ik weer tranen in mijn ogen, maar gelukkig is het nu radiostilte. We draaien in rondjes ik wil met de gesprekken beginnen(wil zij ook) en daarna als het mag aan de hormonen, maar dat wil ze niet en is haar grens mag wel hormonen slikken maar niet veranderen uiterlijk in een vrouw om van de rest nog maar te zwijgen.
Ga nu maar stoppen, maar ben wel blij met jullie reacties slapen we misschien toch nog. Ze moet morgen naar het ziekenhuis om spuiten te halen, ze is geopereerd aan beide duimen met veel pijn en nu moet misschien de vinger. Misschien is het wel daarom dat ze zei hoe kun je je nu aan een gezond lichaam laten snijden.
Wordt vervolgd

[Miazara]

Lieve mensen,
.. daarom dat ze zei hoe kun je je nu aan een gezond lichaam laten snijden.

Dat zeggen alle docters ook. Transexualiteit is een vrij zware diagnose als die gesteld wordt in de medische wereld. Het is daarom dan ook zo dat het alleen gebeurd als er aan alle eisen voldaan word, inclusief het lijden ervan en dat door de behandeling minder zal worden en zelfs helemaal verdwijnen. Sommige zullen volledig passabel zijn en als het andere geslacht door kunnen gaan zodra ze aan de hormonen beginnen of daarvoor zelfs. Andere totaal niet en krijgen een stygma op hun geplakt.
Ik had een buurvrouw die ook trans is en aan de hormonen zit. Waar de buurt met mijn totaal geen moeite (lijkt) te hebben (toen ik daar kwam verhuizen was ik nog man ><) en mij volledig als vrouw accepteren (en ook zo aanspreken), deden ze dat bij haar niet. Ik was zelfs de enige die nog over haar sprak met `haar` en `zij` etc en andere totaal niet, dat was pas awkward, dus tja. Ik heb het dan nog getroffen met mijn uiterlijk/manier van doen etc (heel me leven dachten mensen automatisch al bij een eerste indruk dat ik homo was) die al vrij veel vrouwelijk was (kon met gemak als vrouw doorgaan zonder hormonen zelfs, in de vrouwen wc in de bioscoop na een voorstelling, was 1 van de eerste in de wc (moest heel erg nodig) toen ik eruit wou stond er een hele lange rij, er deed niemand moeilijk, niemand zei wat, en werd door niemand aangestaard of nagekeken. Daarnaast had ik in de zomer wel veel last van arabishe mannen (no joke.. bloody hell wat waren die annoying, die willen dan ook persee dat ik wist dat ze me mooi vonden). Om nog maar te zwijgen over de stygma die kan krijgen van (ex)vrienden/familie/kenisses. En haters zullen er altijd zijn.

Dus tja. Makkelijk is het zeker niet altijd. Ook tevens is ook zo dat je (bij het vu tenminste) wanneer je aan de hormonen begint dat je dan binnen 3 maanden tijd begint met 24/7 leven in het andere geslachts rol. En hormonen zorgen ervoor dat je vrouwelijker er uit gaat zien. Daar kom je gewoon niet onderuit. Transexueel zijn is geen fairytale, en (ik neem dat aan tenminste) dat de meeste hier waarschijnlijk met me mee eens zullen zijn.

Anyway ben een beetje afgedwaald.