Bewust leven als jezelf met weinig/geen medische transitie

[Nathan90]

Stoppen op latere leeftijd is volgens mij alleen een haalbare optie als je geen volledige geslachtsoperatie ondergaat. Als in, je biologische organen die hormonen aanmaken zijn nodig. Hormonen regelen vanalles en nogwat in je lichaam, in mijn geval, als mijn baarmoeder/eierstokken weg zijn ben ik geheel afhankelijk van de testosteron die ik zelf inneem/toedien.

Ook al zullen je eigen organen in mindere mate hormonen aanmaken op latere leeftijd, ik kan mij goed voorstellen dat dit altijd nog aanzienlijk meer is dan als iemand dit niet meer aanmaakt én dit niet aanvult..

Ga er in ieder geval vanuit dat je kans hebt op de verschillende 'klachten' die een 'normaal persoon' kan ondervinden van hormoontekort. Waaronder volgens mij futloosheid en ook grotere kans op depressies ed.

[Merel77]

Ik zou het een slecht idee vinden als GD mensen een functie zouden krijgen bij de vu. Ik heb eigenlijk nog nooit een lotgenoot meegemaakt die naar GD kan kijken met een helikopter view (en zelf zou ik ook niet willen suggereren dat ik het kan). Dat is hetzelfde als een paar vriendinnen van me die als hulpverlener bij het Blijf-van-mijn-lijf werkten en zelf het een en ander hebben meegemaakt op dat gebied. Vroeg of laat gaat dat helemaal mis. Je kunt dan geen professionele afstand nemen.

Ontopic,

Als iemand zich een vrouw voelt en niet voor de srs wilt gaan en dan gaat zeggen dat wij en alle cis gendered mensen hun geslachtdeel dan als een vrouwelijk geslachtsdeel moeten erkennen, dan vind ik dat toch wel problematisch. Ik vind het zelfs storend als ze zulke discussies met je aan willen, want ja, ehm... ik heb er nou niet bepaald voor gekozen en met reden. Sommige transgenders willen discussies heel erg aan je opdringen en vooral dan stoor ik me eraan. Soms moet je echt wel tien keer zeggen dat je er geen zin in hebt en uiteindelijk word je gedwongen om het wel heel duidelijk aan te geven dat je er dus echt geen zin in hebt.
Ik heb inmiddels tweemaal op dit forum meegemaakt dat oude oma's die geen SRS willen een 'wedstrijdje' met me aan wilden gaan over wie er het vrouwelijkst was. Ik krijg de indruk dat zij het als een prestatie zien dat ze geen hormonen nodig hebben om passabel te zijn.
En ik vind het ook heel raar als transgenders dingen gaan zeggen als: ik heb me net toch ff zitten te rukken, de zevende keer al vandaag. Sommigen zeggen dat soort dingen namelijk echt. En dat moeten wij dan allemaal maar begrijpen want anders zijn we niet ruimdenkend. Nou als de doorsnee man dat tegen zijn doorsnee vrouw vertelt dan hoop ik echt dat de doorsnee vrouw ook niet al te ruimdenkend is.
Sorry, dit is allemaal veel negatiever dan ik het wil laten overkomen. Dit zijn wel dingen die ik toch echt wel tegenkom. Het zou wel goed kunnen (dat van dat 7 keer per dag verhaal) dat dit van iemand komt die wel de hele mikmak wil, want eerlijk is eerlijk, ook GDérs die wel alles willen kunnen er wat van.

Ik zal niet ook zeggen dat iedereen het zo uitspeelt. Natuurlijk is het belangrijk dat iedereen zijn eigen weg er in kiest. En als iemand niet de hele mikmak wil, geen srs, of geen hormonen, dan vooral zo doen. Ik denk dat het dan erg belangrijk is dat je andere mensen een beetje kunt uitnodigen om het gesprek met je te voeren in plaats van een ander van alles door de strot te douwen.

[Judiana]

ik kan het niet laten om toch even te reageren,

ik ben door transvisie gediagnostiseerd als transgender, en door vele ongemakken zowel medisch als sociaal zal ik altijd de want to be vrouw zijn zonder hormonen operaties en de hele reut...ben dus ook meer deeltijd vrouw... en langzaam groeiend naar vervolmaking van mn eigen vrouwelijke identiteit...waar ik niet zo zeer operaties voor nodig heb, die heb ik al te veel gehad, en ook de hormonen sla ik over...
maakt me dit dan passabel zonder? zeker niet... blijf "vent in jurk" het gaat mij er meer om of ik geestelijke rust kan ervaren, en dit gaat nog steeds zonder operaties enzo...
ik wens verder iedereen heel veel voldoening in zijn of haar keuze... er is er namelijk geen een verkeerd, behalve misschien in de ogen van iemand anders...

[Rense]

Bedankt voor de bijdrage, Judiana. Het idee dat passabelheid het grote doel en noodzaak is voor iedereen is een andere mythe die je vaak hoort en die gewoon niet klopt. Niet voor iedereen is passabelheid noodzakelijk voor geestelijke rust en geluk.

Merel, je verhaal over mensen die hun gebrek aan een medische transitie opdringen herken ik niet, maar goed, ieder heeft andere ervaringen. Ik heb juist vaak de indruk dat het 'transgenders zijn mensen die een transitie doen en daar horen hormonen en operaties bij' verhaal opgedrongen wordt. En het verwijt dat iemand die de medische transitie niet doet 'minder transgender'of 'minder vrouw' / 'minder man' is valt al heel snel.
Persoonlijk wordt ik niet ongemakkelijk van iemand die praat over hoe blij ze is met haar originele geslachtsdeel en niet ongemakkelijk van iemand die praat hoe blij ze is met haar nieuwe geslachtsdeel. Beide gesprekken zijn even welkom, en natuurlijk, beiden kunnen ook TE persoonlijk worden en dan haak ik af.

En heel even offtopic: je mening dat er geen transgenders in genderteams moeten werken deel ik totaal niet. Ik denk juist dat de ervaring van transgender zijn een enorm waardevolle is die transitiezorg zoveel beter kan maken. Niet-transgenders missen juist dat stukje ervaring en zullen het daardoor nooit zo goed snappen als transgenders zelf. Maar goed, dat is een andere discussie voor een ander thread.

[Merel77]

Ervaringen van transgenders kunnen de transgenderzorg zeker beter maken. De kennis waar de VU zelf zo trots op is, is eigenlijk ook niet het eigendom van de VU, het is de kennis die wij aan hun gegeven hebben. Het is in feite de erfenis gegeven door alle clienten die de VU gehad heeft.

Ik denk dat wij onszelf nuttiger kunnen maken in belangenverenigingen. We zouden ook wel inspraak mogen hebben in de manier waarop het genderteam hun werk doet, maar om nou echt op hun stoel te gaan zitten. Het is toch echt algemeen geaccepteerd in het hulpverleningscircuit dat je niet hulp moet verlenen aan een 'doelgroep' waar je zelf ook toe behoort.

Ik geef wel toe dat ondanks dat de psychologen van de VU een helikopterview kunnen hebben, dat ze daar soms matig gebruik van maken. Als een psycholoog van de vu tijdens een lezing foto's laat zien van laat begonnen transseksuelen en dan zegt: "dit proberen we met de jongeren dus te voorkomen," of een psycholoog zegt, "Hoe vervelend ze het ook mogen vinden, het zijn toch allemaal levende kunstwerkjes," dan schieten ze zeker wel ergens tekort. Dan zouden ze er beter aan doen te beseffen dat het hun werk is om ons welzijn te verbeteren. Ook de kloof die toch al bestaat tussen jong en oud eigenlijk nog even aanwakkeren vind ik niet slim van de VU. Iemand die in staat moet zijn afstand te kunnen nemen mag je dit soort dingen behoorlijk kwalijk nemen.

Toch denk ik dat het veel erger zal zijn als transgenders zelf gender psycholoog worden. Een echte azijntrans die het in een vorig leven tot psycholoog heeft geschopt, daarvan kun je ook wel hele erge dingen verwachten.

[Eva]

Toch denk ik dat het veel erger zal zijn als transgenders zelf gender psycholoog worden. Een echte azijntrans die het in een vorig leven tot psycholoog heeft geschopt, daarvan kun je ook wel hele erge dingen verwachten.

Kweenie, Merel. Of ze nou in een vorig leven of in een recenter bestaan psych zijn geworden. Zou dat een criterium zijn?
Ik ken mensen die een (inmiddels geslaagd) traject met hulp van een post-op hebben gevolgd en zich daar niet eens bewust van zijn.

[Merel77]

Merel, je verhaal over mensen die hun gebrek aan een medische transitie opdringen herken ik niet, maar goed, ieder heeft andere ervaringen. Ik heb juist vaak de indruk dat het 'transgenders zijn mensen die een transitie doen en daar horen hormonen en operaties bij' verhaal opgedrongen wordt. En het verwijt dat iemand die de medische transitie niet doet 'minder transgender'of 'minder vrouw' / 'minder man' is valt al heel snel.
Persoonlijk wordt ik niet ongemakkelijk van iemand die praat over hoe blij ze is met haar originele geslachtsdeel en niet ongemakkelijk van iemand die praat hoe blij ze is met haar nieuwe geslachtsdeel. Beide gesprekken zijn even welkom, en natuurlijk, beiden kunnen ook TE persoonlijk worden en dan haak ik af.

Het zal trouwens zeker gebeuren dat veel genders vinden dat de hele mikmak er 'bijhoort' en mensen eigenlijk zouden willen ontmoedigen om ook zelfs maar andere opties te overwegen. Het is ook gewoon moeilijk om je eigen beleving en die van een ander los van elkaar te zien en ik denk dat dat ook zeker confronterend is. Maar iedereen heeft het recht om zelf te bepalen hoe ver ze willen gaan natuurlijk.

Dat lotgenoten die er wel helemaal voor gaan je verwijten dat je dan niet helemaal vrouw of man bent geloof ik wel, dat zal in de cis gemeenschap niet zoveel anders zijn.

Sommige mensen zullen ook tegen mij zeggen: "Je hebt mannen, je hebt vrouwen en er zit dus ook nog van alles tussenin." Waarbij ik dus effe in de categorie 'er tussenin' wordt gepropt. Daar ben ik niet blij mee. Want wat dat betreft is transseksueel zijn 'ongenuanceerd.' Geen androgynie, geen half-om-half, geen butche pot, niks van dat. Ik zie mezelf als een vrouwelijke vrouw. Dat er mensen tussenin zitten, mogen mensen van mij heel hard roepen, maar laat mij daar buiten denk ik dan.

Hoe zie je dat als je er voor kiest om er niet helemaal voor te gaan? Je geeft aan dat je het niet fijn vindt als je in GD land niet erkent wordt als de man of de vrouw die je bent. Inderdaad, als het erom gaat dat je een 'compleet traject' opgedrongen wordt, dan klopt dat zeker niet. Maar hoe zou het wel moeten?

[Merel77]

Toch denk ik dat het veel erger zal zijn als transgenders zelf gender psycholoog worden. Een echte azijntrans die het in een vorig leven tot psycholoog heeft geschopt, daarvan kun je ook wel hele erge dingen verwachten.

Kweenie, Merel. Of ze nou in een vorig leven of in een recenter bestaan psych zijn geworden. Zou dat een criterium zijn?

Nee, ik denk dat het een slecht idee is, hoe dan ook.

[Sabrina40]

Na even druk druk druk, was ik blij verrast met een zich zeer stevig ontwikkelende discussie op : “Bewust leven als jezelf met weinig/geen medicatie”. Maar zeker ook met de steun van Rense, die zelf wél voor het doorlopen van het medische traject heeft gekozen, maar mij toch bijvalt. Heel hartelijk dank daarvoor Rense.

En Eva haalt een ander Nederlands forum aan, dat per sé niet over veranderingen op dit gebied wil discussiëren. Ik meen duidelijk te weten welk forum dat is en daar werden mijn berichten en reacties daarop, zodra er te veel ter sprake kwam dat je met die nieuwe wet BW 1:28 ook met een “V” in je paspoort verder door het leven zou kunnen zonder zelfs maar het voornemen tot een SRS te hebben, snel uit de betrokken topic verwijderd. Maar gelukkig vindt Eva, dat binnen dit forum nieuwe ontwikkelingen met vervagende grenzen wel degelijk besproken kunnen worden.

Van oudsher ging men, behoudens in een aantal reeds lang bestaande culturen, er zondermeer van uit dat het geslacht van mensen wordt bepaald door de lichaamsconfiguratie. Na lange tijden van ellende constateerde men medio vorige eeuw weer, dat die lichaamsconfiguratie niet altijd overeenkomt met het gevoel van een persoon. Aanvankelijk werd dat weer afgedaan als zondig of vies of als een ziekte en kon zo iemand zelfs in een psychiatrische inrichting worden opgesloten. Daarna drong het besef door, dat hier via de psychiatrie geen mogelijkheden lagen voor behandeling, maar dat eventueel wel het lichaam medisch aan het gevoel zou kunnen worden aangepast. Toen kregen we dus eerst Barcelona, gevolgd door het VUmc in Amsterdam in 1975 en de eerste wet BW 1:28 over de geslachtsverandering in 1985. Vanuit dat VUmc werd er vervolgens tientallen jaren zondermeer van uit gegaan, dat uitsluitend een volledige HRT plus SRS de enige oplossing voor dit probleem bieden. En deze m.i. dwangmatige aanpak zal denk ik nog lange tijd de gedachtepatronen van veel mensen met dit soort gevoelens sterk blijven beïnvloeden en afhouden van de aandacht naar mogelijke andere mogelijkheden.

Maar toen kwam het Yogyakarta Principle 3 in 2006 met een ware aardverschuiving over het denken over welk geslacht iemand heeft. Dat officiële “Mensenrecht” gaat er van uit dat, daar waar het gevoel van een persoon qua geslacht niet overeenkomt met de lichaamsbouw, niet die lichaamsbouw maar het persoonlijke gevoel prevaleert. Diverse landen gingen vervolgens hun wetgeving daarop aanpassen en in Nederland gebeurt dat nu zeer waarschijnlijk ook in 2014.

Over smaak valt niet te twisten en over iemands strikt persoonlijke gevoelens naar mijn idee al helemaal niet. Het enige wat mij zelf sinds 1990 al duidelijk voor ogen staat en wat ik sinds enige jaren ook naar buiten probeer te brengen is, dat er ook voor mensen die in het andere dan het geboortegeslacht hun leven willen vervolgen meer wegen naar Rome zijn dan uitsluitend de door het VUmc geprogrammeerde weg en dat men daarbij zichzelf en elkaar volledig vrij laat om uitsluitend persoonlijk de juiste prioriteiten te kiezen en daar onderling volledig respect voor te hebben. Ik heb in deze uiterst gevoelige omgeving absoluut nooit iemand willen kwetsen en heb vele malen gesteld, dat ik ook begrip voor andere opvattingen of prioriteiten kan opbrengen. Objectief bezien blijf ik van mening dat HRT op een FtM een groter effect heeft, dan op een MtF. Maar dat is hoogstens een tekortkoming van de HRT behandeling als zodanig en toch zeker geen indicatie mijnerzijds, dat HRT voor MtF’s geen effect zou hebben of niet nodig zou zijn.

Ik hoop dat in de toekomst kinderen en volwassenen met dit soort eerst opkomende problematiek in eerste instantie bij hun huisarts of een plaatselijke psycholoog terecht kunnen. Voor andere zeldzame problemen kan zo’n huisarts nu al dikwijls eerst ruggespraak plegen en mogelijk zelf al eerste hulp verzorgen, maar op transgendergebied moet nu nog heel snel worden doorverwezen naar zo’n mogelijk veraf gelegen VU gendercentrum. Pas na een eerste RLE met mogelijk reeds beperkte hormoonbehandelingen, zou betrokkene dan lokaal moeten worden begeleid naar de stap om, indien dan duidelijk wordt gewenst, wel of niet contact op te nemen met zo’n VU gendercentrum voor verdergaande medische behandelingen.

Ik kan mij absoluut niet voorstellen, dat de huidige zorgkostenverzekeraars op dit moment vergoedingen uitkeren , alleen omdat een betrokkene anders niet aan de huidige wettelijke voorwaarden voor een geslachtswijziging in de GBA zou kunnen voldoen. Het lijkt mij dus uiterst onwaarschijnlijk, dat de komende wetswijziging van BW 1:28 daar enige invloed op zou kunnen hebben.

[YS62]

[quote="Merel77"

In middels tweemaal op dit forum meegemaakt dat oude oma's die geen SRS willen een 'wedstrijdje' met me aan wilden gaan over wie er het vrouwelijkst was..[/quote]

Je hebt mensen die graag doen aan 'een wedstrijdje verplassen ..'