Emotionele veranderingen transvrouwen

[FabianGZ]

Dag allemaal,

Ik heb even een vraag voor de transvrouwen onder ons en dan met name degenen die al aan de hormonen zijn begonnen.
Zelf ben ik nu een aantal maanden aan de Testosteron, maar op het moment zit ik in mijn pms periode van mijn maandelijkse cyclus.
Ongesteld word ik al niet meer sinds ik de eerste spuit T kreeg (erg fijn dus), maar de emotionele pms heb ik wel heel erg nog.
Zoals voorheen ook het geval was...

Het voelt heel erg naar, omdat ik het idee heb dat de vrouwelijke hormonen dan toch ineens heel erg de overhand hebben in mijn lichaam en geest.
Alsof ik weer opnieuw dat gevecht aan het voeren ben van vòòr de T. Man proberen te zijn in denken en gedrag terwijl de oestrogenen me dwingen iets anders te zijn.
Vechten tegen mijn eigen lichaam; een gevoel dat voor de meesten van ons (denk ik) wel bekend is.

Dus nu dacht ik ineens, ik zet het hier op het forum neer en vraag aan de transvrouwen wat zij nu precies als emotionele veranderingen hebben ervaren
toen ze begonnen aan de oestrogenen etc. Want dat helpt me misschien wel wat meer met het leren onderscheiden van mijn eigen ondergesneeuwde mannelijke gevoelens
en de elke maand terugkerende vrouwelijke ervaringen (emotioneel).

Ik heb aardig wat ervaringsverhalen gehoord van transmannen na het nemen van Testosteron (en mijn eigen relatief korte ervaring natuurlijk),
maar ik zou graag wat meer orde in de chaos zien door ook de
kant van de transvrouwen ernaast te kunnen leggen Dan heb ik een wat completer beeld van de verschillen in emotionele gesteldheid enzo....

Het is soms, en dan vooral tijdens deze dagen van pms, nog zo'n zoektocht naar 'wie ben ik nou?'.
Juist omdat die hormonen zoveel effecten hebben (ook de vrouwelijke die ik zelf nog produceer).
Zoeken naar de ik die ergens helemaal verdrongen is geweest door dit lichaam en nu pas stapje voor stapje weer in beeld begint te komen.
Maarja, wie is dan die ik en welke stukjes zijn de pms klachten, welke stukjes zijn de testosteron maar voelen wel terecht als de echte ik, welke stukjes wil ik überhaupt zelf
van de vrouwelijke kant behouden (want dat is er ook nog natuurlijk, mijn intuïtie wil ik bijvoorbeeld absoluut niet kwijt).

*nieuwsgierig naar alle verschillende reacties*

Bedankt alvast!

Gr. Fabian

[Fay]

Daar gaan we:

Tussen denken en handelen zit tegenwoordig een enorme woestijn bij mij,ik kan echt enorm lang mijmeren over futiele problemen,het blijft maar sudderen/dwars zitten

Ik huil sneller, ben sneller van mijn stuk
Ik voel meer, hoef niet meer zo enorm te knokken met mezelf, androkur
Ik ben zachter, zorgzamer , naar anderen
Gevoelens zijn over het algemeen veel heftiger, al lijkt daar na verloop van tijd meer stabiliteit in te komen, in het begin van hrt was het 1 grote waterval als het los kwam

Btw, dat zoeken naar wie is dan ik, herkenbaar , want die opgebouwde fakepersoonlijkheid biedt mij iig geen houvast meer
i dont know

My 2 cents

Fay

[FabianGZ]

Hey,

Bedankt voor je reactie
Toch wel mega-interessant eigenlijk om die verschillen goed te begrijpen.
Zeker als de originele fabrieksinstellingen nog aanwezig zijn (in mijn geval de eierstokken dus), is het soms ontzettend
lastig om te onderscheiden wat nu ik is en wat niet.

Nog een extra vraag > hoe ervaren jullie het verschil in sociale contacten?
Hoe gaat dat bij mannen onderling en welke verschillen zijn er volgens jullie met vrouwen onderling?
En hebben jullie als transvrouwen ook andere (of misschien zelfs meer) behoeftes in sociale aangelegenheden?
Sinds de hormonen hè, want daar zoek ik even naar voornamelijk

Bedankt weer!

Gr. Fabian

[SandraK]

Ik gebruik bijna anderhalf jaar hormonen. Nu is het emoties op één en dan mijn verstand. Dat was eerst andersom. Ik heb meer behoefte aan bevestiging, erkenning. Emoties springen soms op mijn nek, onverwachts en dat had ik ook nooit. Ik kan over het algemeen minder goed nadenken. Alsof mijn hoofd het niet zo goed doet. Ik heb meer behoefte aan knusheid, warmte en harmonie.
Zonder de hormonen was ik gewoon zakelijker, had ik beter overzicht. Ik kon ook beter benoemen hoe het met me was. En ik voelde me veel minder snel aangesproken.

Mannen onder elkaar is veel directer, confronterender maar ook duidelijker. Meer humor en actie. Een deel van dat stuk mis ik wel. De verbondenheid begin ik langzaamaan bij vrouwen te vinden.
Zo'n overgang duurt gewoon even.
Groetjes, Sandra

[Fay]

Fijn topic, leer meteen bij, in mijn woestijn gebeurd vanalles maar heb de helft van de tijd geen id wat ik nu precies voel, tis nogal een cocktail, trager denken ook check, terwijl iets in mij nog steeds denkt dat het toch echt nog moet kunnen, dat alerte denken koe bij horens geen gedoe gevoel, wat niet meer werkt

Meer lichamelijk gerichter idem, gaat vanzelf, das wel fijn, gevoel volgen

Ohja, een enorm slecht geheugen en veel repeteerdenken

Fay

[diederique]

Mijn reactie is gelijk aan die van Fay en Sandra, net als zij (?) gebruik in de hormonen -nu zo'n 3,5 jaar- niet cyclisch maar aan een stuk door. Een echte stopperiode met nog grotere emoswitches is er gelukkig niet. Een dergelijke benadering incl het gebruik van progestreron is een jaar of 15 geleden wel eens in gebruik geweest en wordt volgens mij in de VS nog al wel eens toegepast. Toch heb ik weleens het gevoel dat in periode van stress of buitengewone lichamelijke activiteit mijn stilgelegde testosteron fabriek af en toe wat opleeft met als gevolg toch weer een ander reactie patroon.

[Venka]

In vergelijking tot voor mijn HRT is er emotioneel/geestelijk veel veranderd.Ik zal een aantal voorbeelden geven hoe ik als mens - zeker positief in mijn geval - ben veranderd op emotioneel/geestelijk vlak.

-Afgelopen week heb ik de kerstboom opgezet en ik heb altijd de lampjes van het vorige jaar in de knoop en daar kon ik eerder zo boos om worden en na 15 minuten hield ik het sjagerijnig voor gezien en trok ik boos de stroomdraden kapot onder een flinke scheld kanonnade .
-Nu ben ik gewoon een uur bezig geweest om met engelen geduld het draad te ontrafelen en ik ben niet 1 keer boos geweest

-Laatst ben ik met mijn fiets onderuit gegaan,vraag me niet hoe maar ik lag midden op straat en heb mij echt lelijk zeer gedaan en normaal - als man gebeurde mij dat nooit dat ik viel - werd ik dan boos schopte keer tegen mijn fiets en een paar keer gvd zeggen ging ik weer verder.
-Nu begon ik zo maar te huilen van de schrik en de pijn en ik wilde mijn fiets weer op rapen maar die lag helemaal in de kreukels en iedereen hielp mij overeind en ik maar huilen en huilen en ik kon gewoon niet stoppen terwijl iedereen heel aardig was voor mij.

- Ik had laatst een gesprek met een orthopedagoog van mijn dochter over haar voortgang en haar emotionele stabiliteit en groei.Eerder kon ik daar heel droog en zakelijk over praten zonder enige vorm van emotionele betrokkenheid want het gaat over mijn dochter.
-Nu heb ik met rode ogen - mijn dochter moest al lachen en zei ach gossie - mijn verhaal verteld en ik heb met grote moeite mijn emoties onder controle gehouden.

-In gesprek met vriend(innen)en was ik altijd wel een lol broek en was er een enorme emotionele grens met hun verhalen en problemen en probeerde ik het allemaal wel met een grapje af te doen.
- Nu huil ik gewoon met ze mee,zelfs als het niet mij betreft,en voel ik zo veel verbondenheid met hun leven omdat ik van ze hou.Dat zeg ik gewoon dat ik van ze hou.

-Om op het val verhaal terug te komen,qua bewegen en coördinatie is er ook veel veranderd.Als man was ik veel zelf verzekerde en nu voel ik mij veel onzekerde met bepaalde dingen en beweeg ik anders.

Zo zijn er legio voorbeelden die mij echt hebben veranderd door de HRT maar ook inzichten in het leven ben ik best veranderd en - hoe moeilijk soms ook - voor mij is het een geschenk uit de hemel.

[Eva]

Wel heel erg herkenbaar, Aafke. Huilen in plaats van vloeken.
Hoe treffend!

[Venka]

Wel heel erg herkenbaar, Aafke. Huilen in plaats van vloeken.
Hoe treffend!

Ja dat is zo en je hebt gewoon geen controle over onverwachte emotionele gebeurtenissen en dat heeft mij op bepaalde momenten heel onzeker gemaakt.vroeger kon ik gewoon alles wel aan en dat kan ik nu ook nog maar ik ben wel voorzichtiger geworden om huilen in het openbaar of in bijzijn van de kinderen te voorkomen.

[Eva]

Was de zekerheid van handelen in het verleden niet een pose? Zelfverzekerdheid werd als man van jou verwacht. Van mij verwacht, ook. Ik heb het toen niet als een keuze ervaren. Dat was gewoon het leven. Voor Liesbeth is het soms wennen, maar ze meent dat mijn (soms) huilen makkelijker mee te leven is dan vloeken.
Met kinderen hebben we geen ervaring. We hebben ze niet. Toch denk ik dat een jong mens je sneller doorziet dan je denkt. Emoties worden via verschillende golflengtes doorgegeven en jonge mensen hebben een breed ontvangstspectrum.