Hey Meow8!Meow8 schreef:Ik loop er nu heel erg tegenaan te hikken, ik wil het ze zo graag vertellen maar ik weet niet hoe te beginnen.
Sorry voor mijn late reactie hoor! Ik ben een tijdje niet online geweest want zit midden in een verhuizing en heb de afgelopen twee weken het tegen meerdere vrienden vertelt. Dat kostte wat ruimte en tijd
Wat ik heb gedaan is aankondigen dat je iets groots en serieus wilt vertellen, maar dat dit iets positiefs is. Je bent bijvoorbeeld niet ziek, dat stelt ze al wat gerust. Het is wel echt iets groots dus je verwacht wel dat ze zullen schrikken maar je hoopt dat ze het zullen begrijpen en dat je dit goed kan uitleggen aan ze. Dit kan je gerust zo tegen ze zeggen.
Vervolgens zou ik het in eerste instantie koppelen aan dingen die ze al weten. Bijvoorbeeld 'je weet dat ik al heel lang een hekel heb aan mijn eigen lichaam' of 'dat ik al lange tijd ongelukkig ben', geef daar voorbeelden bij zodat ze weten wat je bedoelt. Wat ik heb gedaan is het vervolgens koppelen aan mijn eigen levensloop. Dat je je altijd al anders hebt gevoeld, je niet met jongens mee kan, maar ook praktische dingen bijvoorbeeld roze knuffels en pyjama's willen als kind of een ontzettende hekel hebben aan lichaamshaar. Geef daar vooral bij aan hoe je je daarbij hebt gevoeld en hoe je daarmee hebt om proberen te gaan. Dat het bijv. continu een gevecht is geweest om als jongen over te komen of dat je je bent gaan afzonderen (als dat zo is natuurlijk
De reacties die ik tot nu toe heb gehad zijn op één na positief en begaan. Ze snappen hoe zwaar het voor je moet zijn geweest, hoeveel moed er voor nodig is om dit te vertellen en hoe fijn het moet zijn om nu jezelf te kunnen (gaan) zijn. Eén reactie was wat minder van een vriend die het niet goed wist te plaatsen en het vooral bij zichzelf hield. Hij gaf aan dat hij niet wist of wij nog vrienden konden gaan blijven en of hij dan met me moest gaan dansen als we uitgingen en of hij drie zoenen moest geven. Weet dat iedereen er op zijn of haar manier op kan reageren, maar dat dit nog niet veel hoeft te zeggen over hoe ze er later mee om zullen gaan (!). Ze zullen ook dagen zo niet weken of langer nodig hebben om dit te kunnen plaatsen. Dat ze je in eerste instantie heel hard zullen afwijzen vertelde ook mijn begeleider van Transvisie is klein. Wel is het zo dat de balans gaat veranderen, door jouw veranderingen, over de loop van de tijd. Dit is moeilijk te voorspellen. (Tip 3
Weet dat je het voor jezelf doet! Jíj kan zo niet verder en ook jij hebt recht op geluk! Alhoewel je nooit kan voorspellen hoe iemand uiteindelijk zal reageren of er tegenover zal staan, zijn alleen de mensen die van jou houden zoals jíj bent de mensen die iets toevoegen aan je leven. Je leven zal veranderen maar wanneer jij beter in je vel zit zul je nieuwe vrienden maken waaruit je veel meer voor jezelf haalt en er ook meer in kan stoppen. Heb daar vertrouwen in! (Tip 4)
Zoek hulp bij Transvisie als je dit nog niet hebt gedaan. Zij kunnen je, naast dit forum, steun bieden wanneer je dit nodig hebt, erg veel goede tips en begleiding, en je ook een plek geven waarin je jezelf kan zijn. Je kan er meestal naast individuele gesprekken in een groep deelnemen en mensen leren kennen in dezelfde situatie. Dit geeft al iets meer lucht vind ik. (Tip 5)
Uiteraard zijn dit mijn ervaringen en kan het ongetwijfeld op heel veel verschillende manieren. Voor mij werkt deze aanpak alleen wel goed

