Coming-out, zo bang..

[Ykotja]

Ik durf het maar niet.. 20 dec had ik een afspraak bij transvisie en dat is goed gegaan, was een goed gesprek. Samen waren we van mening dat ik het wel moet gaan vertellen want zo kan het ook niet door blijven gaan.. De verstandigste leek mijn vader, want die zou het beste het kunnen begrijpen.. Maarja dan moet ik het ook nog vertellen aan mn moeder en aan mn vriendin..

Nu denk ik er al zolang over om het te vertellen.. Maar ben zo bang dat het mis zou gaan.. In het gesprek kwamen we erachter dat die kans klein lijkt maar toch..

Ik vind het zo eng en durf het niet.. Ik durf het niet te vertellen, aan niemand.. Ik zou niet weten hoe ik het zou moeten doen..

Iemand tips?!

[Fay]

Foldertje over genderdysforie geven ,en anders op papier zetten wat er met je is, makkelijker dan vertellen, maar makkelijk wordt het niet

succes

Fay

[Janneke]

Tegen wie durf je het niet te vertellen?

[Ykotja]

@Janneke, bericht aangepast..

Ik durf het niet te vertellen, aan niemand eigenlijk..
Met de psycholoog van transvisie was ik van mening dat mn vader, waarschijnlijk de beste is om mee te beginnen maar ik durf het niet..

[Fay]

Hardop uitspreken wat je wil zeggen ,tegen jezelf, kan helpen, zo voel je wat het met je doet als je het uitspreekt,en als je dat een aantal keren doet wordt het al minder beladen, heb je het gevoelt

Fay

[Janneke]

Waar ben je bang voor?

[Freetouch]

Dit onderwerp heeft al vaak de revue gepasseerd op dit forum...


ikzelf heb mijn gevoel, wat ik voelde en waar ik tegenaan liep op papier gezet... ook heb ik uitgelegd waarom het zo moeilijk was om het te vertellen...
Iedereen, behalve een van mijn broers reageerden met heel veel respect, en ze steunen mij allemaal...
Natuurlijk ga je vrienden en contacten verliezen, en ook je relatie zet je op het spel... maar er komen ook weer nieuwe vrienden...

ben eerlijk naar jezelf, en eerlijk naar de mensen waar jij veel om geeft...

X succes!

[Aliss]

Dit onderwerp heeft al vaak de revue gepasseerd op dit forum...


ikzelf heb mijn gevoel, wat ik voelde en waar ik tegenaan liep op papier gezet... ook heb ik uitgelegd waarom het zo moeilijk was om het te vertellen...
Iedereen, behalve een van mijn broers reageerden met heel veel respect, en ze steunen mij allemaal...
Natuurlijk ga je vrienden en contacten verliezen, en ook je relatie zet je op het spel... maar er komen ook weer nieuwe vrienden...

ben eerlijk naar jezelf, en eerlijk naar de mensen waar jij veel om geeft...

X succes!

Op papier zetten is idd een stuk makkelijker als je het niet bereid bent om een gesprek hierover te hebben met je familie/vrienden.

Een tip op te kijken wat voor reactie je kan verwachten van een ander is eerst een universeel vraag stellen wat voor mening die is over trans (of LGBT).

Succes ermee! Hou ons op de hoogte!


Liefs,
Aliss

[Stephannie]

Een tip op te kijken wat voor reactie je kan verwachten van een ander is eerst een universeel vraag stellen wat voor mening die is over trans (of LGBT).

Aliss

Hi, Inderdaad universeel vragen, ik heb mijn moeder daaruit ook 'uitgedaagd' maar nog niet diep over gesproken over mij Vrouwelijke gevoelens. Mijn moeder lijkt in eerste instantie wel goed op te reageren, wel op de universele vraag.

Zij weet iig wel van mijn hormonale probleem dat wel...

Grtjs en sterkte!!

[Veronica]

Ik heb het gewoon verteld aan mijn moeder, in de park maar vanaf het moment dat ik wist dat ik een vrouw van binnen ben, tot het moment dat ik het tegen haar zei, dan was ik ook al 6 jaar verder.

Pep jezelf op, probeer het in ieder geval dus denk dat het wel goedkomt, dat ze het accepteren, probeer te denken dat je niet straks als een 40 jarige spijt krijgt van het feit dat je niet durfde jezelf te zijn.

Dat laatste deed ik, met een vleugje "fuck it, ik zeg het gewoon" maar dat soort momenten heb ik weleens, dat ik soms gewoon datgene doe wat ik wil, hoe enorm bang of terughoudend ik in de meeste gevallen ben, soms doe ik het gewoon.

Je angst is begrijpelijk, maar als je het doet dan zul je de reactie ook niet weten, ik dacht dat mijn moeder het nooit zou accepteren, ik DACHT DAT en dat terwijl al die jaren mijn hart zei dat ze er geen problemen mee zou hebben, dat laatste had gelijk maar wij mensen luisteren soms te vaak naar onze doom gedachten in plaats naar de realiteit.

Dus, pep jezelf op, schrap de moed bij elkaar, plan de situatie (dus laten we zeggen, maak een kopje koffie of zo en kondig aan dat je een gesprek wilt) en als je plan mislukt (qua opzet zoals bij mij) niet in paniek raken, ga met de stroming mee en zeg het alsnog (ik plande het thuis te zeggen bij een kopje thee, ging mis want mijn moeder haalde mij die dag van mijn werk en uiteindelijk zei ik het met een zak patat in de park).

Ik duim voor je in ieder geval, je kan het echt.