Opweg

[Jannet V]

Alimentatie
Met de vrouw waar ik ooit mee getrouwd was ben ik een alimentatie regeling aan het treffen. Vroeger ben ik, in gezamenlijk overleg gestopt met werken. We vonden allebei dat als er kinderen zouden komen één van ons thuis moest zijn voor de kinderen. Een achterhaalde keuze misschien maar we hebben het wel gedaan. In 1987 werd de eerste geboren en vlak voordat de tweede zich aandiende werd bij mij reuma geconstateerd. Dat was geen keuze maar een voldongen feit. Met ups en downs heb ik daarna nog 15 jaar zoveel mogelijk gedaan. Soms ging het zonder problemen en soms ging het helemaal niet maar deed ik het toch. Na 2006 ging het kaarsje langzaam uit maar voor die tijd is het toch nog gelukt om ons eigen kasteeltje te bouwen, een droomhuisje waar we onze vingers bij af konden likken. Met elkaar, zelf gebouwd.
Voor mij heeft door de reuma, meer dan een werkweek van 16 uur er nooit meer ingezeten, ook al heb ik op m’n tandvlees wel eens het dubbele gedaan. Die pogingen om zelf een fatsoenlijk inkomen te hebben werkten mee aan mijn eigen ondergang. Nu zit ik hier, 100% afgekeurd met een hele lage uitkering. (Een uitkering ja! En iedereen die wil ruilen mag mijn reuma en dan neem ik wel een fulltime baan. Neem gerust mijn 24/7 pijn en dan wil ik heel graag jouw 40 uur zorgen op je werk per week.)
Mijn ex heeft een mooie baan behouden, is flink opgeklommen en dat had natuurlijk een positieve uitwerking op haar salaris. We hebben niet voor niets een droomhuis kunnen bouwen. Maar nu steggelen we over de alimentatie die zij mij moet betalen en moet ik zorgen dat ik me niet bezwaard ga voelen. Ze is waar ze is omdat ze door mij de gelegenheid heeft gehad en ik ben waar ik ben omdat mijn gelegenheid ruw verstoord werd. Het leven is hard maar zal leerzaam blijken.

[Jannet V]

Het gaat niet meer, de bedachte superioriteit van mijn ex keert zich tegen mij. Vroeger voelde het als een bescherming, een heel sterk persoon naast me zou mij kunnen beschermen. Nu is mijn bondgenoot een vijand geworden en heeft nog steeds dezelfde scherpe wapens. Soms ben ik even radeloos en te emotioneel om nog te kunnen relativeren.

[Venka]

Jannet,

Jullie zijn toch al een hele tijd uit elkaar en jullie zijn toch ook niet (meer) verantwoordelijk voor minderjarige kinderen.Volgens mij had ik gelezen dat jullie beide een andere partner hadden,hoe komt het dan dat je nog steeds last/vast zit/hebt aan je ex.Stalking is bij wet verboden hoor en het je hebt het recht op je eigen leven los dat van je ex partner.

[Jannet V]

Aafke,
We zijn gescheiden maar hebben noodgedwongen de laatste anderhalf jaar nog samen gewoond. Sinds iets meer dan een week woon ik in mijn nieuwe huis en nu onze gezamenlijke woning zo goed als verkocht is kan ik me ook emotioneel van haar los maken. Maar me ook gedragen in het besef dat ik geen Assepoester meer ben vergt heel veel moeite. Vanaf nu kan het alleen maar gemakkelijker worden. Ik weet dat Jannet een sterke vrouw is maar bij haar schoot ik vaak nog in de oude rol.

[Jannet V]

Het jaar was niet gemakkelijk, er waren zoveel mooie dingen maar er waren ook zoveel drempels om te nemen. Als ik drie jaar geleden beseft had wat me te wachten stond, was ik misschien wel onder mijn steen blijven zitten. Met alles in gedachten, een scheiding, de spanning voor groen licht, een huis dat verkocht moest worden, een nieuwe woning, vrienden die keuren (en afkeuren), familie die je laten stikken, vrienden die liever hun eigen probleem voorop stellen............
Maar ik heb een huis! Een lieve vriendin! Dochters die mij net zoveel vergeten als dat ze anders hadden gedaan. En een fijne buurt om te wonen. En ... een datum voor de srs, 4 april, niet verder vertellen.

Lieve groetjes, Jannet

[Venka]

Wat fijn voor je Jannet en spannend.

[Veronica]

Dan kun je de "dagjes" al aftellen

[Freetouch]

Gefeliciteerd!!!!

[Claire]

wow spannend gefeliciteerd

[diederique]

Gefeliciteerd, nog drie maandjes!