Bewust leven als jezelf met weinig/geen medische transitie

[Rense]

Dit is bedoeld als vervolg van het gesprek hier: http://www.t-nederland.nl/forum/viewtop ... &start=390" target="_blank waar we een beetje erg offtopic gingen.

Sommige transgenders kiezen bewust voor geen hormonen, geen operatie, geen laser, of helemaal niets aan medische aanpassingen te doen. Bijvoorbeeld omdat ze het niet willen, omdat ze het niet nodig vinden, omdat ze al passabel zat zijn, omdat ze juist een androgyn uiterlijk willen, etc etc. Redenen lopen uiteen.
Leven zonder of met heel weinig medische transitie wordt echter binnen de transgender gemeenschap weinig besproken.
Tijd voor een threadje dus: wie leeft er bewust zonder medische transitie? of heeft het overwogen? hoe heb je dit besloten?

Even over mezelf: ik heb wel het hele medische traject gekozen, omdat het voor mij belangrijk was. Ik ken echter heel wat transgenders (toevallig vooral FtM's en FtQueers) die dat niet kozen of maar een klein deel van het traject en daar weinig over praten uit angst niet geaccepteerd te worden door mede transgenders. Dat vind ik erg jammer. We zouden verschillen binnen onze eigen gemeenschap toch juist moeten omarmen. Ik zie er dus graag meer open gesprekken over.

En even een belangrijke basis voor een fijn gesprek: laten we accepteren dat alle persoonlijke keuzes evenveel respect verdienen en dat er geen 'juiste' manier is om transgender te zijn. En het is zeker geen wedstrijd. Als mijn leven mooier wordt van keuze A, betekend dat niet dat keuze B verkeerd is.

PS: Mensen die zonder medische transitie leven om gezondheidsredenen, financiele redenen etc zijn er natuurlijk ook, maar dat lijkt me iets voor een ander threadje.

[Eva]

...
Leven zonder of met heel weinig medische transitie wordt echter binnen de transgender gemeenschap weinig besproken.
...

Toch denk ik dat dit gaandeweg wel op gang komt, Rense. Het valt niet te ontkennen dat het belangrijkste medische traject op dit aspect lange tijd de keuze gaf "alles of niets", maar ook daar is dat inmiddels veranderd. ("Men heeft het of men heeft het niet" - Bomans, in Klein Insectenboekje - grijs verleden?).
Maar ik kan niet ontkennen dat zelfs op een forum als dit soms aarzeling bestaat om open voor je doelen uit te komen. Een enkele dappere MtF meent wel eens dat je niet helemaal 'tot aan het gaatje' hoeft te gaan om een gelukkig(er) mens te worden, maar er schijnt ook een forum in dit land te zijn waar je dan al snel als een soort ketter buiten de deur wordt gezet.
Persoonlijk denk en hoop ik dat die enge grenzen meer en meer zullen gaan vervagen.

[Raisa]

Ik ken eigenlijk geen transgenders die er voor kiezen om op medisch gebied helemaal niets te laten doen, wel heb ik van meerdere transmannen gehoord dat ze hebben besloten om geen testosteron te gaan gebruiken omdat voor hen wat betreft de werking ervan het kwaad erger is dan de deugd. Het viel me op dat zij meer dan eens door andere transen als 'minder' werden aangezien: een hierarchie die ik tot op vandaag niet begrijp.

Misschien niet helemaal relavant: toen ik aan het begin van mijn transitie stond en info aan het inwinnen was kwam ik deze site tegen over een gedeeltelijke transitie.

[Rense]

Zo'n hierarchie heb ik zeker ook wel gemerkt. Heel vervelend.

Waar de negatieve gevoelens vandaag komen is makkelijk te raden: zodra er transgenders zijn die hardop zeggen dat ze geen hormonen en/of geen operaties nodig hebben, is er al snel de angst dat de buitenwereld misschien concludeert dat dat betekend dat alle transgenders wel zonder hormonen en operaties kunnen leven. Dat is natuurlijk totaal onwaar maar domme niet-transgenders kunnen best die conclusie trekken. Niet zo heel vreemd dat sommige transgenders die zelf heel hard hormonen en operaties nodig hebben dat een eng idee vinden.

Daarnaast zijn er transgenders die onzeker zijn over zichzelf en bevestiging zoeken dat ze de juiste beslissing maken door zichzelf voor te houden dat ze de enige beslissing nemen. "Ik wil me zeker voelen over mijn transman zijn en ik doe A, en B en C, dus transmannen doen A en B en C.".

Maar ja, angst en onzekerheid geen redenen om het bestaan en de legitimiteit van mede-transgenders die geen medische transitie willen te ontkennen.

[Raisa]

"Ik wil me zeker voelen over mijn transman zijn en ik doe A, en B en C, dus transmannen doen A en B en C.".

En dat is dus waarom er geen transen als psych bij het genderteam werken.

[Rense]

"Ik wil me zeker voelen over mijn transman zijn en ik doe A, en B en C, dus transmannen doen A en B en C.".

En dat is dus waarom er geen transen als psych bij het genderteam werken.

Dat blijf ik kortzichtig vinden van de genderteams. Dat er transen bestaan die die redenering maken wil niet zeggen dat alle transen het doen. En zelfs degene die het wel doen kunnen het herkennen en afleren. Een kandidaat psycholoog die die gedachtegang er op nahoudt kun je volgens mij makkelijk herkennen en een halt toe roepen.
Natuurlijk zijn er transgenders die totaal ongeschikt zijn om bij een genderteam te werken. Even goed zijn er cisgenders die totaal ongeschikt zijn om bij een genderteam te werken.

(binnen 5 posts off-topic! een record denk ik)

[Miazara]

Ik heb zelf absoluut geen moeite mee als transen geen htr/srs willen enzo. Dat kan voortkomen uit allerlei redenen. Maar ik ben wel een beetje bang dat _als_ ze volledig van het andere geslacht qua uiterlijk dan willen zijn of hun geboorte geslacht hormonen dan de boel niet te ver verpesten naar heel veel jaren. De hormonen zullen dan steeds meer en meer schade doen. Ik hoop dat ze dat dan wel weten.

[SandraK]

Ik ben nu 48. Ik gebruik pleisters en pillen. Ik kan me heel goed voorstellen dat als ik 65+ ben of zoiets ik geen zin meer heb om hormonen te gebruiken. Naarmate ik langer als vrouw leef merk ik dat het vrouw zijn steeds meer van binnen zit. Misschien wil ik de laatste jaren van mijn leven wel gewoon 'schoon' leven. Daar denk ik wel eens aan omdat misschien dan het uiterlijk ook minder belangrijk is.

[Eva]

...
Daar denk ik wel eens aan omdat misschien dan het uiterlijk ook minder belangrijk is.

Nou, daar heb je misschien wel meer gelijk in dan je denkt. Met het stijgen der jaren worden de scherpe kantjes in het gelaat minder. Anders gezegd, vrouwen gaan meer op mannen lijken en andersom.

[Rense]

Het aspect stoppen op latere leeftijd had ik nog helemaal niet over nagedacht...
Dan vraag ik me meteen af: bespreek je zoiets met je endocrinoloog om te weten wat gezond is? Kun je zo'n gesprek oordeelvrij hebben bij het genderteam?